Het kan je maar zo gebeuren – en het is helaas al heel veel mensen overkomen – dat je na een x aantal jaren trouwe dienst bij een bedrijf ineens op straat komt te staan. Weg zekerheden in je leven, weg vast inkomen, weg collega’s, weg vertrouwd ritme. Vanaf dat moment ben je niet aan de goden, maar aan de overheid overgeleverd. Vanaf dat moment ben je een speelbal van uitkeringsinstanties en neem je zelf geen beslissingen meer, maar wordt er vóór en óver je beslist. Vanaf dat moment krijg je het gevoel dat je niet meer serieus genomen wordt, alsof jou wat te verwijten valt. Dat heb ik afgelopen jaren aan den lijve ondervonden. En met mij ongetwijfeld heel veel mensen die in hetzelfde schuitje terecht zijn gekomen.

Als er sneeuw ligt, dan kriebelt het bij mij, dan moet ik er toch even op uit om wat foto's te maken. Per slot van rekening gebeurt het niet zo vaak dat er sneeuw ligt.

De Woeste Hoeve is tegenwoordig een gerenommeerd restaurant. Al in de middeleeuwen stond er halverwege Arnhem en Apeldoorn een herberg, die bescherming bood tegen geboefte dat het voorzien had op de bezittingen van de passagiers van postkoetsen.

De weermensen hadden het al voorspeld, het zou bar weer worden in een deel van het land. Vaak komen deze berichten niet uit, maar deze keer dus wel.

Het is de week na oud en nieuw. De kinders zitten weer op school, de kerstboom is ontmanteld en het huis is in de oorspronkelijke staat terug gebracht. De ramen zijn gewassen, de meubels gewreven, een mens kan gek doen als het gewone leven weer begint. Al dat poetswerk heeft ook als voordeel dat de overtollige kilootjes wat sneller verdwijnen.

Vorige week schreef ik over onze witte labrador Frieda, die we als verkeersslachtoffer met een gebroken en een verbrijzelde voorpoot langs de kant van de weg vonden. We namen haar mee, lieten haar opereren en besloten haar te houden. Ik vervolg het verhaal over haar revalidatie en leven door haar ogen.

Niet alleen Hans en Astrid van der Schoot verkochten vorig jaar aan het einde van het jaar oliebollen....

Gezien onderweg naar het dorp lopende langs de Kuipersweg. Eerst lagen er de drollen en later kwam er nog meer bij, al met al toch een apart tafereeltje.

Toen ik vanmorgen na het wakker worden uit het raam keek, zag ik dat er wat nattige sneeuw aan het vallen was, maar allengs werden de vlokken wat groter.

Vandaag kreeg ik een mooie foto van een wintersfeerbeeld van zo’n 55 jaar geleden aan de Beekstraat. Het vroor stevig die winter van 1946/1947, temperaturen van -16 waren geen uitzondering. De foto is in de nabijheid van “De Ploeg” genomen door de fotograaf L.C. (Luuc) Reitsma, die samen met zijn vrouw een fotozaak en een snoepwinkeltje (Jamin) runde op de hoek Meidoornstraat en de Hoofdstraat.