Gedichten van Henk Posthouwer

Echte liefde in Brazilië

We kennen onze Gerard van de Schepop uit Brazilië zeker nog wel. Elke week reisden we in de geest met hem naar de overkant van de oceaan naar dat prachtige land, waar hij een nieuw bestaan en geluk had gevonden in de persoon van de stralende Rosana, de vrouw die hem volkomen begreep, en zijn Nederlands, zijn taal van de liefde, niet sprak maar wel verstond.

Rosana, ‘een ingelovige vrouw geboren om een ander gelukkig te maken. Dat schijnt haar missie op aarde te zijn. En daar wil zij nog een tijdje mee doorgaan. Gelukkig de man die haar zo van dichtbij mag meemaken’, dit zijn Gerards woorden, werd eind 2017 zeer ernstig ziek en allen vreesden dat zij 2018 niet zou halen.

Lees meer...

Het hijgend hert der jacht ontkomen

Hierbij kunnen we aan de gemeentewapens van Epe of Putten denken. Het Puttens hert staat op de achterpoten en gaat springen, het Eper hert zweeft prachtig in de ruimte. Ik weet niet of ze aan de jacht zullen ontkomen, in elk geval zullen ze wel hijgen.

Bij mij roept ’t hijgend hert associaties op aan een ver verleden, aan de tijd dat ik als 10-jarige zo’n 7 kwartier in de Oude Hervormde Kerk van Putten zat. Alles ging traag: het zingen, de gebeden en vooral de preek. De mensen kwamen meest lopend naar de kerk en velen waren nog in de sobere zwart-witte klederdracht.

Lees meer...

Top 2000 op de IJsseldijk

Enkele dagen per maand rijd ik, met veel plezier, als vrijwillig chauffeur op de buurtbus van Vorchten naar Wezep. Onderweg neem ik 2 soorten passagiers mee. De ene gaat bijna naast me zitten en kletst me de oren van de kop en de andere blokkeert elke conversatie door het gebruik van een headset.

Lees meer...

Hemels vuurwerk

1 copyEind december, maar daarvoor ook al, wordt er, ondanks bezwaren in het kader van luchtvervuiling, oogletsel, getraumatiseerde ouderen, huisdieren en andere nadelen, vuurwerk afgestoken. Helemaal niet nodig, want je kunt aan de sterrenhemel bovenaards mooi vuurwerk aanschouwen.

Lees meer...

Kerstmis in het mistige niets van de winter

IMG 1384 copyIn mijn vrije pensioentijd ben ik vrijwilliger bij Geldersch Landschap & Kasteelen. Samen met een goede vriend meet ik in en om het Wisselse Veen om de week de waterstanden op 15 verschillende plekken. We doen dit het hele jaar door, weer of geen weer. Het voordeel van dit werk is dat je, net zoals dat met het uitlaten van de hond het geval is, naar buiten moet, ook al heb je geen zin omdat het bijvoorbeeld snertweer is. Een ander voordeel: je mag op plekken komen waar de gewone mens kans loopt op een dikke boete.

Lees meer...

Jeugdherinneringen

Vroeger, toen je nog op straat kon spelen, duurden de zomeravonden lang en duurden de winters tot in het vroege voorjaar. Toen vroor het tenminste nog hard, je werd wakker in een onverwarmde slaapkamer met een afgekoelde kruik aan je voeten onder gestikte dekens, met een kouwe neus en met ijsbloemen op de ramen. (Weten kinderen nog wel wat dat zijn?) Met je warme adem kon je in het midden van het glas een gaatje maken waardoor je kon zien dat het buiten verschrikkelijk koud was, maar eigenlijk wist je dat al, zo met je blote poten op ‘t kouwe zeil.

Je ging met de slee naar school en ging daar als zesdeklasser een sneeuwballengevecht aan met de vijfdeklassers. De echte binken peperden ook nog even wat meiden in voor de schoolbel klonk en je netjes in de rij moest gaan staan. Ik herinner me nog het ijzeren schoolhek, je kon met je mond bij de bovenkant. Je wist het: als je je tong of je lippen tegen het ijzer hield vroor je vast en kwam je met pijn weer los, er bleef dan een stukje vel op het bevroren metaal zitten.

Wij trokken ook wel het bos in, maar daar moest je wel oppassen, want daar liep weleens iemand rond die kinderen snoepjes aanbood. Je prentte elkaar in, dat je nooit iets van een vreemde moest aannemen. Gelukkig bestond de snoeper alleen in onze verbeelding, de verbeelding die zorgde voor een zelfgemaakte angst voor het geheimzinnige. Zo was er bij een klein Puttens boerderijtje nog een vervallen oude broodoven. Je kon naar binnen kijken en je fantasie laten gaan: was dit nu de oven van de heks? Nee, natuurlijk niet, maar een beetje griezelen bleef leuk.

Lees meer...

Heerlijke herrie in De Ring

herrie 3Eens per maand heb ik een makkelijke middag: ik ben dan suppoost in De Ring. Voorzien van de krant en een spannend boek ga ik dan de kunstwerken in die ruimte beschermen tegen kwaadwillende individuen met stanleymessen en bijtend zuur. Gelukkig heb ik dit gespuis nog nooit ontmoet. Eigenlijk is het er altijd erg rustig, je hoort alleen het eeuwige geklak van ambtenaren op hoge hakken en als je daarop gaat letten is dat gewoon een klereherrie.

Lees meer...

Stille eenvoud

Johannes Vermeer van Delft schilderde het melkmeisje. De rijkdom van ons dagelijks voedsel en van stilte en eenvoud. Wat gaat er om in het hoofd van het meisje, denkt zij aan het kind dat straks om eten komt vragen, of gedenkt ze een gestorven liefde? Je kunt uren doorbrengen bij zo’n schilderij, genieten van de kleuren en de rust. En je fantasie de vrije loop laten....

Lees meer...

Allerzielen

allerzielen 1In de rooms-katholieke kerk viert men op 2 november Allerzielen. De overledenen worden herdacht en er wordt een requiemmis opgedragen. De vieringen zullen per parochie wel verschillend worden ingevuld. Bekende componisten als Mozart, Verdi, Fauré, Brahms schreven een requiem. Het requiem van Mozart is wel het bekendst, de film Amadeus met die prachtige slotscène zal hier zeker aan bijgedragen hebben.

Lees meer...

Verguld

verguld 4Het zal velen van ons niet zijn ontgaan: we hebben weer een vergulde haan, het beest staat te glinsteren in de zon. Het was een leuke bijeenkomst, vorige week bij en in de Grote Kerk. De werkzaamheden aan de toren waren beëindigd, het orgel had een grote onderhoudsbeurt ondergaan en de wijzerplaten en wijzers schitterden weer als vanouds.

Als kers op de onderhoudstaart werd de nieuwvergulde haan weer op de spits geplaatst. 25 jaar geleden was dat voor het laatste keer gebeurd. (Raar idee eigenlijk dat velen van de aanwezigen weinig kans maken de volgende operatie in 2042 nog mee te maken.)

Nadat de hijsbak met enkele dapperen weer was geland, werd het nog heel gezellig in de Grote Kerk. Spreker Ben Jonker roemde in zijn toespraak de sponsors en het werk van de vele vrijwilligers, die er altijd weer voor zorgen dat heel Epe trots kan zijn op onze schitterende Grote Kerk, een godshuis en een culturele ontmoetingsplek voor iedereen.

Lees meer...

Iets melden of vragen?
[email protected]

boek 1Nieuw boek van Bert op komst!
Epe op z'n mooist in beeld.

Klik hier voor informatie.boek 2

Op twitter

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.