Gedichten van Henk Posthouwer

Een slecht geheugen

In de 19de eeuw barstte het in Nederland van de schapen, vooral op de Veluwe, in Drenthe en op de Larense Heide. In die tijd kreeg men oog voor het landleven. Romantische dichters als Pieter Louwerse en Johannes Worp bezongen de grote stille heide, waar de herder onophoudelijk tegen iemand roept hoe schoon en hoe rijk zijn heide wel niet is. Kunstenaars in Laren schilderden aan de lopende band schaapskuddes en herders op die weidse heide.

IMG 8562 copy

Lees meer...

Een bijzondere gebeurtenis

bach 2 1 copyIn april 1766 speelde de 10-jarige Wolfgang Amadeus Mozart een uurtje op het toen al beroemde orgel van de Sint Bavo in Haarlem. Het is niet bekend wat dit kind, eigenlijk een leerling uit groep 7 en toen al een groot componist, heeft gespeeld.

Lees meer...

De lokroep van de natuur

ganzen (7) (Custom)Geregeld is het te horen, het gegak van wilde ganzen, alsof ze elkaar de weg wijzen. Vooral ’s nachts krijgt deze roep een zweem van geheimzinnigheid, van een verlangen naar onbekende verten, een uitnodiging om mee te gaan. Volgens mij was Niels Holgersson uit het sprookje van de Zweedse schrijfster Selma Lagerlöf de enige die dit is gelukt....

Lees meer...

Een begrensde wereld

Nevel copyDe stilte van de winter heeft een eigen bekoring. De natuur houdt een lange pauze; alles is tot rust gekomen en wacht op het verre voorjaar. Nog even en dan worden de dagen langer. De overwinning van het licht is niet tegen te houden. Jan Stenvert ving de winterse pracht van onze heide met zijn magische camera en ik heb geprobeerd e.e.a. onder woorden te brengen.

Lees meer...

De hoorbare stilte van de Veluwe

Tijdens de stille en donkere dagen voor Kerstmis zwerf ik graag door het Speulder- en het Sprielderbos tussen Ermelo, Putten en Garderen. Hier, niet zo ver van het Boshuis Drie, bevindt zich een geheimzinnige kuil, het Solse Gat. Volgens de legende stond hier ooit een klooster waarvan de bewoners een losbandig leven leidden. De reizigers, die in vroeger eeuwen constant gevaar liepen beroofd te worden door geboefte dat zich schuilhield in de toen bijna ontoegankelijke bossen, werden door de kloosterlingen royaal voorzien van drank en voedsel.

Lees meer...

Leve onze JUF

Untitled 1Sinds enige maanden is er een nieuwe fietsjuf op de sportschool aan de Van de Hulststraat. Ze heet Nienke en we moesten natuurlijk eerst even aan haar wennen en zij uiteraard aan ons. We hebben een kort stadium van gewenning gehad en nu houden we allen van elkaar. Er wordt nu overvloedig getranspireerd, gehijgd, gekreund, gekwijld, geijld, gekacheld, geracet, geklommen en geharkt, alles op wielergebied komt in 45 minuten aan de orde en als de muziek eindelijk zwijgt en de mist van zweet optrekt is iedereen heel blij en tevreden.

Lees meer...

De kleuren en de klanken van de winter

foto copyDecember is een maand waarin het hoort te sneeuwen, het liefst in de kerstnacht, maar een witte kerst is een zeldzaam verschijnsel geworden. Gelukkig is er veel warmte en gezelligheid en iedereen is lief en zo aardig voor elkaar, tenminste zo hoort het, want kerst is een feest van vrede en nederigheid, van een schreiend Kindje in het stro in een stalletje, zonder kerstverlichting, kerstgans, kerstliedjes en kerstcadeautjes, want dit alles was er zo’n 2000 jaren geleden nog niet.

Lees meer...

Van de molen naar de waterval

familiefoto 2De nostalgie vierde in vorige inzendingen hoogtij, eerst het verhaal van mijn vader en de molen en de week daarop dat van mijn moeder bij de ruisende waterval. Ik heb me altijd afgevraagd hoe die twee elkaar hebben leren kennen. Zelfs mijn oudste zus, ze is bijna 96 en ongelooflijk helder en sportief, weet dat niet. Ze woonden niet in elkaars buurt, ze zullen elkaar, beiden orthodox hervormd, in elk geval niet ontmoet hebben in een café.

Lees meer...

Liefde van het zuiverste water

71933014 2079460958820500 7794597676317671424 nDe foto van deze waterval in Putten zal een eeuw geleden genomen zijn. Hoe langer je naar een dergelijke foto kijkt, des mooier en interessanter hij wordt. Het geheel doet me denken aan de geboorteplek van mijn moeder, haar ouderlijk huis stond in Putten, aan de Beekweg. De familie hoorde de hele dag het ruisen van de waterval naast de boerderij. Eerlijk gezegd is de afgebeelde waterval niet die aan de Beekweg, maar wel een gelijksoortige in de buurt.

Zij was het oudste meisje in een groot boerengezin. Opa en oma zullen het niet slecht hebben gehad, mijn opa had een behoorlijke stal koeien en een mooie boerderij. Er lag echter een schaduw over de idylle aan die mooie waterval en die heldere beek: hij had graag onderwijzer willen worden, maar zijn stiefmoeder besliste anders, hij moest boer worden.

Aldus geschiedde, hij is dat zijn hele leven, hij werd 72 jaar, gebleven. Deze wat humeurige man, gefrustreerd, en ook nog geplaagd door astma-aanvallen, heeft vaak zijn heil gezocht in boeken over sterren, geschiedenis en verre landen en er zijn 8 kinderen over verteld. Zo was hij toch een beetje onderwijzer in Putten op die prachtige plek aan een beek met het zuiverste water.

Lees meer...

Het pad van mijn vader

toenEven terug in de tijd met een prachtige foto die ruim 100 jaar geleden in Putten op de Molenstraat is genomen. Je kunt op de plek van de fotograaf een foto maken met dezelfde markante punten: de molen met de bijgebouwen en de kerktoren. De molen staat bij een verkeersrotonde, de zandweg is nu een drukke asfaltweg, het korenveld met de schitterende nostalgische schoven is nu de Nieuwe Begraafplaats. Achter de bomenrand bevindt zich de Oude Begraafplaats.

De molen ‘Het Hert’ dateert van 1898 en staat nog steeds trots en gerestaureerd overeind, ook de kerktoren heeft de stormen van de tijd doorstaan. Eigenlijk is dat een wonder want de Duitse bevelhebber beval oktober 1944 dat het hele dorp Putten platgebrand moest worden, het bleef bij ruim honderd huizen. Mijn vader werd als jongste van een groot gezin in een klein huisje aan de Molenstraat geboren. Het huisje stond links vooraan aan de rand van het schovenveld.

Hoe zag zijn wereld eruit? Hij ging elke dag naar de openbare lagere school bij de dorpskerk in de verte. Het was thuis geen vetpot, zijn ouders waren hardwerkende, in hun orthodoxe geloof verstarde mensen in Veluwse klederdracht. Van mijn oma, wij zeiden altijd opoe, bestaan weinig foto’s en van mijn opa slechts een. Hij wilde nooit op de foto, hij ontbreekt dus ook op de trouwfoto van mijn ouders van 11 augustus 1922. In de oorlog moest hij echter een Ausweis hebben; dankzij de bezetter is er dus één foto van hem.

Lees meer...

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.