De jacht op scharreldieren

jacht 3 AangepastWe hebben een nieuwe boekenkast! Daarover volgende week meer! Als je een nieuwe boekenberging inricht kom je van alles tegen, je wist niet meer van het bestaan. Een dierbare ex-collega had als lijfspreuk: ‘Als je iets een jaar niet gebruikt moet je het weggooien’. Dat is voor mij meer dan vloeken in de kerk.

 

Maar even bij de les blijven: ik vond in een vergeeld boekje leuke artikelen over de jacht met van die mooie wazige foto’s. Ik denk dat we hier moeten denken aan de jaren 30 van de vorige eeuw. Op de eerste foto zie je een jachtgezelschap. De zittende mannen zijn de jachtheren, de man zittend links is jonkheer Van Haersma de With. Hij woonde op de Beukenheg in Putten, vlakbij het oktobermonument. Hij was een vooraanstaand ingezetene van Putten, een beminnelijk man van adel, en hij zou heel goed gepast hebben in het programma van Jort Kelder op zaterdagavond Van oud geld, de dingen, die niet voorbijgaan.
De man uiterst rechts is mijn vader, hij was tuinman-chauffeur bij de jonker. Op deze dag is hij drijver. Je ziet het klassenverschil op de foto: de heren zitten en het gewone volk staat. Helemaal achteraan staat de boerin met haar dochtertjes. Zij zou het gezelschap voorzien van boerenkool met worst, de traditionele jachtmaaltijd. Het gewone volk at op de deel en de heren aten in de mooie kamer. Er was dus wel duidelijk standsverschil, maar mijn vader heeft dat nooit als vernederend ervaren. Integendeel, de jonker beschouwde zijn chauffeur als een goede vriend. Hij schreef in 1925, toen hij ernstig ziek was in zijn dagboek: ‘J’aime tant le Posthouwer’.

Thuis hadden we meer van zulke foto’s, zoals die met daarop het meisje met hondje en die met nog meer trotse jagers en hun honden. Tegenwoordig durf je het woord jager nauwelijks meer uit te spreken en er is altijd discussie over het afschieten van onze wilde zwijnen, herten en reeën. De meeste mensen eten graag vlees, maar ze willen niet weten hoe het in de winkel is gekomen. En al helemaal niet hoe het toegaat in sommige slachthuizen. Leve de kiloknaller…

De vleesconsumptie kan wel wat minder maar scharrelvlees is een mooi product. We moeten gewoon het beste vlees eten wat er is: van scharrelzwijnen, -hazen, -konijnen en -ganzen. Eet scharrelvlees en geniet met mate. Vroeger hoefde je je niet druk te maken over bio-industrie, plofkippen en andere verontrustende zaken. De wereld was eenvoudiger en overzichtelijker, in veel zaken zijn we er niet op vooruitgegaan, maar om nou te spreken van die goeie ouwe tijd: als je dat zegt dan heb je echt een heel slecht geheugen.

 

vroeger

was de drijfjacht ‘n groot feest
men knalde de ganse dag
ging daarna trots op de foto

de boerin wachtte met cognac
en boerenkool met worst en spek
voor de heren in de deftige kamer

het personeel at op de deel
onderscheid moest er zijn
het zou altijd wel zo blijven

maar niemand deed moeilijk
en er bestonden in die tijd
geen roosters of plofkippen

alle vlees was scharrelvlees
alles werd graag opgegeten
milieu-onbewust en zonder protest

voor de tijd van lekker dier
waren alle dieren gewoon lekker

 jacht 1

jacht 2

jacht 3 Aangepast

jacht 4 Aangepast

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.