Frieda is de tweede hond die wij eens als de onze aangenomen hebben. Een pracht van een labrador, die onze aanvankelijke weerstand door haar  intens bruine ogen, geduld en liefde heeft overwonnen. We vonden haar als ernstig verminkt verkeersslachtoffer langs de weg liggen.

Het begin van haar verhaal bij ons is dus net als dat van Susie een beetje triest.

Ruim drie jaar terug, om ongeveer zeven uur ’s morgens, belde onze buurman aan met de boodschap dat er op de hoek van onze straat een witte, bijna beige labrador met twee gebroken voorpoten lag te kreunen. Hij was erachter gekomen dat de hond al om een uur of vijf was overreden door een taxi en de chauffeur hem daar voorlopig maar had neergelegd. ,,Wat te doen?’’, vroeg onze buurman. ,,Onmiddellijk naar een kliniek om te zien of we haar kunnen redden“, was mijn antwoord.

Wij hebben een bekende dierenarts als vriend, dr Manfredo, die wij belden. Hij stond meteen klaar om de labrador te helpen. Het zou euthanasie worden of oplappen. Hij was nog niet bij zijn kliniek gearriveerd, maar zou de eerste opvang telefonisch regelen.
Heel voorzichtig de hond op de achterbank van mijn Peugeot gelegd. Ik zal zijn smekende ogen nooit vergeten. Het was één bede, van ‘help mij!’.

Toen wij bij de kliniek aankwamen, met de mooie naam São Francisco, de beschermheilige van de dieren, was alles al geregeld. Wel moesten ze nog even de naam hebben van de labrador. Als eerbetoon voor Manfredo kwam de naam ‘Frieda’ in mij op. En Frieda is de naam gebleven.

Dr Manfredo kwam even later en wij moesten meteen door naar de radiografische ruimte om wat foto’s te maken. De twee voorpoten waren gebroken. Eentje ‘gewoon’ gebroken, dus niet zo moeilijk om te repareren. De andere was erger: het bovenste deel was verbrijzeld.

Dan de kosten. Veel materieel zou gebruikt worden en ook veel helpers en dat zou dan oplopen tot een kleine vijftienhonderd euro. Een groot bedrag voor een gepensioneerde leraar. Manfredo zelf wilde geen vergoeding; het was zijn aandeel in de goede zaak. Dat verminderde ook onze schrik. Wij konden bovendien alle kosten in drie termijnen betalen.

Manfredo zou meteen opereren en met twee pinnen de zaak weer proberen recht te zetten.

Over een tijdje die pinnen eruit, dan de hechtingen eraf en aansterken. Hij ging aan het werk, wij naar huis. Het eerste wat wij deden, was vier spandoeken laten maken en op vier plaatsen waar veel mensen komen ophangen, om te proberen te achterhalen of de mooie labrador een baasje had. Zwaar en ongeoorloofd werk.

Na drie dagen hadden wij niets gehoord van of over een eventueel baasje en de gemeente-ambtenaren hadden de doeken er ook al weggehaald.

Rosana en ik hebben dus deze lieve hond ‘voorlopig’ (in ons hart bestond dat woord eigenlijk niet) aangenomen. Onze Mina werd oud en zou nog korte tijd te leven hebben. De ongeveer 2-jarige Frieda zou dan een speelkameraadje van Susie kunnen worden.

Na een paar dagen konden we Frieda ophalen. Weer die ogen, vol vertrouwen op ons gericht. Met veel moeite hebben we haar in de auto gelegd en zijn we op huis aan gegaan. Voor die korte reis had zij wel een injectie tegen de pijn gekregen.

Thuis hebben we Frieda in een van de badkamers op een matrasje gelegd. Zij had toch wel wat pijn, ofschoon zij onder de pijnstillers zat. Susie en Mina konden er niet bij omdat wij een ijzeren hekje in de deuropening hadden geplaatst. Wel was er de mogelijkheid om van verre Frieda’s lucht in te snuiven. Daar kon zij dus ongestoord uitrusten en wat bijkomen.

Volgende week wordt dit verhaal vervolgd, dan verteld vanuit haar beleving.