Even de beentjes strekken, dat wilden we een paar dagen terug, maar dat werd iets meer dan dat, het weer was immers goed, hoewel het wel wat waaide.

Afgelopen week ben ik 's avonds een paar keer door Epe gewandeld om wat sfeerfoto's te maken met soms behoorlijk veel mist. Tijdens deze avonden heb ik tevens een paar breedbeeldfoto's gemaakt, waarvan hier onder het resultaat. Kijk en geniet van ons mooie Epe.

,,’Het weer is koud en guur als de dagen korten en de nachten lengen, maar de feesten van december brengen licht en warmte, met oud jaar: oliebollen.’’ Zo klonk het Polygoonjournaal in de jaren 50. Al eeuwen is het eten van oliebollen typisch Nederlands. De eerste oliebol werd gegeten door de Bataven en de Friezen in het begin van onze jaartelling.

Oud-Epenaar Rob Simmers laat ons meegenieten van een aantal foto’s die hij in de jaren 70 en 80 in zijn toenmalige woonplaats heeft gemaakt. Vandaag een serie foto’s van de garage die vroeger vlakbij de Grote Kerk zat, in de volksmond de Ford-garage genoemd.

De locatie van de vier foto's in de vorige aflevering heb ik gemaakt op de hoek Kapelstraat met de Scheperstraat. Ellen de Weerd zag dat goed. Misschien is er ook iemand die de locatie van de combi foto in deze aflevering ziet.

Het mooiste (en ook enige, maar dat terzijde) sinterklaascadeau kregen we van Ben Jonker. We delen het graag op deze bijzondere dag. Het zijn twee schitterende foto’s van Sinterklaas op bezoek in de Dorpsschool in Epe. Ze moeten zo rond 1934 zijn gemaakt. Volgens Ben moeten kinderen ernstige trauma’s hebben overgehouden aan het bezoek.

Ook Sinterklaas vergist zich wel eens en is dan helemaal met het begrip tijd in de war, zoals onderstaande foto's bewijzen.

De nostalgie vierde in vorige inzendingen hoogtij, eerst het verhaal van mijn vader en de molen en de week daarop dat van mijn moeder bij de ruisende waterval. Ik heb me altijd afgevraagd hoe die twee elkaar hebben leren kennen. Zelfs mijn oudste zus, ze is bijna 96 en ongelooflijk helder en sportief, weet dat niet. Ze woonden niet in elkaars buurt, ze zullen elkaar, beiden orthodox hervormd, in elk geval niet ontmoet hebben in een café.

Ik heb het enorm naar mijn zin op mijn nieuwe werkplek. Geen dag is hetzelfde en mensen die denken dat je afstompt als je met mensen met dementie werkt, zouden eens een dag moeten meelopen. Ik heb in geen jaren zoveel plezier gehad in en tijdens mijn werk. Je moet het alleen wel kunnen en willen zien. Het zit in heel kleine dingen. Maar die maken het werk zó waardevol.

Zo is er een collega die er al een hele poos uit is in verband met een operatie. Ze kwam onverwachts langs en één van onze bewoners zei: ,,Hé, ben je er weer, wat heb ik jou lang niet gezien, hoe is het met je?”
Ik stond perplex. En zo sta ik vaak perplex. Want dementie is grillig, dat wist ik al, maar zó grillig…
Een meneer zegt al een tijd niets meer. Maar ik blijf vragen stellen en babbel er tijdens de verzorging vrolijk op los. En dan gebeurt het. Ik vertel over mijn hondje van vroeger. En hij vertelt vanuit het niets over zijn hondje van nu. Ik vraag hoe het beestje heet. ‘Dummie’, krijg ik als antwoord. Als zijn echtgenote komt vraag ik hoe het hondje heet. ‘Dummie’ , is haar antwoord.

Of de dame die altijd stil voor zich uit zit te kijken. Als ik haar benader glimlach ik altijd. Net zolang tot ze terug glimlacht als ze me ziet. En zo doe ik het ook met vragen, ik blijf ze stellen, met soms een (voor mij) onverwacht antwoord.
En hoe mooi is het als iemand verdrietig is en je diegene kunt troosten? Alleen door er te zijn, even een knuffel te geven of alleen een hand vast te houden.
Of soms door zomaar een liedje te gaan zingen en dat dan iemand meedoet.
Of in het voorbijgaan iemand een aai over de arm te geven en een glimlach te krijgen.
Officieel bied ik een veilige omgeving waar mensen zich prettig voelen, zich geborgen weten.
Officieus zorg ik voor ze, gewoon. Met heel kleine dingen. Omdat ze in mijn hart zitten.
En dement of niet, iedereen is een eigen persoonlijkheid en heeft zijn of haar eigen karakter.
En dementie.
Samen wonen ze in dit prachtige huis en deze prettige omgeving.
En samen maken we er wat van.
Elke dag opnieuw, met telkens weer nieuwe verrassingen.

In de week van 24 t/m 30 november stond er op een dag een keer of twee een mooie duidelijk zichtbare regenboog.