De meeste mensen die vanavond de hoorzitting van de commissie voor de bezwaarschriften over het zwijnenkerend raster hebben bezocht, zijn gefrustreerd naar huis gegaan. ,,De meeste mensen die iets wilden zeggen mochten dat niet en van wat er wel gezegd werd, kon ik de helft niet verstaan’’, verwoordde een vrouw de gevoelens van veel bezoekers. Bovendien bood de bijeenkomst de bezwaarmakers weinig tot geen hoop dat ze de aanleg nog kunnen tegenhouden.

De procedure die het college van b en w onder aanvoering van burgemeester Hans van der Hoeve heeft gevoerd om rond een deel van Epe een 1 meter hoog hekwerk, inclusief een ‘sluis’ op de Dellenweg en enkele andere voorzieningen, te laten neerzetten om wilde zwijnen buiten de bebouwde kom te weren, is voor veel Epenaren één van de frustrerendste van de afgelopen decennia. Het college regelde de ‘zwijnenkerende maatregelen’ in een begrotingsvergadering, maar kwam later niet, zoals gebruikelijk, met een afzonderlijk raadsvoorstel. Toen vervolgens de ‘route’ van het raster werd vastgesteld en veel Epenaren pas ontdekten dat er een hekwerk zou komen, grepen 275 mensen en verenigingen naar de pen om een bezwaarschrift in te dienen. Hun inhoudelijke argumenten werden echter met een standaardzin van tafel geveegd: ‘nut en noodzaak van het raster zijn al aangetoond, het gaat hier puur om het tracé’.

De argumenten van de bezwaarmakers zijn uit en te na beschreven en algemeen bekend, maar niet besproken binnen de gemeente. Een aantal dacht vanavond wel een kans te krijgen om steekhoudende argumenten te kunnen aanvoeren om het raster niet aan te leggen. Ze hadden een bezwaarschrift ingediend tegen het besluit van b en w om een (omgevings)vergunning te verlenen voor het bouwen van een zwijnenkerend raster en voor het gebruiken van gronden of bouwwerken die in strijd zijn met het huidige bestemmingsplan. Maar organisaties als de Hippische Vereniging Epe, het Hippisch Centrum Epe en de Stichting Paardenvierdaagse Epe werden na ampel beraad door de uit onafhankelijke juristen bestaande commissie ‘niet ontvankelijk’ verklaard, omdat zij voor wat betreft het bestemmingsplan en de benodigde vergunningen in juridisch opzicht en op grond van hun statuten geen belanghebbende zijn. Ze krijgen weliswaar te maken met de (negatieve) gevolgen van het raster, maar zijn bijvoorbeeld geen eigenaar van grond waarover of waarlangs dat raster komt te staan.

De dreigende woorden van het bestuur van de Stichting Paardenvierdaagse Epe dat het raster wel eens het einde kan betekenen van dit jaarlijkse evenement hoeft niet serieus genomen te worden, want er blijven meer dan voldoende mogelijkheden over om routes uit te stippelen waarbij de paarden geen obstakels hoeven te nemen en bovendien zou de organisatie wel gek zijn om voor zoiets met zo’n evenement te stoppen. In ieder geval was de commissie voor de bezwaarschriften ook daar niet in geïnteresseerd.

Kortom, de vertegenwoordigers van de hippische organisaties kregen geen gelegenheid om hun zegje te doen. Alleen de Vereniging Behoud Kwaliteit Epe en de Vereniging Buitengebied Epe L.O.K.T. (Lohuizerweg – Officiersweg – Koekenbergweg – Tongerenseweg) kregen het woord. Het kwam echter niet echt overtuigend over en na de beantwoording van vragen door vertegenwoordigers van het college van b en w en de afdeling vergunningverlening durf ik de voorzichtige conclusie wel te trekken dat de aanleg zodanig is geregeld, dat die voor de commissie voor de bezwaarschriften wel binnen alle geldende regels en procedures zal vallen. En als er onverhoopt toch iets mis zal zijn, zal de gemeente dat wel alsnog goed regelen. Dat is ze nu ook aan het doen of gaat ze binnenkort doen voor kleine delen waar het hekwerk de belangen aantast van eigenaren van grond – omdat het raster net over hun grond loopt of omdat wandelaars door de afscheiding gedwongen worden over particuliere grond te gaan lopen -  waarbij kennelijk wat 'foutjes' zijn gemaakt. Bovendien geeft de commissie voor de bezwaarschriften slechts een advies aan het college, dat dat gewoon naast zich kan neerleggen.

Toch is het spel nog niet helemaal gespeeld. De Vereniging Behoud Kwaliteit Buitengebied Epe heeft een schorsingsverzoek ingediend waardoor de gemeente nog niet mag beginnen met de aanleg. Er zal dus nòg een keer een gerechtelijke uitspraak gedaan moeten worden. Veel hoop voor de tegenstanders biedt dat echter niet. Maar zo lang er leven is, is er hoop.

En als het raster, dat overigens wat korter zal zijn dan oorspronkelijk de bedoeling was, er dan uiteindelijk toch zal staan, lopen de tegenstanders ongetwijfeld tegen nieuwe frustraties op. Want komen er dan tòch wilde zwijnen binnen de afrastering (dan kunnen ze pas echt gevaarlijk worden), dan zal de gemeente dat als argument aanvoeren om het raster drastisch te verlengen. Komt er dan geen enkel wild varken meer binnen de bebouwde kom en vindt daar dan geen enkele aanrijding met een wild zwijn plaats, dan zal de gemeente zeggen: zie je wel, dat is aan het raster te danken. Dat er al járen geen wilde zwijnen meer in de bebouwde kom of in botsing met auto’s komen, zal ze dan wel gemakshalve vergeten.