Gisteren heb ik met zo’n tweehonderd anderen een superavond beleefd. In de Aardbeientuin aan de Rozenkampweg in Oene, waar Alex Roeka de allereerste try-out hield van zijn nieuwe theatershow ‘Voort!’. De bofkonten die getuige waren van zijn eerste optreden na een sabbatical zullen het met me eens zijn: Alex Roeka gaat in de komende tour alle zalen plat spelen en zijn nieuwe cd, die volgende maand uitkomt, zal alom bejubeld worden.

Daar stond hij dan na een sabbatical van een jaar. Samen met Jeroen Kleijn (drums en percussie) en Reyer Zwart (o.a. gitaar, piano en bas) en op uitnodiging van het Cultureel Platform Epe in één van de kassen van Gerrit en Trijnie Bronsink, wat de intieme sfeer van een huiskamerconcert gaf. Zijn eerste optreden na een jaar waarin hij alleen enkele malen heeft opgetreden in De Wereld Draait Door (Guilty Pleasure; kijk en luister vooral even naar zijn sublieme versie van Corrie Konings’ smartlap ‘

’). Een jaar waarin hij bergwandelingen wilde maken, theaters en kroegen wilde bezoeken, andere dingen zou doen om zoveel mogelijk van het leven te genieten en op zoek wilde naar zichzelf. Maar daar kwam niets van terecht. Het werd bovenal een jaar waarin de afgestudeerd psycholoog een psychiater bezocht die hem vooral aanraadde liedjes te gaan schrijven. Liefst met zo zwaar mogelijke teksten. Zijn ‘patiënt’ trok na verloop van tijd minstens één belangrijke conclusie: ik moet door, Voort! Dat deed hij en het resultaat was gisteravond voor het eerst te horen.

Alex Roeka is dan ook niet herboren, maar gegroeid. Hij is nog even bescheiden als altijd, hij is een jaartje ouder, zijn stem klinkt misschien nog iets doorleefder, maar qua teksten is hij wat mij betreft nu de Nederlandse evenknie van befaamde songwriters als Bob Dylan en Leonard Cohen. Poëtisch, scherp, soms zelfs venijnig, altijd recht uit het hart en goudeerlijk, onnavolgbaar mooi geformuleerd. Er zijn er maar heel weinig die gedachten en gevoelens over liefde, teleurstellingen, hoogte- en dieptepunten in het leven, drank, het kroegleven, de maatschappij zo mooi kunnen verwoorden als hij. En zijn stem is al net zo eigen en herkenbaar als die van Dylan en Cohen.

Elk nummer was raak, een juweeltje. De meeste ingetogen gezongen en briljant subtiel instrumentaal begeleid, met een enkele maal op vol vermogen. Het zegt wel wat dat naast mij bij twee vrouwen tranen over de wangen biggelden toen hij een heel klein gebracht nummer over zijn moeder zong, waarmee hij ook anderen in de zaal op z’n minst kippenvel bezorgde. Maar zijn hele show was een aaneenschakeling van hoogtepunten. We hadden vooraf gehoopt dat we op ‘

’, dat we op weg naar de Aardbeientuin in de auto draaiden, zouden worden getrakteerd, maar hebben dat geen moment gemist. Sterker nog: we waren blij dat Alex Roeka ons verblijdde op louter nieuwe nummers, het één nog mooier dan het ander. Na afloop schreven we ons dan ook meteen in voor toezending van zijn nieuwe - gesigneerde! - cd die binnenkort uit komt.

De in België wonende Brabander dwong niet alleen veel bewondering af met zijn muziek, maar ook met zijn met veel humor en zelfspot doorspekte verhalen als verbindend element tussen zijn nummers. Daarmee bood hij een intiem kijkje in zijn leven. Hij vertelde uitgebreid over onder meer zijn jeugd thuis (hij geneerde zich zo voor zijn luidkeels zingende moeder als ze door het bos wandelden dat hij er bovenuit probeerde te zingen, maar kreeg wel kippenvel als zijn moeder en zijn zusjes in een prieeltje zongen) en in een kostschool (een heerlijke tijd omdat daar zijn liefde voor muziek en poëzie werd gewekt), zijn ervaringen met en kijk op zijn psychiater (die volgens eigen zeggen nog in een popband had ‘gezeten’; hij was er chauffeur van), de totstandkoming van zijn cd (opgenomen in de studio van Reyer Zwart, die een belangrijk aandeel had in de prachtige muziek op zijn teksten), zijn rol in een boek met onder meer songteksten van Leonard Cohen dat in het najaar uitkomt (hij nam de vertalingen voor zijn rekening en zong een schitterende Nederlandse versie van ‘

’) en nog veel meer aspecten van zijn leven. In een lang, schitterend gedicht dat hij voordroeg gaf hij zijn kijk op vrouwen. Hilarisch werd het toen hij de regionale krant de Stentor erbij pakte en uit allerlei verhalen citeerde die het voor hem de moeite waard maken om te blijven leven, om ‘Voort!’ te gaan. Zoals een verhaal over de muziekkoepel in Oene, waarvan het gebruik aan allerlei stringente, wonderlijke voorwaarden moet doen.

Het optreden leverde hem een staande ovatie op en gaf hem, zoals hij zelf zei, vertrouwen voor de komende tournee. Het zal me niet verbazen als zijn nieuwe cd, zijn tiende, zijn derde Edison oplevert. Deze man verdient het bovendien dat er aan het eind van zijn tournee tv-opnames worden gemaakt en zijn show medio volgend jaar integraal op prime time wordt uitgezonden.

Eén van de mooiste reacties in Oene kreeg hij van een oudere man, die hem aansprak toen hij cd’s signeerde en bestellingen voor zijn nieuwe cd liet noteren. ,,Meneer, ik kende u niet’’, zei de bezoeker, terwijl hij de rasartiest een hand gaf. ,,Maar ik wil u bedanken. Ik heb een tòpavond gehad.’’ En een vrouw: ,, Ik vind het zó jammer dat het afgelopen is, hij had van mij nog úren door mogen gaan.’’

Gemist? Of nog een keer in de buurt zien? Op 19 maart 2016 is Alex Roeka met Voort! in Orpheus in Apeldoorn en op 8 april in Bouwkunde in Deventer.