Zoals bij veel recreatiecentra in de regio is één van de eerste vragen die nieuwe gasten van de Hertekolk stellen, waar ze wild kunnen zien. ,,Als je ’s avonds laat stil bent, op het terrein, vanaf het terras’’, zei ik meestal. In de eerste aflevering over de groepsaccommodatie aan de Officiersweg heb ik daar ook al wat over geschreven, in deze tweede aflevering wat anekdotes over wild en de natuur.

De mooiste verhalen over wild kon ik natuurlijk vertellen toen de wilde zwijnen een paar jaar geleden tot diep in de bebouwde kom opdoken. De mensen hingen aan m’n lippen als ik vertelde dat een glazenwasser die ’s morgens vroeg op de ladder stond in de Veluwepoort, ‘tippel tippel tippel’ onder zich hoorde, keek en wat wilde varken(tjes) zag lopen. ,,We hebben zo’n mooi winkelcentrum, dat zelfs de wilde zwijnen er komen kijken.’’ Nou, betere reclame kun je niet maken voor je dorp, lijkt me.

Even opgetogen waren de mensen als ik vertelde dat de zwijnen zelfs op marktdag, halverwege de morgen, in een plantsoen midden in het dorp aan het wroeten waren, terwijl hordes fietsende scholieren aan de ene kant en honderden auto’s aan de andere kant passeerden. Veel gasten zochten na een tip mijnerzijds meteen op Youtube naar ‘Epe wilde zwijnen’ en genoten van de fraaie filmpjes. Niemand begreep dat we een gemeentebestuur hebben dat een hek rond een deel van het dorp wil plaatsen om ze buiten de bebouwde kom te houden. Alsof je een pot met goud in een oneindig diepe put gooit.

Eén maal werden mijn verhalen overtroefd door een gast uit Bussum, die wel eens in een kroeg kwam waar zich regelmatig een vos meldde. Op een gegeven moment ging het beest er vandoor met een touwbot van een hond dat daar ergens rondslingerde.

Overdag zagen we zelf ook regelmatig wild op het terrein van de Hertekolk lopen. Eén maal ging een ree er in volle ren vandoor en sprong het moeiteloos over het prikkeldraad. Er kwam toevallig net een trimmer langs. Het dier stoof nog geen drie meter achter hem langs. Maar de hardloper merkte er helemaal niets van, want hij had een koptelefoon op. Hij moest eens weten…

Bij het uitchecken vertelde een gast me eens dat hij mijn advies had opgevolgd en ’s morgens vroeg achter het huis op een bospad was gaan kijken of hij wild zag. ,,Ik heb inderdaad wat gezien’’, vertelde hij. ,,Aan het eind liep een stel paarden, dacht ik. ‘Goh, ze hebben hier ook wilde paarden’, dacht ik even. Ja, die geweien zag ik ook wel, maar pas later. Toen zag ik dat het edelherten waren. Schitterend hoor.’’

Een stel dat bij de Hertekolk ging trouwen (meer daarover in een latere aflevering), kreeg onder andere twee prachtige kippen en een haan van wat gasten. Niet zo slim, want ze woonden op ‘drie hoog achter’ in een grote stad en hadden alleen op een klein balkon ruimte voor een hok. Ze kregen de kippen vrijdagsmiddags, gingen pas twee dagen later naar huis en zetten vrijdags wat pallets tegen elkaar om de beesten tijdelijk in te huisvesten. Dat ging natuurlijk niet goed, want één kip ontsnapte al heel snel. Ze kregen haar niet te pakken. Het dier, dat we naar het bruidje Saskia hebben genoemd, bleef wel rond het huis scharrelen. Toen we ’s zondagsavonds na wat mislukte lok- en vangpogingen naar huis reden, zagen we al een vos langs het terrein lopen. Maar de volgende dag was Saskia er nog. Uiteindelijk heeft ze het vijf weken volgehouden daar. Als er een vos of honden kwamen, vloog ze een boom in of ging ze op het dak van het huis of de garage zitten en als er buizerds boven het terrein zweefden, verstopte ze zich onder de rododendrons. De gasten van de Hertekolk vonden het geweldig. Eén van de trouwe bezoekers had nog de tijd meegemaakt waarin beheerders op het terrein woonden die een hangbuikvarken hadden dat door kinderen gevoerd en vertroeteld werd. Gasten en wij voerden Saskia ook van alles en zorgden steeds voor voldoende water. Maar de nachten werden steeds kouder, dus werd het zaak Saskia toch te vangen. Een basisschool slaagde daar uiteindelijk in. We brachten de kip naar iemand die kippen opvangt, die haar na een paar dagen naar soortgenoten bracht die leven als god in Frankrijk. Een week of twee na haar vertrek kregen we foto’s van haar eerste eitjes opgestuurd.

Een familie die ’s avonds gezellig rond het vuur in de vuurkorf zat, verbaasde zich over allerlei springende eekhoorntjes die over het terras huppelden en uiteindelijk de vuilnisbak in doken. ,,Eekhoorntjes? Hadden ze een grote pluimstaart dan?’’, vroeg ik verbaasd. ,,Nee, ze hadden een lange smalle staart.’’ Dat bleken dus muizen te zijn die ’s nachts komen kijken of de gasten nog wat eetbaars in de vuilnisbak hebben gekieperd. Weten die westerlingen veel.

Een tuinder die problemen had met een videocamera waarmee hij toezicht hield op zijn kassen, nam dat ding mee en liet het 't hele weekend op het terras opnamen maken. ’s Morgen zag hij op de beelden dat er ’s nachts ,,een hermelijn- of marterachtig’’ dier op het terras was komen snuffelen. Het zal wel een das zijn geweest; er heeft jarenlang een dassenfamilie vlakbij gewoond.

Wilde zwijnen lopen er in ieder geval de deur plat. Het is verschillende malen voorgekomen dat meiden die beneden sliepen ’s nachts wat lawaai buiten hoorden, het gordijn open deden en een koppel wilde varkens voor de ramen zagen staan. Het is alleen meiden overkomen, dus als ik het doorvertelde, zei ik er meestal bij dat het ongetwijfeld keilers waren die daar stonden.

Met een enkele school ging ik jaarlijks een avond op pad op wildspeurtocht. Vonden ze spannend en het maakte de kinderen lekker moe. Ik voorop, de juf achteraan. Hoewel ik de leerlingen vooraf waarschuwde zachtjes te doen en niet te schreeuwen als we wild zouden zien, konden de vooraan lopende kinderen het nooit laten de achteraan lopende kinderen luidruchtig te laten weten dat ze wild zagen. Weg wild. De juf heeft daardoor tot dit jaar nooit grofwild gezien. Dit jaar deed het historische feit zich voor dat ze bij een voederplek heel in de verte een koppel wilde varkens zag. Ze was helemaal opgetogen. De volgende dag moest ze aan het begin van de avond met de auto even een boodschap doen in Epe en zag ze vlakbij zowel wilde zwijnen als een koppeltje reeën. Sindsdien gelooft ze pas dat een deel van haar leerlingen en ik tijdens de wandelingen altijd wel een leuke hoeveelheid grofwild zagen.

De eind jaren '30 van de vorige eeuw gegraven kolk, die als zwemvijver diende.

Een goed onderhouden heideveld op het eigen terrein.

Het eigen terrein van de Hertekolk. Het driehoekje aan de overkant van de Officiersweg hoort er ook nog bij.

Volgende keer: De mooiste locatie voor een schoolkamp