Het is een glanzende parel in de recreatieve sector van Epe en wijde omgeving die door iedereen die er is geweest wordt geroemd, maar veel Epenaren kennen het niet of nauwelijks. De Hertekolk ligt verscholen in de bossen van Het Geldersch Landschap en is misschien wel de mooist gelegen groepsaccommodatie in Nederland. Er is nauwelijks een leukere en mooiere locatie denkbaar voor een schoolkamp of familieweekend.

Het genoegen heeft mij mogen smaken er van het voorjaar van 2011 tot dit najaar, samen met mijn vrouw, beheerder van te zijn geweest. Vóór die tijd wist ik er niet veel meer van dat het een groepsaccommodatie was. Het was een zeer aangename en verrassende periode. Nu kan ik er wel een boek over schrijven. Dat doe ik niet, maar ik schrijf er wel een serietje verhalen over op Epernet. Want het is gewoon leuk te weten wie daar komen en wat daar allemaal gebeurt.

De Hertekolk is sinds het voorjaar van 2011 eigendom van de Paasheuvelgroep uit Vierhouten, die vier campings en 39 groepsaccommodaties op dertien locaties in Nederland heeft. Het gebouw aan de Officiersweg in Epe was tot die tijd jarenlang van de Stichting Hertekolk. Over de geschiedenis later meer.

Het drie verdiepingen tellende gebouw biedt onderdak aan maximaal 52 mensen, die verspreid over zes slaapvertrekken (beneden twee maal achtpersoons, op de begane grond twee maal vierpersoons en boven twee  maal veertienpersoons) kunnen overnachten. Ze hebben de beschikking over een professioneel ingerichte keuken, een bijna 120 vierkante meter grote woonkamer, een 40 vierkante meter grote speelruimte met tafeltennis en –voetbal, een ruim 30 vierkante meter grote ‘stafkamer’ met balkon van waaraf je schitterend zicht op een deel van het terrein hebt en bovenal bijna vijf hectare bos, zandgrond en heide.

De grote kracht van de Hertekolk is naast het grote eigen natuurterrein uiteraard de ligging midden in het gebied van Het Geldersch Landschap. Je hoort er meestal niets anders dan wat vogelgeluiden. Verder is het zeer aangenaam stil. Het meest genieten de gasten er als ze van ’s morgens vroeg tot diep in de nacht buiten kunnen zitten. Kinderen kunnen zich prima vermaken op het eigen terrein en iedereen kan er alle kanten op de natuur in.

Ver van de bewoonde wereld ligt de Hertekolk.

Een grote Amerikaanse eik is de blikvanger op de zandvlakte achter het huis en terras.

Van begin maart tot eind september konden bijna alle gasten de hele dag buiten vertoeven.

De goed geoutilleerde keuken.

De woonkamer, waarin de gasten aan drie grote verrijdbare tafels van steigerhout kunnen eten als dat niet buiten kan.

Het welkomstpraatje dat ik altijd hield voor gasten die er voor het eerst waren of mensen die kwamen kijken of de locatie geschikt was voor hun plannen, maakt nog beter duidelijk wat de grote charme van de Hertekolk is.

,,De Hertekolk is al sinds 1931 een vakantieaccommodatie. Het terrein is in dat jaar gekocht door de directrice van een huishoudschool in Den Haag en haar zus, die er vakanties voor ‘bleekneusjes’ uit het westen hielden. Ze hadden zelf een perfect neusje voor een mooie locatie om vakantie te vieren, want een betere plek daarvoor is nauwelijks denkbaar. Er zit zo’n vijf hectare grond omheen die is omgeven door prikkeldraad, maar zelfs als kinderen buiten het terrein komen is er geen gevaar, omdat er alleen maar natuurgebied met eindeloze wandel-  en fietspaden omheen ligt.

En het barst van het wild in deze contreien. De wilde varkens komen tot aan en soms ook op het terras. In het talud naast het terras en de berm langs de toegangsweg zitten vaak verse wroetsporen van wilde zwijnen. Edelherten en reeën lopen hier ook regelmatig. Vorig najaar zaten mensen gezellig bij de vuurkorf, tot ze vrijwel allemaal om een uur of half vier naar bed gingen. Eén vrouw bleef nog zitten omdat ze zo genoot van de stilte en er nog veel vuur in de korf zat. Na een half uurtje hoorde ze ineens een enorm gebrul. Ze zag niets omdat het zicht door mist belemmerd werd. Het geluid kwam steeds dichterbij en toen het vlakbij het terras was en de vrouw onderhand doodsbenauwd werd, zag ze ineens een reusachtig edelhert uit de mist opdoemen dat zo het terras leek op te gaan lopen. Ze wist niet hoe snel ze naar binnen moest.
Wie wild wil zien, gaat in het schemer maar een eindje wandelen. Regelmatig kom je op de Officiersweg en zijpaden wilde zwijnen, edelherten of reeën tegen, ook overdag. Er zijn gasten geweest die een eind wilden wandelen om wild te zien, maar op de oprijlaan op 50 meter van het huis al een koppel wilde zwijnen tegenkwamen en vlak voor het hek wat reeën. Ze hoefden het terrein dus niet eens af. Er zweven ook regelmatig buizerds boven het huis. Twee jaar geleden zijn er in de buurt vermoedelijk twee geboren. Ik zag ze een keer met hun vader of moeder in een boom zitten toen ze jachtles kregen. Vossen zijn een stuk schuwer en slimmer, maar die komen er ook wel. Vooral toen er een week of vijf een kip bij het huis heeft geleefd.

De dames die het terrein in 1931 kochten, noemden het de Hertekolk omdat er een kolk – een ven – lag waar regelmatig herten kwamen drinken. Dat doen ze nu nog steeds. Alleen niet meer in de originele kolk, want die is doordat het grondwater is gezakt, vrijwel verdwenen. Er is tussen de struiken nog een klein stukje van over. Later is een tweede kolk gegraven, die als zwemvijver werd gebruikt. Die kolk is er ook nog, maar de lemen bodem daarvan is door spelende kinderen en wroetende varkens lek geprikt, dus daar staat alleen water in als het lang geregend heeft. Daar vlakbij ligt trouwens een mooi heideterreintje dat in augustus/september een ideale locatie is om foto’s te maken.

De gasten hebben van niemand last. Er staat weliswaar een huis op een steenworp afstand, maar dat is een tweede woning van mensen uit Amsterdam, die er alleen in de weekenden en in vakanties zitten. Ze hebben er geen bezwaar tegen als de gasten van de Hertekolk tot vroeg in de morgen gezellig met elkaar bij de vuurkorf zitten, als er na elf uur ’s avonds maar geen versterkte muziek is te horen. De dichtstbijzijnde plek waar vrijwel altijd mensen zitten is camping/bungalowpark De Jagerstee bijna een kilometer verderop.

Ik zeg wel eens gekscherend dat er een subtropisch microklimaat heerst, want het is herhaaldelijk gebeurd dat het in Epe hoosde, maar bij de Hertekolk geen druppel viel. Bovendien is het er op het terras altijd een paar graden warmer dan op m’n eigen terras, dat nota bene in de bebouwde kom ligt. Als het droog is, gaan de meeste gasten ’s morgens naar buiten om te ontbijten en pas weer naar binnen als ze het bed in duiken. Er mag fikkie gestookt worden in de vuurkorf op het terras. De kinderen kunnen hout sprokkelen op het terrein, er ligt meer dan voldoende. ’s Avonds marshmallows aan een stokje boven het vuur en als de kleintjes naar bed zijn samen met een potje bier of glaasje wijn rond de vuurkorf zitten; gezelliger kun je het als familie, vriendengroep of onderwijzend personeel nauwelijks maken.

Je komt er helemaal tot rust. Er zijn wel eens mensen geweest die kwamen kijken of het gebouw voor hun doelgroep geschikt was en op het terras gingen zitten in afwachting van de koffie die ik met een Senseo aan het zetten was. Toen ik na een paar minuten bij ze ging zitten, zeiden ze dat ze helemaal in de stress zaten toen ze arriveerden, maar na twee minuten op het terras gezeten te hebben, al helemaal tot rust te waren gekomen.’’

Daar is helemaal niets van overdreven of verzonnen, het is puur een weergave van mijn ervaringen en die van de gasten. En dat blijkt ook wel uit het feit dat ik tientallen rondleidingen heb gegeven aan mensen die een huuroptie hadden en het gebouw en het terrein kwamen verkennen en dat al die mensen het ook daadwerkelijk hebben gehuurd en na afloop zeiden dat ze het ‘super’ hadden gehad. En uit het gegeven dat vrijwel iedereen die er is geweest, weer terugkomt. Sommigen al enkele decennia elk jaar.

Maar daarover meer in een volgende aflevering.

 

Volgende keer: Het domein van wild en een slimme kip