Het had zo mooi kunnen zijn, vandaag in ’t Smallert. Iedereen mocht gratis naar binnen tijdens de open dag van het ‘gezinspark’. Met een zonnetje en aangenaam temperatuurtje zou dat een stevige drukte hebben kunnen opleveren, vooral van kinderen voor wie er van alles te doen is. Maar toen ik er rond met middaguur was, was het een wat troosteloze bedoening. Regen, wind en kou. Toch heb ik er nog even flink genoten.

Alleen rond de visvijver is het redelijk druk. Verscholen in warme winter- en regenjassen staan de hengelaars naar hun dobber te turen. Ik zie niemand die een vis boven water haalt. Een man die met zijn hengel mijn kant op loopt, zegt in het voorbijgaan: ,,Zonde hè, die regen.’’ ,,Nou, ze zeggen wel eens dat de vissen dan beter bijten’’, opper ik. ,,Nee hoor, is niet zo.’’ ,,In mijn vijver ook niet, want mijn vissen eten het meest en gretigst als de zon schijnt en het warm is.’’

De man wijst naar een jochie dat in gezelschap van zijn moeder naar zijn dobber tuurt en wat aan het molentje draait. ,,Even kijken of ik die jongen een forelletje kan laten vangen’’, zegt hij, terwijl hij verder loopt. Op een paar meter van het joch gooit hij met een ferme worp zijn aas in de vijver. Hij gaat staan alsof hij een walvis aan zijn hengel verwacht, draait aan zijn molentje, geeft een paar rukjes en loopt met zijn hengel naar de jongen. Hij geeft zijn vistuig aan het vissertje en zegt: ,,Haal maar op, er zit er een aan.’’ Hij doet even voor hoe hij de vis naar zich toe kan halen. De jongen draait aan het molentje en kijkt verlangend naar het water. Een man die dichtbij staat pakt een schepnet en als de dobber vlakbij de kant is, schept hij een forel uit het water. De hengelaar die de jongen de vis gunde, doet voor hoe de haak uit de bek van de vis verwijderd moet worden en geeft de forel aan het jochie. Het ventje vindt het wat eng, maar wordt enigszins gerustgesteld door de mededeling dat de oudere man de vis al heeft gedood. ,,Even poseren voor de fotograaf. Met de duim omhoog’’, zegt hij. De jongen glundert van oor tot oor.

Ik maak wat foto’s, waarna de man zijn hengel pakt en er nieuw aas aan doet. ,,Even kijken of ik er nog een voor hem kan vangen’’, zegt hij. ,,Ho, wacht even. Er staan hier veel hengelaars, niemand die een forel vangt, maar u zegt dat u er even een gaat vangen voor dat jochie, gooit uw aas in het water en heeft meteen beet. Waar zit ‘m dat in? In die kleine rukjes die u geeft, aan het voer?’’, vraag ik verbaasd. ,,Van alles wat’’, zegt de man, die Peter Negerman blijkt te heten. ,,Ik heb veel ervaring, ik ben met forelvissen de nummer 4 van Europa en de nummer 2 van Nederland. Ik heb eerst voor Shimano (leverancier hengelsportproducten – JS) gewerkt en geef nu workshops en lessen voor Berkley. Het is een combinatie van techniek, materiaal en voer. Berkley heeft zo’n fantastisch forelvoer. Het ziet er niet uit, maar de vissen zijn er gek op’’, zegt hij, terwijl hij een gele kleiachtige substantie aan de haak van zijn hengel doet. Hij gooit het met een flinke zwieper in het water, maar nog voordat de dobber het water raakt, valt het aas er af. Hij draait opnieuw een balletje voer, waarna hij er in knijpt zodat het net is of het een visje met een bol koppie en een ranke staart is. Hij bevestigt het aan de haak en gooit het spul ver weg in het water.

Het voorval doet me denken aan een man die ik ooit op een brug boven de Tarn in Zuid-Frankrijk heb zien vissen. Hij deed iets aan zijn haak, gooide de hengel in het water en haalde die onmiddellijk weer naar boven. Er zat een flinke regenboogforel aan. Hij gooide het beest in een teil, deed weer iets aan de haak, gooide het aas in het water, haalde op en had nummer 2 aan zijn haak zitten. Zo ging hij vijf minuten achter elkaar door. Toen had hij zijn teil vol. Ik erheen. In het water zwom een flinke school regenboogforellen. De man bleek kok in een restaurant en kwam hier de vissen halen die hij ’s avonds op de menukaart had staan. Deed hij bijna dagelijks. Steeds ving hij een teil vol. Zijn geheim? Druiven! Witte druiven. ,,Hoe groter de druiven, hoe groter de vis.’’

Maar daar heeft de supervisser in ’t Smallert nog nooit van gehoord. Hij houdt het bij het voer van het bedrijf waarvoor hij werkt. En met succes, want als ik hem het verhaal heb verteld, heeft hij weer beet en loopt hij weer naar het jochie. ,,Mooi om te zien hoe blij die jongen er mee is'', glundert Negerman als hij naar de jeugdige visser kijkt. ,,Daarvoor ben ik hier: om mensen en vooral jeugd plezier in de hengelsport bij te brengen. En om ze te leren hoe ze een haakje pijnloos uit de bek kunnen halen, want dat hoort ook bij gezonde hengelsport. Maar dan moet je wel wat vangen. Nou, daar help ik ze dus mee.’’

Als ik ’t Smallert korte tijd later verlaat, zie ik de jongen en zijn moeder bij de deur van het restaurant staan. Hij houdt zijn forel stevig vast en naast hem staat een leeftijdgenoot die er twee vast houdt. De supervisser geeft beiden een plastic zakje waarin ze de vangst kunnen stoppen. ,,Thuis lekker opeten.'' Daarna gaat hij weer terug naar de vijver. Nog meer kinderen blij maken.

Ook mijn bezoek is meer dan geslaagd.

Een groep scouts verlaat het het gezinspark als ik er in wandel. Nog even samen op de foto.

Uiteraard werd er forel gerookt. Op berkenhout.

De kweekvijvers.

Ervaren hengelsporters sjouwen heel wat mee naar hun stekkie. Alsof ze gaan kamperen.

Meer speeltoestellen dan kinderen vandaag. Zonde.

Ook bij slecht weer heeft 't Smallert wat te bieden: de kaarsenmakerij, waar bezoekers zelf kaarsen kunnen maken. Ooit begon dit als de Veluwse Kaarsenmakerij van Bart Nuis.