Hij was het beu om bij het uitlaten van zijn hondjes vlakbij huis vaak over een glibberig modderpaadje te moeten lopen en besloot een stukje door het bos te lopen. Het werd daar al gauw een paadje, mede doordat anderen die er regelmatig wandelden, dezelfde vluchtroute namen. Om het nieuwe paadje te markeren, legde hij er een cirkel van steentjes neer, later gevolgd door een ster. Maar mensen en honden liepen die kapot. Daarom legde hij ze naast het paadje. Nu liggen daar 21 kunstwerkjes van steentjes, die omgeven zijn door omheiningen van takken en boomstammetjes. Veel mensen kennen het paadje als het Paadje van Evert, of als het Cultuurpaadje.

De maker is Evert van Loozenoord van de Eper Veste, natuurliefhebber en al vele jaren verwoed verzamelaar van stenen. De meeste steentjes waarvan de figuren zijn gemaakt, heeft hij meegenomen van zijn wandelingen met zijn viervoeters en eerst thuis gewassen alvorens ze een zorgvuldig uitgezocht plekje in het bos kregen.

,,Er zijn ook wel mensen die stenen gebracht hebben. Een mevrouw had een zak vol verzameld. Kijk, daar ligt een stortplaats, daar kunnen mensen de voorraad aanvullen’’, wijst hij naar een plek binnen de ‘omheining’ waar een flinke bult ligt. Hij weet nog niet zeker of hij er wat mee gaat doen. ,,Er liggen er nu 21, ik wou het er maar bij houden. Ja, er is nog wel plek voor meer.’’

De kunstwerkjes die langs het bospaadje liggen, heeft hij eerst op papier getekend. Er liggen er ook wat bij die hij heeft gemaakt naar een tekening die door een kleinkind is gemaakt en ook heeft hij het familiewapen van de Van Loozenoords, met de tekens van hoop, geloof en liefde, gecreëerd. Verder liggen er vooral mozaïeken van dieren.

Hij heeft erg veel leuke reacties op zijn kunstwerkjes gekregen. Hij haalde er vorig jaar zelfs het tv-programma Man bijt hond  mee. het symbool van dat programma is nu ook terug te vinden in de collectie.

Van Loozenoord onderhoudt zijn kunstwerkjes goed. Hij heeft ze zelfs nog gewassen. ,,Met zeepsop. Kijk, deze had ik met zeepsop gewassen en daardoor is er omheen mos ontstaan. Nu komt deze nog beter uit, zo in het groen. Ik heb inmiddels ook zeepsop gebruikt bij de andere mozaïeken, maar daar is nog niet veel mos te zien. Ik borstelde de steentjes regelmatig schoon en harkte het blad er omheen weg. Daardoor veegde ik de kleine steentjes nog wel eens per ongeluk weg. Die had ik willen vervangen door grotere stenen. Maar ik heb een bladblazer gekocht waarmee ik in de herfst eens per week het blad weg blaas en daardoor blijven ook de kleine steentjes nu liggen. Dat apparaat is echt een uitkomst.’’

Z’n mozaïeken zijn al eens vernield. Door tuig dat het nodig vond een volkomen zinloze vernieling te plegen en door een wild zwijn. Daar barstte het vooral vorig jaar van in dat bosje. Het gewroet van de wilde varkens deed hem er toe besluiten zijn kunstwerkjes te beschermen met een omheining van boomstammetjes en takken, die hij er naartoe heeft gesleept. Kinderen van nog net de basisschoolleeftijd hielpen hem al eens met sjouwen. Evert probeert het hout enigszins met elkaar te vervlechten zodat de omheining weerstand kan bieden aan opdringerige bosvarkens. Hij haalt de bast van de stokken en stammetjes omdat hij blank hout mooier vindt. Vertederd door hun schoonheid wijst hij op paddenstoelen die her en der op en in de omheining zijn verschenen.

Nog even en er is nog meer te zien bij het Paadje van Evert. ,,Zie je die kerstboom daar? Die heb ik vorig jaar voor kerst versierd. M’n dochter had nog een doos met kerstversieringen over en die heb ik er aan gehangen. Er zijn mensen die me nu al gevraagd hebben of ik dat dit jaar weer ga doen. Ja hoor, ik ga hem weer versieren, nòg mooier dan vorig jaar. Als ik mensen daar een plezier mee kan doen, dan doe ik dat toch? Zo is het ook met m’n paadje. Het is toch prachtig dat mensen dat leuk vinden en dat ik met deze hobby andere mensen een plezier doe?’’