Een verzoek zoals in de rechter kolom in de chatbox ‘Roept u maar!’ staat over de kaalslag in het bosje in de driehoek Hoge Weerd – Dellenweg – Spoorlaan kregen we vanmorgen ook via het contactformulier. De houtkap was me natuurlijk al opgevallen – ik wandel er zelf ook dagelijks - maar ik had niet eerder dan vanmorgen tijd om daar eens wat foto’s te maken.

‘Misschien eens met de camera vastleggen wat een kaalslag er plaatsvindt in het bos aan de Spoorlaan. Wellicht met een uitleg over hoe wat waar (jullie komen daar vast achter) want de buurt tast in het duister en de jeugd uit de buurt is haar speelbos kwijt en het kan toch niet zo zijn dat deze kaalslag alleen maar is om verwildering tegen te gaan... ‘
Aldus luidde het verzoek.

In deze overgang van winter naar voorjaar lijkt het kappen van bomen wel een rage, want op talrijke plaatsen in de gemeente Epe zijn bosbouwers (soms ben je geneigd ze ‘bosvernielers’ te noemen) druk in de weer (geweest) om op grote schaal bomen te vellen. Dat gebeurde en gebeurt niet alleen in dit driehoekje aan de rand van de wijk Hoge Weerd, maar onder meer ook langs het voormalige spoorbaantracé richting Heerde, achteraan de Dellenweg en Officiersweg en wijde omgeving en in de bossen die de Renderklippen omgeven. En hoogstwaarschijnlijk op nog veel meer plekken. Volgens de regels kan het nog net, voordat de vogels een nest gaan bouwen.

Vroeger werden omgezaagde bomen met een paard uit de bossen getrokken, waardoor die verplaatsing weinig schade aan het gebied veroorzaakte. Maar dat is niet efficiënt, dat kost de boseigenaren te veel geld aan manuren en daarom zetten ze grof materieel in. Omdat de trekkers en zware machines de ruimte nodig hebben, worden extra bomen gekapt, sneuvelen struiken en ontstaan her en der brede open stroken. Soms is het daardoor net alsof er een orkaan door een bosgebied heeft gewoed. Geen gezicht, eeuwig zonde.

Dat is ook het geval in het bosje waar zo veel bewoners van de Hoge Weerd hun hond uitlaten en zo veel kinderen spelen. In sommige delen zijn meer bomen geveld dan er nog staan. Het oogt als een ravage.

Hoewel het terrein bij mijn weten eigendom is van een particulier, heb ik er toch maar even over aan de bel getrokken bij de gemeente. In afwachting van een reactie op een aantal vragen (onder meer: is er vergunning voor verleend?) ben ik met een camera maar eens gaan vastleggen wat daar allemaal omgelegd is. Het lijkt een enorme ravage en weinig met onderhoud, maar meer met kaalslag te maken te hebben. Kon je eerder op de meeste plekken door de bomen en struiken geen dertig meter ver kijken, nu is het zicht op de meeste plekken meer dan honderd meter. Schuilplekken voor wilde varkens, die er heel vroeger wel eens zaten, zijn er niet meer. Tenzij ze zich nu achter stapels gekapte en in moten gezaagde boomstammen verstoppen.

Maar er viel me meer op. Verschillende bomen die gekapt zijn, waren op sterven na dood. Andere stonden andere bomen in de weg. Veel bomen in dat gebiedje staan zo dicht op elkaar, dat ze elkaar bij hun groei in de weg zitten en ervoor zorgen dat er geen zonlicht meer op de grond komt, waardoor er geen struiken en dergelijke kunnen groeien. En lage begroeiing biedt schuilplekken voor kleine dieren.

Natuurlijk kun je bij een aantal gevelde bomen over ‘nut en noodzaak’ – om maar eens een bij de gemeente populair begrip te gebruiken … -discussiëren. Dat is tot daar aan toe. Waar geen discussie over kan ontstaan, is de constatering dat het zware materieel dat is ingezet enorm veel schade heeft veroorzaakt en brede wegen in het bosgebiedje heeft gecreëerd. Zelfs van het populaire fietscrossbaantje is niets meer te vinden. Hartstikke jammer.

Aan de andere kant mogen we blij zijn dat de eigenaar zijn terrein openbaar toegankelijk houdt. En een gegeven paard mag je niet in de bek kijken.

Wat de gemeente betreft, is alles in orde, blijkt uit de beantwoording van de vragen: ,,Er vindt hier inderdaad uitdunning en/of onderhoud plaats. Het gaat om een terrein van een particulier en dit onderhoud is legaal. De gemeente is hiervan op de hoogte, maar aangezien het hier gaat om meer dan 1.000 m2 is de boswet van toepassing en valt het onder de provincie. De gemeente heeft wel gecheckt bij de provincie of hiervan melding is gemaakt en dat was het geval.’’

De boswet is hier te vinden. In het kort komt die er op neer dat een boseigenaar voor compensatie in de vorm herinplant moet zorgen als er veel bomen gekapt worden. Tenzij er sprake is van ,,dunning: velling, welke uitsluitend als een verzorgingsmaatregel ter bevordering van de groei van de overblijvende houtopstand moet worden beschouwd’’.
Dunning is natuurlijk ook een rekbaar begrip, net als mooi en lelijk. Wat de één dunning vindt, vindt de ander complete kaalslag.

Misschien is er één wel heel erg schrale troost: het antwoord dat ik een tijdje gelegen kreeg toen ik bij een bosarbeider jammerde over kaalslag in een ander bosgebied. Het kwam er op neer dat bosonderhoud een zaak van de lange termijn is. Het moet eerst slechter worden voordat het beter wordt en als er niets gebeurt, wordt het alleen maar slechter. ,,Over dertig jaar ligt hier weer een prachtig bos meneer.’’

Alleen hebben we daar nu niets aan.

Er gaan nog veel meer bomen tegen de vlakte, gezien de rode merktekens.