De groep – uitzonderlijk groot, want het park wil eigenlijk met maximaal tien kinderen tegelijk op pad – weet donders goed wat dierenverzorgers in een dierenpark uitspoken. ,,Poep scheppen!’’, klinkt als eerste reactie op de vraag van Bram wat die mensen eigenlijk doen. ,,En hokken schoonmaken!’’ ,,En eten geven!’’ ,,En drinken geven!’’ Dat laatste is nauwelijks nodig, want het water van de Tongerense beek is bijna overal voorradig.

(Dit is het tweede verhaal over Kids Power in Dierenpark Wissel. Het eerste deel is gisteren geplaatst en staat hier.)

,,En de dieren bezig houden. Hoe doe je dat eigenlijk, dieren bezig houden?’’, vragen de leiders. ,,Lokken!’’, suggereert één van de kinderen. Maar dat ligt duidelijk anders. Door stenen of boomstammen te verplaatsen, want dat maakt een omgeving nieuw voor een dier, die een elders neergelegde steen of boom uitgebreid gaat besnuffelen en uit territoriumdrift ook ‘beplassen’ om zijn eigen geurtje er op aan te brengen. Maar ook door het eten spannend te maken. Voer verrijken, noemen dierenverzorgers dat. Wat dat inhoudt, ondervinden de kinderen later aan den lijve. We gaan eerst maar eens op pad.

Het begint al meteen spannend. Een groot hek waarop staat ‘Geen toegang’ wordt geopend en de hele meute mag door lopen. Voor een aantal schuren staat een kruiwagen met tuingereedschap, emmers en manden en er ligt een stapel takken. De jarige mag de kruiwagen pakken, zijn gasten krijgen allemaal een tak en zijn daar al zo blij als een kind mee.

In optocht lopen ze weer naar de voor iedereen toegankelijke wereld. Op naar het terrein van lama- en struisvogelachtigen. Wéér mogen ze door een hek dat voor anderen gesloten blijft. Dan staan ze in een vrij kale vlakte waar een paar twee- en viervoeters staan. ,,Best cool’’, vinden de Kids het om daar te mogen zijn.

Hier gaan ze voor het eerst aan het werk. Kaalgevreten takken bij elkaar vegen en opruimen en … poep scheppen! De groep gaat enthousiast en in eendrachtige samenwerking aan de slag. Vieze handen zijn geen probleem. Poep scheppen evenmin. Hoewel, als de groep het terrein verlaat en Bram vraagt of de kinderen het leuk vonden, zegt er één ,,Ja! Alleen die poep…’’

De jarige Björn werkt misschien wel het hardst van allemaal. Hij buffelt, terwijl zijn moeder hem fotografeert. ,,Zo, dit heb ik vastgelegd, dit kan ik thuis nog wel eens gebruiken’’, lacht ze', waar ze meteen aan toevoegt dat ze als hotelhoudster wat de inzet van de kinderen betreft weinig te klagen heeft. Voor zoonlief kan de middag nu al niet meer stuk. ,,Dit is het leukste verjaardagsfeest ooit!’’, roept hij spontaan.

Na een stief kwartiertje harken, vegen, scheppen is het terrein al een heel stuk opgeknapt. Terwijl de bewoners van het 'best coole terrein' staan te smullen van de verse lekkernijen, gaan wij terug naar de gebouwen achter het hek met het bord ‘Geen toegang’. Daar mogen we naar binnen. Alleen Björn’s moeder mag niet mee, want ‘Geen toegang’ geldt wèl voor ouders.

Hier zijn de kinderen in de keuken van Dierenpark Wissel. Bram laat eerst zien wat de dieren allemaal te eten krijgen. De één houdt van levende meelwormen, de ander van brokken, een derde van dode muizen, een vierde prefereert dode kuikens, een vijfde lust alleen maar vis, een zesde is gek op fruitcocktail. De kinderen mogen het allemaal zien. Als we bij de ‘visafdeling’ komen, trekt één van de jongens de board van zijn trui over zijn neus. Hij háát vislucht.

Een attractie op zich: een bak vol levende meelwormen. Vies? Welnee. ,,Daar kun je ook mee vissen!''

Bij koel- en vrieskasten worden de kinderen geconfronteerd met de 'harde' werkelijkheid van het leven. Want behalve verse groenten, bevinden zich daar ook vissen, muizen en kuikentjes. Veel dieren zijn nou eenmaal vleeseters en daar kun je in een dierenpark natuurlijk geen vegetariërs van maken. Maar de meeste Kids blijken daar geen enkele moeite mee te hebben. Ze vinden het vooral heel interessant. Slechts een enkeling geeft er blijk van er gemengde gevoelens over te hebben. Vooral kuikentjes hebben imnmers ook een hoge aaibaarheidsfactor.

Als de kinderen gezien hebben wat de moeite waard is, mogen ze aan het werk. De groep wordt in drieën gesplitst. Eén groep gaat allerlei etenswaren en vooral fruit in blokjes snijden. De tweede groep gaat aan de slag met tien foto’s, twee vissen en acht bakjes met diervoeder; welk dier eet wat? De derde groep gaat eten ‘verrijken’. Voedsel aantrekkelijk maken. Dat betekent een slinger maken van verschillende fruithapjes, maar ook gaten maken in een grote courgette en daar allerlei lekkers in stoppen en idem dito met een boomstammetje. Zo worden de dieren beziggehouden, wordt van het eten een avontuurtje gemaakt. De groep die met de courgette aan de slag gaat, maakt er een feestelijke maaltijd van. Terwijl de één allemaal gaten boort, propt de ander die vol met levende meelwormen, om het gaatje vol vlees af te dekken met een laagje pindakaas.

Denk niet dat de kinderen de kronkelende wormen vies vinden. ,,Daar kun je ook mee vissen’’, herkennen een paar jongens de beestjes. Ze hebben geen enkele last van schroom of smetvrees, gaan helemaal op in hun werk. Een meisje propt de wormpjes in het gaatje, veegt er wat bij elkaar die er af zijn gevallen en stopt die in een ander gaatje. Even goed aandrukken, klontje pindakaas er overheen en op naar het volgende gaatje. Weer een greep in de bak waarin het krioelt en een handjevol wormen pakken.

Als de groepen moeten wisselen van werkzaamheden, houdt de vishater het niet meer. We leiden hem maar naar buiten. Hij kan er niet meer tegen. Het is vooral de vislucht die voor tranen in zijn ogen zorgt. Misschien hebben de dode of krioelende beestjes ook wel veel indruk op hem gemaakt, maar dat laat hij niet merken. Gelukkig zorgt een schitterende, levendige boomkangoeroe al gauw voor afleiding.

- Wordt morgen vervolgd -