Meteen verliefd op Epe na zeldzaam staaltje hulp

Deze mooie column van Anita van den Berg deed me meteen denken aan mijn eerste echte kennismaking met de gemeente Epe. Ik was net 16 jaar en woonde tot mijn volle tevredenheid in Apeldoorn, maar we moesten verhuizen omdat een van mijn broertjes niet goed meer de trap op en af kon. Mijn ouders hadden een huis met twee slaapkamers op de begane grond in Epe op het oog en moedigden me aan om eens te kijken of het me daar zou bevallen. Nog voordat ik in Epe was, wist ik het al: hier wil ik wonen!

 

Het was op een zonnige zondag in 1972 waarop ik met een groepje vrienden op de brommer stapte en richting Epe toerde om poolshoogte te nemen. We waren met z’n zessen, veel mensen vonden ons ‘langharig tuig’ en zagen ons alleen al op basis van ons uiterlijk liever gaan dan komen. Als we op de bromfiets reden, kon je ons al van verre horen naderen en nog lang van ons 'nagenieten'. We toerden binnendoor en namen in Vaassen de Laarseweg om ‘achterlangs’ richting Epe te gaan. Even voorbij de kruising met de Oranjeweg in Emst kreeg een van ons een lekke band. De achterste was zo plat als een dubbeltje.

,,Heeft iemand bandenplakspullen bij zich?’’ Iedereen zweeg. ,,Dan ga ik bij iemand achterop en houd ik m’n brommer wel vast’’, vervolgde het slachtoffer. ,,Daar staat een huis, laten we even vragen of ze spul hebben om die band van jou te repareren. Als ze dat niet hebben, kunnen we vragen of je je brommer daar even mag laten, dan pikken we die op de terugweg weer op’’, reageerde een ander. Aldus geschiedde.

Vijf bromfietsen reden de oprit op, nummer zes liep er met zijn tweewieler aan de hand op. Ik belde aan. Een vrouw die een stuk ouder was dan mijn moeder deed open. ,,Dag mevrouw, sorry dat we u op zondag storen, maar een van ons heeft een lekke band, heeft u misschien bandenplakspullen in huis die we mogen gebruiken?’’ De vrouw keek ons lachend aan. ,,Wacht maar even, ik zal m’n man roepen, die heeft dat vast wel. Ga maar even op het gras zitten.’’

Vijf minuten later kwam het echtpaar naar buiten. Hij met een bandenplakset, zij met een dienblad met limonade en als ik het me goed herinner plakjes cake. ,,Zo, als jullie dit opdrinken en –eten, zal mijn man in de tussentijd de band wel even voor jullie plakken.’’

Een kwartier later gingen we alle zes uitgerust en zéér voldaan ‘on the road again’, vriendelijk uitgezwaaid door het echtpaar. We zijn nog wel bij het huis gaan kijken, maar mijn advies aan mijn ouders stond toen al vast: kopen dat huis, ik wil naar Epe! Ik heb nooit ook maar één moment spijt gehad van de verhuizing, heb me hier van meet af aan thuis gevoeld.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.