Ode aan de Emstenaren!

Zondagavond. Ik rijd mijn avondroute en beland rond 21.00 uur in de sloot in Emst.

Ik begrijp niet hoe dit kon gebeuren. Dertig jaar schadevrij rijden en dan met de auto van de baas in de sloot.
Eerst denk ik nog de auto uit de droge sloot te kunnen rijden door een dot gas te geven, maar dat gaat niet door. Dan maar eens kijken wat er aan de hand is.
Ik wil uitstappen maar de deur gaat niet open. Via de passagierskant klim ik uit de auto. Ik zie geen schade aan de voorkant, aan de achterkant staan de wielen omhoog, vandaar dat ik geen grip kreeg. De deur ging niet open omdat deze tegen de wal van de sloot kwam.
Snel denken.

Een boer met een tractor, die trekt `m er vast wel uit. Terug naar cliënt. Die belt één van haar buren.
Even later hoor ik een tractor starten in de stille, donkere avond. Ik zie de lampen verschijnen.
De man bekijkt het eens, we gaan samen op zoek naar een trekhaak en een trekkabel. De kabel vinden we, de haak niet. Dat wordt `m niet.
Hij stelt voor me naar de Keizershof te brengen. Maar die auto dan en mijn cliënten?

De tijd tikt voort.

Ik bel 112 voor een brandweer. Ik krijg politie. Moet blazen. Als geheelonthouder is dat bijna een belediging, helemaal tijdens werktijd, maar goed, als dat de regels zijn…
Ondertussen heb ik een berichtje op ons interne netwerk geplaatst. De berger wordt door de politie gebeld. Ik bel collega`s in Epe of ze de cliënten daar van mij willen overnemen, wat ze toezeggen.
De man van de tractor denkt met me mee. Hij weet wel een buurman die me even naar de Keizershof wil brengen, zodat ik verder kan met mijn route. Ik heb nu al een enorme uitloop.

Daar is collega Ria, die mijn berichtje las en meteen in de auto schoot om me te helpen, ondanks een dag hard werken en het feit dat haar vakantie zojuist begonnen is.

De man die me aanvankelijk naar de Keizershof zou brengen vraagt om de autosleutels, zodat hij die aan de berger kan geven en wij aan het werk kunnen. Hij geeft zijn telefoonnummer, zodat hij later op de avond de gegevens kan doorgeven.
Wat een vriendelijkheid, wat een hulpvaardigheid, wat een redders in nood!

Daarom voor hen:

Vriendelijkheid
is als een licht in het donker
verwarmt het hart
van hen die in nood zijn.

Een vriendelijk woord
is meer dan een woord
het laat zien
dat je de ander ziet

Een onbekende
die hulp biedt
is als een licht
in het donker

Een baken
waarop een ander kan bouwen
een redder in nood.

Meneer Kats, meneer Berendsen en Ria, Emstenaren, bedankt voor jullie vriendelijke hulp! Jullie zijn helden!

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.