Geperst (24): Horrorvakantie (3)

De gasten hadden van de apotheek twee dingen meegekregen: een zalf met corticosteroiden om zich mee in te smeren en iets om de bedwantsen mee te bestrijden. Terwijl ze dat vertelden, lieten ze hun bultjes zien. Tientallen alleen al op hun benen. Ze zaten er ònder, van top tot teen. Ook de kinderen van 4 en 6 jaar.

bedwantsen (1)

bedwantsen (2)

Vermoedelijk zaten de beestjes in eerste instantie in één slaapkamer. Het echtpaar dat daar sliep, was het ergst toegetakeld. Daarna hadden de ‘punaises des lits’ zich verder verspreid en waren vier andere vakantiegangers slachtoffer geworden. De mensen krabden zich een ongeluk. We voelden hoe de bultjes brandden. En hadden meteen diep medelijden.

Natuurlijk boden we meteen hulp aan, al hadden we na raadpleging van www.bedwanntsenbestrijden.com wel door dat we weinig konden doen. We konden moeilijk helpen krabben.

Gezamenlijk ontruimden we de slaapkamers, waarna beide mannen met het ongediertebestrijdingsmiddel aan het werk gingen. Samen met de vrouwen gingen wij alles wassen. Alles wat van stof was of waar stof aan zat. Beddengoed, handdoeken, kleding, schoenen, speeltjes, noem maar op. Bovendien maakten we de studio voor ze gereed, zodat daar vier mensen konden slapen. In de enige kamer waar het ongedierte nog niet was gesignaleerd, zetten we een bed erbij, waardoor nog maar één persoon in één van de kamers moest slapen waar tot de afgelopen nacht bedantsen hadden gezeten.

’s Avonds vluchtten de gasten naar het wereldberoemde truffelrestaurant van Bruno, waar ik overigens hier toevallig ook een Geperst aan heb gewijd. Ze kwamen pas diep in de nacht weer terug. Na een leuke avond, waarop ze heel even op andere gedachten waren gekomen en de ergernissen van zich af hadden gegeten en gedronken.

Maar de volgende dag werd het drama alleen maar groter. We hadden telefonisch contact met de eigenaar en gaven hem het verzoek van de gasten door om hen te bellen. Nee, dat wilde hij niet, dat was juridisch niet verantwoord. Het was beter via de mail contact te hebben. Toen we de mannen daarvan op de hoogte brachten, ontploften ze. Een woord van medeleven uitspreken was toch het minste wat de eigenaar kon doen, vonden ze. Zeggen hoe erg hij het vond. Desnoods ze een etentje aanbieden. Maar niets van dat al. Hij zat in zijn ivoren toren in Nederland en bleef zich daar verstoppen, betoogden ze. Of wij hem wilden bellen en vragen of we de telefoon dan aan een van hen mochten geven.

Inmiddels was de ramp nog groter geworden. We waren opnieuw alles aan het wassen en toen we de vrouwen nieuwe badhanddoeken wilden geven uit een afgesloten ruimte, bleek de stapel textiel te zijn aangevreten voor muizen. Deels vermalen tot pulp. Tot overmaat van ramp zaten die beesten blijkens hun keutels ook in het gastenverblijf. Dat bracht één van de vrouwen ertoe eens verder op onderzoek uit te gaan. Ze tilde een zitkussen van een bank op en vond daar allerlei kruimels en ondefinieerbaar afval, dat er al tijden moest hebben gelegen.

Ook dat nog.

De eigenaar vertelde dat hij contact had gehad met iemand in de plaats die zou proberen zo snel mogelijk een ongediertebestrijder te laten komen. En hij zou proberen een vervangend onderkomen voor de gedupeerde gasten te vinden. Kortom, hij had er zijns inziens alles aan gedaan om de gasten tegemoet te komen.

En, hoera, hij wilde na de nodige aandrang wel aanhoren wat de gasten te melden hadden. Dus wij met de telefoon naar de Belgen, die prompt de speaker aan zetten zodat iedereen kon meeluisteren. Het gesprek begon op zakelijke toon, maar al gauw werd er met stemverheffing gepraat en het eind van het liedje was dat de eigenaar na een paar minuten de verbinding verbrak.

De gasten verweten de eigenaar dat hij met geen woord erover repte hoe vervelend hij het vond en op geen enkele manier zijn excuses aanbood. De suggestie om de vakantie in een ander verblijf voort te zetten, wezen ze noodgedwongen van de hand. ,,We nemen die bedwantsen gewoon mee, dus zijn niet van het probleem verlost als we hier vertrekken’’, betoogden ze. ,,We kunnen niet eens naar huis, want dan krijgen we ze daar ook. En als we naar een andere accommodatie gaan, krijgen de eigenaar daarvan en zijn eventuele volgende gasten ook last van bedwantsen. Dat willen wij niet op ons geweten hebben.’’

Ze maakten zich ernstig zorgen over de twee jongste kinderen, die maar bleven krabben en littekens aan hun vakantie over zouden houden. Ze belden aan bij drie huisartsen, maar niemand reageerde. Onverrichter zake keerden ze terug naar hun vakantiehuis.

Het werd verder voor ons een dag van wassen, wassen en nog eens wassen.

En het eind was nog lang niet in zicht.

 

-  Wordt morgen vervolgd -

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.