Geperst (25): Horrorvakantie (4)

Zondagmorgen meldde een jolige man zich. ,,No panic’’, zei hij meteen. ,,I am the bedbugskiller.’’ Vier van de acht gasten maakten dat niet mee. Twee volwassenen waren met de twee kleinste kinderen naar het ziekenhuis in een grote plaats gegaan. Ze zouden littekens van het krabben oplopen en bovendien was één van de vrouwen allergisch voor de zalf die ze moest smeren. De bultjes waren daardoor omgeven door grote, rode, brandende plekken.

bedwantsen (3)

bedwantsen (4)

bedwantsen (5)

De bedwantsenbestrijder liet alle slaapkamers die hij zou behandelen, ontruimen. Alleen de bedden, matrassen en kussens mochten blijven. Verder moest alles eruit, ook wat in de kasten lag. ,,Alles wassen op minstens 60 graden’’, adviseerde hij. Dat hadden we al twee keer gedaan, dus gingen we daarmee de derde ronde in. Met een 10-litercontainer aan zijn schouder en een spuitstuk in zijn hand toog hij aan het werk. Toen hij klaar was, beweerde hij dat alle punaises des lits ‘mort’ waren. De kamers mochten pas aan het eind van de dag betreden en moesten voor het slapen gaan even goed doorgelucht worden. Voor alle zekerheid raadde hij iedereen aan bij thuiskomst geen stoffen spullen in huis te leggen, maar eerst nòg een keer op 60+ graden te wassen. Zo zeker was hij dus niet van zijn zaak. Hij had ook wel een vermoeden hoe die beestjes daar ooit verzeild waren geraakt. Door een combinatie van het inmiddels tropische klimaat in die streek van de Provence en de komst van steeds meer mensen uit de (voormalige) Franse kolonies en doordat de mensen steeds meer reizen. Mensen slapen onderweg een nachtje in een hotel, nemen een bedwans mee en het gedonder begint op hun vakantieadres. Hij had klanten die huizen verhuren waar hij vier keer per jaar preventief gif spoot. Hij wees ook op het bos achter het terrein waarop deze villa staat. Daar komt ook ongedierte vandaan. Onder meer muizen, die overigens ook het loodje zouden leggen door zijn bestrijdingsmiddel. Hij kende hotels waar personeel elke avond bij de bosrand gif spoot, om een beschermingszone van een meter of drie te creëren. In een arme buurt in een grote stad in de omgeving was hij regelmatig actief. De mensen hebben daar geen airco, liggen te zweten in bed en worden de volgende dag wakker met allerlei bultjes.

De ziekenhuisbezoekers hadden inmiddels laten weten dat er dertig wachtenden voor hen waren. Bij terugkeer meldden ze dat ziekenhuispersoneel somber was over de slagingskansen van de bedwantsenbestrijder. Die beesten zijn met gif niet kapot te krijgen, hadden ze gezegd. Ze kruipen in de kleinste gaatjes. Als ergens een nietje heeft gezeten, kruipen ze in de gaatjes en zijn ze veilig voor gif. Of ze gaan in spleten in grof gestucte muren zitten, of in scheurtjes in het behang, of in stopcontacten. En eitjes zijn er ook niet vatbaar voor. Dus vóór het vertrek alles in plastic zakken stoppen en daar ongediertebestrijdingsmiddel aan toevoegen. Dan goed afsluiten en thuis alles eerst in de wasmachine. Bovendien: auto ontsmetten. Inmiddels had ik ook iets gelezen van een landelijk werkend ongediertebestrijdingsbedrijf in Nederland. Dat verhit kamers enkele dagen tot boven 55 graden, waardoor de bedwantsen in de kleinste gaatjes dood gaan. Bovendien hadden we gelezen dat veel bestrijders alles in een kamer waarin punaises des lits zitten, verbranden en daarna de ruimte ontsmetten, omdat alleen gif spuiten vrijwel nooit voldoende blijkt te zijn.

Voor de dames en ons werd het vooral wéér een dag van wassen. Bovendien had de ongediertebestrijder geadviseerd ook alles van stof dat in andere ruimtes lag opgeslagen, te wassen. We hadden daarbij één gelukje: er waren twee wasmachines. Hoewel dat voordeel deels teniet gedaan werd door het feit dat één ervan drie uur nodig had om een was op 60+-graden te draaien.

Bij de mannen liep het stoom nog steeds uit de oren. Ze konden er maar niet over uit dat de eigenaar het vertikte om zijn medeleven uit te spreken. Hij had ze nòg bozer gemaakt met een mailtje met de opdracht de deuren en ramen waar geen hor voor zat, gesloten te houden, omdat anders muizen zouden kunnen binnenkomen die schade aan zijn eigendommen zouden toebrengen. Terwijl het door de hitte ’s avonds binnen niet te harden was. Bovendien had hij de suggestie gedaan dat ze die bedwantsen misschien wel zèlf hadden meegenomen. Maar ze beschikten die zondagmiddag over schriftelijke verklaringen van de ongediertebestrijder en het ziekenhuis dat die beesten er al veel langer hebben gezeten, maar door een combinatie van hitte en (lichaams)vocht min of meer tot leven waren gekomen. ,,Als ik één keer geschopt wordt, schop ik vijf keer terug’’, zei een van beide heren verbeten. Ze hadden inmiddels een advocaat ingeschakeld om een rechtszaak te beginnen en internetspecialisten in de familie die internet vol anti-reclame zouden gooien.

Ze waren op onderzoek gegaan, hadden alles geïnspecteerd en geconstateerd dat het vermoedelijk niet snor zat met de brandveiligheid. Daarbij hadden ze ook vastgesteld dat ze toch wel erg veel geld hadden betaald voor een accommodatie waar van alles aan mankeerde en ontbrak. Ze hadden de politie en brandweer bezocht, maar die wilden daar in het weekend niet voor komen. Daarom hadden ze een gerechtsdeurwaarder ingehuurd die maandag zou komen om rapport op te maken van alles wat niet deugde. Zijn rapport zou bij de rechtszaak gebruikt kunnen worden en naar de gemeente gestuurd kunnen worden.

We stelden de eigenaar daarvan op de hoogte, maar het interesseerde hem nauwelijks in de verwachting dat het niet zo’n vaart zou lopen. Bovendien zei hij over rapporten te beschikken waarin staat dat alles in orde is. Maar als we de woede en vastberadenheid van deze twee families juist inschatten, zou het wèl vaart gaan krijgen. Eén van hen heeft een juridische achtergrond en had de eigenaar via mail formeel voorgesteld het geld terug te geven, aangevuld met de 750 euro onkosten die ze inmiddels hadden gemaakt bij het ziekenhuis en de apotheek. Maar daar werd niet op gereageerd. De eigenaar vond dat hij genoeg had gedaan door op zondag een ongediertebestrijder te laten komen en een vervangend onderkomen aan te bieden.

,,Vervangend onderkomen? Waar dan? We hebben nog steeds geen concreet voorstel gehad. En moeten we dan met bedwantsen en al verhuizen en de eigenaar van een andere accommodatie daarmee opzadelen?’’, zeiden beide Belgen. ,,We kunnen niet eens naar huis als we dat zouden willen.’’

Tijdens een telefonisch contact met de eigenaar gaven we te kennen dat wij er onderhand ook schoon genoeg van hadden. We zouden de volgende dag van de gasten horen wanneer zij zouden vertrekken en voelden er veel voor dan ook weg te gaan. We zouden er nog een – hopelijk bedwantsenvrij – nachtje over slapen en de volgende dag uitsluitsel geven. ,,Weet je wel wat je ons aandoet als jullie vertrekken’’, werd ons bits toegevoegd.

Na een korte nacht begon de volgende dag met nieuwe rampspoed. Twee van de gasten waren ’s nachts doodziek geworden, vermoedelijk van het gif waarmee de bedwantsen in de matrassen te lijf waren gegaan. En tot overmaat van ramp hadden ze nieuwe bultjes opgelopen. Iedereen zat er nu van top tot teen onder.

 

- Wordt morgen vervolgd -

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

 

Iets melden of vragen?
[email protected]

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.