The making of ‘Goed goan’ (8): mooie verhalen, groene vingers en bh’s

The making of deel 8Jammer, het eind van onze tournee is bijna in zicht. Nog vijf mensen moeten we interviewen. Of eigenlijk zes. Want de Sisters in Lingerie staan nog op ons programma. Een dubbel-interview met Christine en Marieke Hullegie. Twee totaal verschillende vrouwen die samen een winkel runnen. Maar eerst makelaar Kedo Buitenkamp, de ‘verhalenman’ en de bevlogen bloemsierkunstenaar Sjacco Gerritsen.

We bezoeken alle ondernemers minstens drie keer. Eerst om ze te vragen of ze willen meedoen, vervolgens om een afspraak te plannen in een voor ons strak tijdschema en tenslotte voor het interview en de fotosessie. Bij Kedo Buitenkamp zijn we voor het eerste bezoek de meeste tijd kwijt van allemaal. Niet omdat hij lang nadenkt voordat hij te kennen geeft met ons in zee te willen gaan. Maar Kedo is de man van de anekdotes. Als hij als makelaar zou willen stoppen, ligt er een glanzende carrière als cabaretier voor hem in het verschiet. We kennen geen ondernemer die zo veel smeuïge verhalen weet te vertellen en die zo mooi kan verpakken als hij. Een uur lang schateren we het uit. En dat terwijl we hooguit twee vragen aan hem hebben gesteld en één of twee opmerkingen hebben gemaakt. Hij vertelt over avonturen tijdens zijn zeilvakantie in de Griekse wateren die hij net achter de rug heeft en – uiteraard zeer discreet zonder namen te noemen - over wat kleurrijke figuren met wie hij iets aparts heeft meegemaakt.

Tijdens ons tweede bezoek, waarin we een datum en tijd willen plannen, staat hij net op het punt om de deur uit te gaan en onze eerste afspraak voor het interview moet hij tot zijn spijt op het laatste moment schrappen omdat er een spoedklus tussendoor is komen fietsen. Maar de tweede afspraak lukt het wel. We spreken elkaar in zijn schitterende werkkamer, met oud meubilair, een antiek bureau met daarop een stokoude telefoon en het vertrouwde stukje digitale techniek en een prachtige vergadertafel met lederen fauteuils. Kedo Buitenkamp zit zoals altijd tijdens kantooruren keurig in het pak. Zoals je verwacht van een makelaar. Hij is een aimabel mens die ongetwijfeld snel vertrouwen wint. En dat is erg belangrijk als je een huis, bedrijf of grond wilt (ver)kopen.

The making of deel 8 (1)

In het gemeentehuis denken ze ongetwijfeld anders over hem. Hij heeft zeer dikwijls in de clinch gelegen met ambtenaren en bestuurders en bij de rechtbank en  Raad van State menig robbertje met hen gevochten. Hij kan zich mateloos ergeren aan regels die in zijn ogen overbodig zijn en tergend langzaam draaiende ambtelijke molens en besluitvorming. Hij wordt er soms moedeloos van. Maar vecht door, omdat hij het niet voor zichzelf doet, maar voor zijn cliënten, die bij hem aankloppen om met hun doorgaans grootste bezit bezig te gaan.

Eén voorbeeld van ,,de waanzin ten top. Ik heb 22 jaar geleden iemand een huisje verkocht volgens de toen geldende normen en waarden. En nu komt er ineens een aanschrijven van de gemeente over een schuurtje dat er al vijftig jaar staat. ‘Wij hebben geconstateerd...’  Ze hebben natuurlijk niks te doen daar, want ze hebben geen bouwaanvragen. Er zit geloof ik achttien man daar op die afdeling handhaving en vergunningen, dus die moet je aan het werk houden. Dus ze creëren werk voor zichzelf. En dan ga je dit soort rare dingen krijgen. Hebben ze met z’n tweeën in een autootje gezeten en zien ze daar een garage/schuurtje staan. ‘Hé, dat moeten we eens even nazoeken; wat zijn we toch druk hè.’ Zo hadden we er pas weer één over een poort, een hek. Daar zitten twee poeren bij, die staan er al tig jaar. Dan heb je dat verkocht aan iemand en die krijgt ineens een aanschrijving en schrikt zich kapot. Ineens de dreiging van een dwangsom – die ligt er nog niet op hoor - en toestanden. Die mensen zijn helemaal in paniek. Dan denk ik: ‘Waar ben je toch mee bezig mensen.’ Als de mensen dan bij me komen met ‘Zeg Buitenkamp, jij hebt ons dat destijds verkocht’, dan help ik ze. Wat dat betreft is het soms een drama bij de gemeente  hoor. We komen ook wel met verzoeken die op een heel normale manier wel of niet gehonoreerd worden. Het is niet zo dat ik een conflict met de gemeente moet zoeken, helemaal niet. Ik vind wel dat men de werkelijkheid soms uit het oog verliest’’, aldus de oud-brandweercommandant, die een dankbaar mens is om voor te koken omdat hij héél veel erg lekker vindt. Voor ‘Goed goan’ gaat hij voor boeuf bouguignon, waar Jan van de Vlekkert weer een culinair hoogstandje van maakt.

Aan het eind van onze ontmoeting met de Eper makelaar herhalen we wat we al twee maal eerder tegen hem gezegd hebben: ,,Je moet een boek schrijven als je gestopt bent.’’ ‘Memoires van een makelaar in een Veluws dorp’. Als hij die verhalen net zo mooi kan opschrijven als hij ze vertelt, wordt dat een geheide bestseller.


Sjacco Gerritsen
 
Onze volgende gesprekspartner kan zich in tegenstelling tot Kedo Buitenkamp niet netjes in een pak steken. Dat zou niet handig zijn. Sjacco Gerritsen heeft namelijk groene vingers. Letterlijk en figuurlijk. Als we zijn Fleur Inn aan de Hoofdstraat binnen wandelen, is hij zoals meestal aan het werk bij zijn werktafel achterin de winkel. Daar speelt hij met bloemen, groen en andere materialen, tot er een schitterend werkstuk is ontstaan dat in de categorie ‘bloemsierkunst’ valt, maar waarmee daar soms te kort aan wordt gedaan omdat het pure kunst is wat hij maakt en in lang niet alles bloemen de meest gebruikte attributen zijn.
Dat geldt ook voor hetgeen hij onder onze ogen maakt. Hij wil ‘Goed goan’ graag verrijken met een ‘recept’ voor een prachtig bloemstuk, in plaats van voor een culinair hoogstandje. Iets dat de lezers zelf kunnen maken als ze de ingrediënten in huis halen en zijn bereidingswijze volgen. Het leuke is dat hij iets maakt waarvan de basis, een gevlochten houten krans,  járen mee kan gaan. Als de bloemen uitgebloeid zijn, stop je er gewoon nieuwe bloemen in. De ingrediënten zijn ook inwisselbaar, waardoor het kunstwerkje kan aangepast worden aan de tijd van het jaar. Rond kerst met veel groen, rood en eventueel kerstballetjes, in het voorjaar met voorjaarsbloeiers, rond Pasen met eieren en geel, in de zomer met zomergoed, in de herfst met kleurrijke bladeren en kastanjes enzovoorts.

Hij geniet zichtbaar van zijn werk en het is een genot hem aan het werk te zien. Wat een vakman! Met groene vingers, met een scherp oog voor details, veel gevoel voor compositie  en kleurgebruik en onbegrensde kennis van materialen. Hij is zo goed, dat hij Nederlands kampioen bloemsierkunst werd en tot ver over de landsgrenzen demonstraties geeft en indrukwekkende opdrachten krijgt. Hartstikke leuk om zo’n bevlogen ambachtsman aan het werk te zien en een kunstwerk te zien groeien. Hij is geboren voor dit werk, wist als kind al dat hij iets met bloemen wilde gaan doen. Dat hij daar altijd vol voor is gegaan, is maar goed ook, want we kunnen ons geen ander beroep voorstellen waarin hij zó gelukkig zou kunnen zijn als in dit vak. En er zou een topbloemsierkunstenaar in Epe aan hem verloren zijn gegaan. Hij steekt de loftrompet over het dorp waarin hij woont en werkt en over een aantal collega’s die goed bezig zijn. Niet alleen in zijn ogen, maar ook in die van branchegenoten. We hebben er daar opvallend veel van in Epe, stelt hij met ons vast.

Als het kunstwerk voor ‘Goed goan’ klaar is, verhuizen we naar zijn mini-keukentje en vraagt hij òf en zo ja wàt we willen drinken. ,,Ik heb ook appelsap uit klooster Sion in Duitsland.’’
Hè? Hoe kom je daar dan aan?
,,Ik had vorige maand een monnik uit het klooster daar die hier een maand stage heeft gelopen. Hij had abdijwijn en abdij-appelsap meegenomen. Die jongen wilde per se bij mij stage lopen. Nou ja, oké. Als het niks is, sturen we hem zo terug. Maar hij kwam voor twee weken en is vier weken gebleven. Hij was hartstikke goed. Ruimtelijk zo vernieuwend en zo tegen dingen in die ze daar doen. Hij is ook nog drie, vier dagen voor een grote klus met me mee geweest naar België. Leuk hoor.’’

Aan de muur hangen geschilderde portretten. Het resultaat van teambuilding. ,,We zijn een avondje wezen schilderen bij Marjolein Menke. Toen zei ze: ‘Ga elkaar maar schilderen’. Dus zoek maar uit wie ik ben.’’ We komen er niet uit. ,,Houd het maar mooi bij bloemsierkunst’’, zeggen we als hij het schilderij aanwijst dat hij zelf heeft gemaakt.

The making of deel 8 (2)


Christine en Marieke Hullegie

Een schilderij speelt ook een rol in ‘Goed goan’ bij de Sisters in Lingerie Christine en Marieke Hullegie. Ze willen zoals zo vaak ‘iets anders dan de anderen’. Er is niet iets dat ze allebei tot hun favoriete recept rekenen en daarom willen ze graag iets van hun hobby’s laten zien. Marieke rijdt paard en Christine verpoost zich sinds kort met schilderen. Die hobby’s combineren, levert een leuke fotoserie op van een schilderes die een amazone vereeuwigt.

Het is typerend voor de zussen, die qua karakter totaal verschillend zijn, maar het allebei wel leuk vinden om het vooral in hun marketing en reclame net even iets anders te doen dan het geijkte. Het zag er in eerste instantie ook helemaal niet naar uit dat beiden nog eens zakenpartners zouden worden en dat ze allebei in de voetsporen van hun (groot)ouders zouden treden. Maar inmiddels is ‘Sisters in Lingerie’ een begrip in Epe, nadat ‘Hullegie’ dat na de start in 1921 vele decennia lang in Vaassen is geweest. En in zakelijk opzicht zitten de zussen wèl altijd op één lijn.

Ze hebben jarenlang een winkel aan de Marktwand gehad en zijn een jaar geleden naar het huidige pand aan de Hoofdstraat hoek Willem Tellstraat verhuisd. En daar zitten ze op een prachtige locatie. Eind dit jaar moeten ze beslissen of ze straks teruggaan naar de nieuwbouw, maar vermoedelijk blijven ze op de huidige plek. Ze krijgen veel aanloop, er zijn bijna altijd mensen in de winkel. ,,We zitten hier echt perfect, hadden nooit verwacht dat we hier zo veel aanloop zouden krijgen. We konden het dit jaar ook merken aan de toeristen, die lopen hier veel makkelijker binnen, die komen niet aan de achterkant daar bij de Marktwand.’’

The making of deel 8 (3)

Zoals bij de meeste mensen die we voor ‘Goed goan’ bezocht hebben, dwalen we soms flink af op allerlei zijwegen. De wonderlijkste onderwerpen passeren de revue. Bij Christine en Marieke hebben we het niet alleen over hen zelf en ondermode, maar ook over de kleinzerigheid van mannen. Ga maar eens praten met iemand die in de verpleging of bij de bloedafname in een ziekenhuis  werkt. Je wilt niet weten hoe veel mannen als de dood zijn voor een prikje en hoe sommigen flauw vallen als ze alleen al een naald zien. We kennen van nabij zelfs iemand die van zijn stokje ging toen hij zag hoe iemand in het ziekenhuis werd geprikt. Er zijn moeders die beweren dat mannen nooit kinderen zouden kunnen krijgen omdat zij de bevallingspijn niet kunnen verdragen. ,,Het is ook niet voor niets dat alleen vrouwen kinderen kunnen krijgen’’, denkt Christine Hullegie. Omdat hun onderkleding slechts uit een onderbroek bestaat, vinden de Sisters in Lingerie dat mannen het ook wat dat betreft een stuk makkelijker hebben dan vrouwen. Die moeten een bh kopen en daarbij moet je tegenwoordig op zó veel dingen letten en is er zó veel keus, dat het geen sinecure is.

We hebben ook een zeer geanimeerd gesprek over pasvormen en bh-maten. De gemiddelde cupmaat is in de loop der jaren steeds groter geworden. De grootste maat die hier verkocht wordt, is H. Volgens Christine en Marieke Hullegie hoeft het niet zo te zijn dat als vrouwen met zo’n cupmaat om de hoek komen, je eerst de borsten ziet en daarna pas de rest. ,,Dat valt wel mee als ze een goede bh dragen. Die vrouwen kleden zich er ook wel vaak op. Als ze hier binnen komen, heb je het meestal niet eens door. Soms wel, als ze een verkeerde bh en verkeerde kleding aan hebben. Maar als je dat goed aanpast, kan het er gewoon netjes uit zien en valt het helemaal niet zo op.’’

Zo verzamelen we steeds meer ervaringen die we na onze tournee in de serie ‘The making of…’ kunnen verwerken. Op naar de laatste twee, markante Epenaar Dries Dekker en kunstenaar Kees van Uden.

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.