The making of ‘Goed goan’ (5): kruudmoes, tartiflette en zalm

The making of Goed goan deel 5 (3) (Custom)Een van de vele leuke aspecten van het maken en hopelijk ook lezen van ‘Goed goan’ is dat we er zo veel verschillende ondernemers in geportretteerd hebben. Echtparen, zussen en individualisten, jonge en oude(re) mensen, winkeliers die hun ouders in een familiebedrijf opgevolgd hebben en die op latere leeftijd voor zichzelf zijn begonnen, die alleen iets verkopen en die ook iets zelf maken, die veel moeten verkopen om omzet te draaien en die aan een paar verkopen per week voldoende hebben, die zich met materiële zaken bezighouden en die in de gezondheidszorg werken.

Neem nou Henk en Dirkje van Schoonhoven. Zij hebben Grando Keukens & Bad aan de Hoofdstraat. Zij hebben veel minder aanloop dan pakweg Erwin van Andel van C1000 Van Andel. Ze hebben eerst afzonderlijk van elkaar iets heel anders gedaan en zijn op latere leeftijd samen een eigen toko begonnen. Ze zijn er voor teruggekeerd naar zijn geboorteplaats, nadat ze een aantal jaren in de polder hadden gewoond.

We kijken onze ogen uit bij de schitterende, luxe keukens en badkamers die in de showroom aan de Hoofdstraat staan. Wat is er op dit gebied toch veel moois te koop. Vooral bij een van de keukeneilanden staan we bijkans te kwijlen. Henk en Dirkje hebben er thuis ook een. En een whirlpool waar ze regelmatig gebruik van maken. Als we foto’s maken en vragen of ze samen in bad willen poseren, stappen ze er lachend in. Het wordt een schitterende plaat.

The making of Goed goan deel 5 (2)

De wandeling door hun zaak levert onder meer een interessant gesprek op over het verschil tussen het koken op een gasfornuis en inductiekoken. Wij zijn ouderwets en willen het liefst een gasvlam zien, maar Henk en Dirkje zweren bij inductiekoken en als ze een demonstratie geven, beginnen we toch ernstig te twijfelen.

We hebben het ook over de concurrentie van ‘keukenboeren’ in Duitsland, waarvan sommige mensen zeggen dat ze goedkoper zijn dan hun Nederlandse collega’s. ,,We hebben ze hier ook wel gehad. Brachten ze de offerte mee uit Duitsland’’, vertelt Dirkje. ,,’Dit hebben we gezien, zo willen we het hebben, zeg ’t maar’. Dan gaat Henk rekenen. En dan komt hij er wel uit hoor. Zeker weten. Er zit heus niet zo veel verschil tussen onze keukens en die in Duitsland hoor. En wij verkopen ook Duitse keukens.’’ ,,Bovendien zijn de aanrechtbladen in Duitsland allemaal van spaanplaat’’, weet Henk. ,,Ikea werkt net zo. Dat scheelt duizend euro. Maar dat wil toch niemand in Nederland? Wij leveren in ieder geval geen spaanplaat. En je zit ook nog met je service als je een keuken in Duitsland koopt.’’

We kunnen ons wel voorstellen dat de verleiding soms best groot is als je iets prijzigs nodig hebt om even buiten de deur te kijken, maar als we dat allemaal voor alles gaan doen, gaat dat ten koste van het uitgebreide winkelbestand in Epe waar we juist zo blij mee zijn. Bovendien zit je met je service altijd beter als je iets in je eigen woonplaats koopt.

Als we de winkel verlaten, doen we dat met twee grote, stevige paraplu’s die we van Henk en Dirkje krijgen als aandenken aan een gezellige morgen. We hebben er vooral in het najaar enorm veel plezier van.

The making of Goed goan deel 5 (4)Als zijn favoriete recept heeft Henk onmiddellijk voor Kruudmoes gekozen. We kijken er allebei zuur bij als hij daar enthousiast over vertelt. Wij houden er niet van, om het zacht uit te drukken. Maar we zullen er dus toch mee aan de slag moeten, denken we. Op het streekgerechtenfestival bij museumboerderij Hagedoorns Plaatse steken we een tijdje later ons licht er over op. Daar wordt het natuurlijk ook geserveerd. Maar we bedanken er feestelijk voor. ‘Pas ziek geweest.’ We vragen wel aan Antje Rorije (foto rechts) het recept, zodat we echte Eper kruudmoes hebben. Ze kokkerelt vaker in Hagedoorns Plaatse en volgens de liefhebbers maakt ze heerlijke kruudmoes. We geloven het zo wel.

 

Joyce en Richard Barnhoorn

Maar kort daarna worden we van dit helse karwei verlost. Dat gebeurt bij Richard en Joyce Barnhoorn, de Kaasspecialisten van Epe in winkelcentrum Veluwepoort. Zij hebben eerder al als favoriet recept iets opgegeven waar we nog nooit van gehoord hebben: tartiflette. Het is iets met onder meer aardappels en een speciaal soort kaas. Maar geen nood, we hoeven ons er niet over te buigen. Hun ‘huiskok’ Jan van de Vlekkert zal het maken. En hij komt er mee naar hun winkel als we beiden interviewen en fotograferen.

Het is nog geen elf uur als de kok zich met twee ovenschotels tartiflette meldt in de Veluwepoort. We moeten het maar eens proeven. Maar eerst gaan we er wat foto’s van maken.

The making of Goed goan deel 5 (3)

Daarna worden vijf bordjes gevuld en wordt een fles wijn opengetrokken. En beginnen we te eten. Hemels! Tjonge, wat lekker. Hoezo, vroeg in de morgen aan het avondeten? Dit smaakt op elk moment van de dag voortreffelijk. Hier mag je ons ’s nachts voor wakker maken. ,,Nog een portie?’’ ,,Graag!’’ Gelukkig hoeven de anderen niet meer, waardoor wij samen nog een flink stuk kunnen verdelen voor een derde portie. Jammer dat het op is. Gaan we te ver als we vragen of we de ovenschalen mogen uitlikken?

De Eper topkok biedt meteen zijn diensten aan. Hij doet niets liever dan koken en wil ons met alle plezier een handje helpen. ‘Zeg maar wat ik moet maken en ik maak het.’
,,Kruudmoes!’’, roepen we in koor.

Jan is zo attent geweest om ook de benodigde ingrediënten en bereidingswijze van tartiflette op papier te zetten. Het moet met Reblochonkaas gemaakt worden. We lezen onder meer op zijn receptuur: ,,Reblochon is een Franse kaas, een gewassen korst-kaas uit de Haute-Savoie, het Alpengebied van Frankrijk. De Reblochon stamt uit de 13e eeuw. De geschiedenis van de naam van de kaas ligt in het feit dat in die tijd de alpenboer een proportioneel deel van zijn melk moest afstaan aan de eigenaar van de weide. Wanneer de eigenaar kwam, werd het vee niet volledig gemolken. Na inlevering van de verplichte hoeveelheid en na het vertrek van de controleurs werd het vee opnieuw gemolken (re-blocher) en van die melk werd dan de Reblochon gemaakt.’’ En: ,,Het gerecht is o zo lekker.’’

Richard en Joyce mogen wel een flinke voorraad van die heerlijke kaas aanleggen als ‘Goed goan’ uit is, want het hemelse gerecht is makkelijk te maken en zal heel veel mensen fantastisch smaken. Dat gaat als een lopend vuurtje door Epe.

De smulpartij en het verhaal van de Reblochon passen helemaal bij de Barnhoorn’s. Hun winkel ligt vol lekkers en ze kunnen allebei met aanstekelijk enthousiasme over kaas praten. Joyce helpt ook een vermoedelijk wijdverbreid misverstand de wereld uit. Wij dachten altijd dat jonge kaas vetter is dan oude kaas. Hoe jonger, hoe vetter. Maar dat is beslist niet zo. Het is precies omgekeerd: oude kaas is vetter dan jonge kaas. Door de rijping is alles veel geconcentreerder in oude dan in jonge kaas. En nog een leuk weetje: ,,Vanaf belegen kaas is kaas lactosevrij. Dat komt doordat de lactose tijdens de rijping volledig wordt afgebroken. Mensen die een lactose-allergie hebben, kunnen dus rustig kaas eten, als het maar minimaal belegen is.’’  

Kijk, zo steken we voortdurend wat op van onze tournee.


Willem van Putten

Dat is ook het geval bij de volgende die we bezoeken. Een paar uur later treffen we immers Willem van Putten in zijn Countrystore. Het is één van de speciaalzaken in Epe die mensen van heinde en verre trekken en die het winkelbestand van het dorp zo aantrekkelijk maken. De vooruitziende blik van de eigenaar als ondernemer frappeert ons. Hij is in zakelijk opzicht ontwikkelingen nota bene vóór en heeft telkens precies op het goede moment zijn zaken op de rails staan. Misschien komt dat wel doordat zijn voorouders al ondernemers waren en het zaken doen hem met de paplepel is in gegoten.

Niet alleen als winkelier heeft hij een boeiend verhaal te vertellen. Hij heeft zo veel gedaan in zijn leven, dat hij er wel een boek over kan schrijven. En hij kan er mooi over vertellen. Zoals over de verhouding tussen Epe en Vaassen, die soms haat en nijd lijkt. Zijn redenatie over hoe die is ontstaan: ,,Vroeger was alles katholiek. Toen heb je hier in Epe de reformatie gehad. Maar die is er in Vaassen niet geweest, Vaassen bleef katholiek. Ik denk dat die haat en nijd daar vandaan komt, tussen de katholieken in Vaassen en de protestanten, de ketters, uit Epe. Daar zal geen Vaassenaar meer van weten, ze weten alleen nog maar dat ze een hekel hebben aan Epenaren, maar ik denk dat daar de oorsprong ligt van het gedoe.’’

Wij dachten eerlijk gezegd aan een andere oorzaak. In de ogen van veel Vaassenaren woonden in dat dorp vroeger vooral arme arbeiders, terwijl in Epe vooral notabelen woonden, aangevuld met import-met-geld. Bij ijzergieterij Vulcanus verdienden ze 14 gulden in de week en bij drukkerij Hooiberg 24. ,,Ook dat, dat zal zeker meegespeeld hebben’’, vermoedt Willem van Putten, die een kwart eeuw bestuurslid is geweest van de historische vereniging Ampt Epe. ,,Voor de huidige generatie. Maar als je de negentiende eeuwse kranten leest, zie je verhalen dat als er een grote brand was in Epe of in Vaassen, beide korpsen elkaar moesten helpen. Maar het eerste wat ze gingen doen, was elkaar natspuiten. Is gebeurd. Toen was die haat en nijd er dus al.’’

Hij houdt van zijn dorp, al was dat in zijn jongere jaren ,,duizend keer mooier’’ dan Epe anno 2013. Vroeger verzette hij zich tegen allerlei ontwikkelingen die Epe in zijn ogen geen goed deden en moet de gemeente af en toe moe van hem zijn geworden omdat hij nogal eens een bezwaarschrift indiende of op een andere manier bij de gemeente aan de bel trok. Maar hij deed het puur uit liefde voor zijn geboortedorp annex woonomgeving. Naarmate hij ouder en wijzer werd, namen die bemoeienissen af. Gemeentebesturen drijven meestal toch hun zin door, dus kan protesteren een frustrerende bezigheid zijn. Maar als we hem horen praten over wat er in het verleden allemaal fout is gegaan en hoe Epe er uit had kunnen zien als hij zijn zin had gekregen, denken we dat we met hem aan het roer in een mooier dorp hadden gewoond.

Maar dat is een ander verhaal. Laten we deze aflevering maar besluiten met een leuke anekdote over hoe hij zijn vrouw heeft leren kennen. ,,We ontmoetten elkaar in de tent van Marius van Ark, die op Koninginnedag altijd een tent achter z’n café had waar muziek speelde. Ik zag daar een leuk meisje en dacht: ‘Daar ga ik mee dansen’. Toen kwam er net van links een meisje aan lopen dat mijn pad kruiste en dat vond ik nog véél leuker. En dat was zij.’’

Ze zijn inmiddels 47 jaar getrouwd.

The making of Goed goan deel 5 (1)

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.