The making of ‘Goed goan’ (2): smikkelen en smullen

the making of deel 2 (6) (Custom)De eerste ondernemer die we voor het boek ‘Goed goan’ bezoeken, is Michiel Buis, tandarts en eigenaar van het Mondzorgcentrum aan de Korte Veenteweg. Een week voor onze afspraak heeft hij ‘ja’ gezegd tegen ons verzoek om medewerking te verlenen aan het boek. Toen we hem vertelden dat we ook zijn favoriete recept wilden weten om dat in ‘Goed goan’ te presenteren, hoefde hij geen seconde na te denken.

,,Spaans lamsvlees met pasta en pesto. Maar dan wel volgens het recept van mijn vrouw Lilian, want niemand kan dat zo lekker maken als zij. Je weet niet wat je proeft. Weet je wat? We spreken op een vrijdagmiddag af en dan vraag ik haar het te maken. Gaan we daar samen bij mij thuis van genieten. Kunnen jullie er niet alleen meteen foto’s  van maken, maar het ook proeven. Ik voorspel jullie: zó lekker, daar wil je alleen maar méér van. Dan kunnen we meteen het interview doen.’’

Ruggenspraak met zijn thuisfront levert een afspraak voor over een week op. We treffen elkaar op de afgesproken vrijdagmiddag in het Centrum voor Mondzorg aan de Korte Veenteweg, waar Michiel een rondleiding geeft en over zijn werkwijze en filosofie vertelt. Wat groot, wat modern, wat een zee aan ruimtes. Achter elk onderdeel, achter elk detail, zit een gedachte. En wat een bevlogen mens. Fascinerend om hem over zijn vak te horen praten en te zien en horen hoe enthousiast hij is over zijn toko. We schrikken als we horen hoeveel patiënten in het centrum behandeld worden. Maar er werkt een man of twintig en het centrum heeft aantrekkingskracht op een grote regio.

Na ruim een half uur stappen we op de fiets en rijden we via de Lange Veenteweg naar zijn huis aan de Julianalaan. Hij wijst op de paarden in de wei in ’t Slath. ,,Soms hangt er laaghangende nevel boven de weilanden en zie je de benen van de paarden niet. Dan is het hier zó geweldig mooi. Ik ben een bevoorrecht mens dat ik hier elke dag naar mijn werk en huis mag fietsen’’, zegt hij enthousiast.

Als de liefde bij hem door zijn maag gaat, zit hij gebakken. Want wat Lilian van zijn favoriete gerecht maakt, is fantastisch. We eten onze vingers er bij op. We zitten in de grote, zonovergoten tuin van Huize Buis aan de Julianalaan en genieten niet alleen van het voortreffelijke, met wijn ‘overgoten’ diner, maar ook van het aangename gezelschap en de gepassioneerde verhalen van Michiel, die in ‘Goed goan’ onder meer vertelt over de merkwaardige manier hoe hij in Epe terecht is gekomen, hoe het Centrum voor Mondzorg tot stand kwam en reilt en zeilt en wat hij daar voor opzienbarende plannen mee heeft. We zijn hartstikke blij dat we hem en haar recept er bij hebben voor ‘Goed goan’.

the making of deel 2 (6)


Jaap Kanis

Jaap Kanis staat vervolgens op de agenda. We hebben op een maandagmorgen afgesproken in de kantine van SV Wissel. De maandagmorgenploeg is er dan aan het werk; over het algemeen oudere mannen die het sportpark piekfijn in orde brengen en er voor zorgen dat de leden en gastverenigingen er in het weekend onbezorgd kunnen beschikken over goede velden en schone gebouwen. Jaap Kanis, die de 80 al een tijdje geleden gepasseerd is en mantelzorg verleent aan zijn echtgenote, verzorgt de koffie en broodjes. Gelukkig is het prima weer en kunnen we op het terras zitten, want in het clubhuis mag niet gerookt worden en Jaap steekt nogal eens een filtersigaret op. Hij vertelt prachtige anekdotes over de roemruchte historie van de 60-jarige vereniging, waarvan hij 59 jaar lid is en 30 jaar voorzitter is geweest. We lachen wat af. Het is soms nauwelijks voor te stellen hoe voetballers zich vroeger moesten behelpen. Zou de club nu dezelfde faciliteiten bieden als in de beginjaren, dan zou er geen hond lid worden. Jaap vertelt nog meer boeiende verhalen. Hij heeft als kind de oorlogsjaren meegemaakt en woonde vlakbij de Grebbelinie. Bovendien heeft hij zijn hele werkzame leven bij drukkerij Hooiberg doorgebracht en is hij ook nog mede-eigenaar van dat bedrijf geweest. We staan na het afscheid nemen gedrieën nog zeker een uur bij de auto, want Jaap schiet de ene na de andere anekdote te binnen.

the making of deel 2 (2)

 

Henk en Cynthia Huiskamp

Een dag later zitten we in Eet & Drink Café De Slimmerick van Henk en Cynthia Huiskamp aan de Hoofdstraat. Ze begonnen de zaak als café maar hebben het accent inmiddels geheel verlegd naar de restaurantfunctie. Je hoort er niets dan positieve verhalen over en op zonnige dagen is het terras ook altijd goed gevuld. De ijssalon ernaast, Gelateria Vicini, is ook van beiden. Henk en Cynthia zijn echte horecamensen. Ze hebben allebei jarenlang in discotheek De Stunt gewerkt en haar ouders Dries en Nel Dekker hadden onder meer De Stunt en restaurant Stern. De discotheek zat op de plek waar Henk en Cynthia nu hun eetcafé hebben, (De) Stern zit er naast. Dries en Nel wonen er boven. De Slimmerick is sfeervol ingericht; je voelt je er meteen thuis en op je gemak. Epenaren hebben nogal wat te kijken, want aan de wanden hangen onder meer oude foto’s van Epe. In ‘Goed goan’ vertellen ze over hun horeca-ervaringen, de inbreng van hun (schoon)ouders, de ontwikkeling van hun zaak van café naar eetcafé en hun succesformule. Een van hun chef-koks maakt hun favoriete recept: carpaccio met alles er op en er aan.

the making of deel 2 (3)

Over eten gesproken: Henk en Cynthia zijn in deze periode net bezig zich te bezinnen op hun menukaart, die ze regelmatig in overleg met hun chef-koks vernieuwen. Vooral Cynthia heeft zich uitgebreid verdiept in voedselallergieën. Op hun menukaarten willen ze aangegeven wat glutenvrije maaltijden zijn. ,,Dat komt steeds meer in, er zijn steeds meer mensen die een allergie hebben. Die worden bij restaurants nog wel eens weggestuurd. ‘Sorry, dat hebben we niet, we kunnen u niet helpen.’ Maar wij vinden dat je moet proberen iedereen tevreden te stellen, op onze menukaart moet je kunnen zien wat glutenvrij is en wat niet.’’

Vermoedelijk zitten er wel gluten in het glas dat ze ons voorschotelen. Geen punt, integendeel zelfs, want wij hebben geen glutenallergie en laten ons de Hertog Jan pils goed smaken. Als we naar buiten lopen om bij de ‘buurman’ ijs te proeven, ontwaren we Nel Dekker op het terras. Leuk, bij je dochter die een zaak beneden je woning heeft ’s morgens even een kopje koffie drinken. In Gelateria  Vicini happen en likken we aan verrukkelijk hazelnoot– en malaga-ijs. Perfect! We krijgen steeds meer lol in het werken voor het boek.

 

Marleen Westerink   

’s Avonds ontmoeten we de dan nog 17-jarige (en nu 18-jarige) Marleen Westerink. We hebben besloten niet alleen ondernemers te portretteren, maar ook vier opmerkelijke Epenaren. Ons oog is op haar gevallen omdat we er een jongere bij wilden hebben en zij dit jaar een lintje van de gemeente heeft gekregen. Die vindt haar een voorbeeld voor de jeugd. En terecht, wat ons betreft. We spreken met haar af bij de Voedselbank, op een dinsdagavond in een bijgebouw van de Regenboogkerk. Daar is Marleen vrijwilligster; ze deelt voedsel uit. Het eerste wat ons opvalt als we naar binnen wandelen, is dat de Weight Watchers in een aanpalend zaaltje zit. Wat een contrast: mensen die niet genoeg geld hebben om voldoende voedsel te kopen, komen door dezelfde deur naar binnen als mensen die maar niet op eigen kracht kunnen afvallen. Zo scherp kunnen tegenstellingen zijn in het leven. We stellen ons terughoudend op, ons beseffend dat het nogal privacygevoelig is; niet iedereen die daar komt om wat te halen, wil herkend worden, stellen we ons voor. Opvallend vinden we een hoogzwangere vrouw met een klein kind die hun gratis boodschappen komen halen. Triest. Net als dat echtpaar dat we herkennen als oud-ondernemers met een eigen toko. Zo kan het gaan in het leven. Het kan iedereen in crisistijd overkomen. Goed dat er zo’n instelling is.

the making of deel 2 (4)

Des te groter is de schrik als we een dag later op de site van de gemeente lezen dat de Voedselbank uit Epe vertrekt. Maar gelukkig, het is een storm in een glas water; alleen het depot vertrekt, het uitdeelpunt blijft hier actief.

Een kleine twee weken later hebben we nogmaals afgesproken, dit keer bij Marleen thuis: bij ezelboerderij De Koperen Ezel. We willen haar graag nog fotograferen met Eef Aalberts, die ze elke week trouw bezoekt in haar aanleunwoning aan de Scheperstraat en Eef wil daarvoor wel even naar Zuuk komen. Op een zondag in september kijken we allebei de ogen uit: het is er poepdruk! Niets bijzonders, vertellen haar ouders Ard en Dianne Westerink. Ze hebben een geweldig goed seizoen gedraaid. Ze plaatsen regelmatig aanbiedingen op www.vakantieveilingen.nl en dat levert ze enorm veel respons op. De formule van De Koperen Ezel is uniek, want kinderen kunnen er een hele middag spelen en dieren vertroetelen zonder dat het ook maar één cent kost. Marleen werkt er ook. Haar vader Ard: ,,Ik behandel haar net als elk ander personeelslid.’’ Dat merken we even later, want Marleen heeft een zwarte trui van de ezelboerderij aangetrokken. Maar daar loopt alleen het horecapersoneel in en zij gaat naar buiten. ,,Marleen, groene trui aan trekken!’’

 

Gerrit van Vemde

Met Gerrit van Vemde hebben we twee afspraken gemaakt: één bij hem thuis en één in de natuur. We ontmoeten hem eerst in zijn tuin aan de Preekberg, waar zijn uit de kluiten gewassen Mechelse herder Spike in eerste instantie in de ren moet blijven omdat hij volgens Gerrit een aandachtstrekker van jewelste is als hij daar uit komt. Aan het eind van de sessie blijkt dat de oud-postbode, die vroeger het africhten van politiehonden als passie had en met één van zijn honden zelfs Nederlands kampioen is geweest, niet heeft overdreven. Spike wil permanent aangehaald worden en spelen met een touw waaraan een bal vast zit. Om aandacht te krijgen, drukt hij zich stevig tegen me aan. ,,Dat deed hij ook een keer bij de buurvrouw, die daardoor bijna in de vijver werd geduwd. Ze kon zich nog net staande houden’’, vertelt Gerrit lachend. Ik was er op bedacht en sta stevig op mijn benen, maar Bert is verrast door de kracht van het dier en wordt bijkans omver geduwd. Als de hond ons uitdaagt met het touw en we om beurten onze krachten met hem meten, gaat Spike er twee maal triomfantelijk met de buit vandoor.

the making of deel 2 (5)

Gerrit heeft dan al uitgebreid verteld over zijn huidige passie. Onvoorstelbaar wat hij er voor doet om te proberen een foto van een in de vrije natuur levend dier te maken. We zitten er bij tijd en wijle met stijgende verbazing naar te luisteren. En het is helemaal hilarisch als hij demonstreert hoe hij zich uitdost als hij op pad is. Zijn vrouw Joke staat er hoofdschuddend bij als hij zich in vol ornaat hult; ze raakt er maar niet aan gewend. Het levert een prachtige fotoserie op voor ‘Goed goan’, waarvoor Gerrit ook een aantal van zijn mooiste wildfoto’s heeft geselecteerd.

Joke vindt het trouwens een hobby van niks. Als Gerrit enthousiast thuis komt, zijn foto’s overhevelt van zijn camera naar de pc en hij haar trots een ‘wereldplaat’ van pakweg een edelhert laat zien, haalt ze de schouders op. ,,Die heb je toch al zo vaak gefotografeerd?’’

Wij zijn er ook verdeeld over. Bert denkt er net als Joke over en heeft er ook het geduld niet voor om uren stil te moeten zitten in de hoop dat er een hertje langs komt, ik kan lyrisch zijn over foto’s van een vossengezin, vechtende of springende edelherten en veel andere platen die Gerrit heeft gemaakt en heb vroeger veel gevist en wèl het geduld om uren op iets te wachten waarvan je niet weet of het komt. Dat blijkt ook tijdens onze tweede afspraak met Gerrit, want we vergezellen hem op een avond in de bronsttijd naar een wildobservatiehut in de buurt van Epe.

Daar gaat het volgende deel van de serie The making of over.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.