Mijn oma is een paar weken geleden op 96-jarige leeftijd overleden. 96 jaar….. natuurlijk was er het verdriet, maar dat werd gerelativeerd door een uitspraak van mijn broertje: ,,Joh, Anita, als ze tegen jou zouden zeggen dat je 96 zou worden, wat deed je dan?” Ja, blij zijn en juichen natuurlijk! (Mits in goede gezondheid.)

Maar om even op mijn vorige column terug te komen… wat draag je op 44-jarige leeftijd?

Ik keek onlangs in mijn fotoalbum en zag een te dikke kleuter met van die kneepjes in de benen waar je zo lekker in kunt knijpen. Ik had een ieniemienie rokje aan en ik vermoed dat dat de laatste keer geweest is, ik kan me niet herinneren ooit nog zo`n rokje te hebben gedragen. Je zag zelfs mijn onderbroekje! O nee, toch niet, vroeger had je er dan een mooi overbroekje overheen. (Wat een mode….)

Maar goed, naast mij stond mijn oma. Ze was toen 54. Haar lange haar zat in een knot en ze droeg een echte omajurk, met een omavestje. Ze zag er uit als een oma, en dat op die leeftijd! Minstens dertig jaar ouder toonde ze.

Ik kan me niet voorstellen dat mijn oma ooit gedacht heeft: ,,Wanneer ben ik volwassen?” Ik denk dat ze het gewoon was.

Maar ik begin een vermoeden te krijgen. Ik denk dat je richting volwassenheid gaat als je de getallen van je leeftijd omdraait.

Alleen lukt dat niet dit jaar bij mij! En volgend jaar wil ik echt niet 54 worden!