De Renderklippen zijn eigenlijk stuifduinen. Zo’n 10.000 jaar geleden had de ijskoude wind hier vrij spel en zo ontstond een duinlandschap, dat tegenwoordig een lievelingsplek is van velen. Eigenlijk is het geen natuurlijk landschap: doordat het gebied tot op heden begraasd wordt, ligt hier een prachtige heidevlakte, die dit jaar helaas minder stralend is door de vraatzucht van het heidehaantje.

Het idee dat hier zo’n 120.000 jaar geleden nog gletsjerijs lag, dat hier resten van menselijke bewoners zijn gevonden, dat je je hier op oer-Veluwse bodem bevindt, werkt ontspannend en inspirerend. Zelfs de nachten zijn hier nog als vroeger, je ziet nergens zo veel sterren als aan de hemel boven onze Renderklippen, een van de weinige gebieden in Nederland waar het nog echt donker wordt.

 

kracht     

hier besta ik even alleen
tussen verre groene einders
geplant in felpaarse golven
van de geurige heidevlakte

niets dan zoemende bijen
‘t roepen van ‘n verre vogel
het fluisteren van de wind
in de vurige lijsterbessen
onder mijn wijde hemel

duizend eeuwen geleden
speelden stormen en zand
een spel met de vormen
van dit weidse landschap
in de ijzige steppekoude

zwevend in ruimte en tijd
voel ik tomeloze levenskracht
en me toch een klein deel
van de grootse schepping

uit: de geur van liefde,
uitgeverij boekscout, soest