Het voorjaar is een drukke tijd voor onze vogels, er worden vrouwtjes versierd, het territorium wordt hoorbaar afgebakend, nesten worden in elkaar geknutseld en er wordt onophoudelijk voor de jongen gezorgd. Op onze schoorsteen zat elke avond een merel te zingen. Ik maakte er al eens een gedichtje over.

Intussen is er in de loop van deze zomer wat in onze tuin veranderd. Onze druivenplant is enorm gegroeid en draagt behoorlijk vrucht, wel kleintjes, vooral omdat ik te lui ben om te krenten, maar volgens deskundigen heb ik ook niet voldoende gesproeid. Allemaal betweterij en jaloezie, ik heb nog nooit zulke lekkere druiven geproefd, hoewel een wijnoogst er dit jaar niet inzit, en dat komt bovenal door dagelijks bezoek van het nageslacht van die zingende voorjaarsmerel.

Onbeschaamd stort het ganse merelgebroed zich op mijn kostbare fruit, eerst was er maar eentje, maar die nam op een gegeven moment haar hele familie mee. Ik was het voorjaarsgezang nog niet vergeten en een kleine beloning leek hier op zijn plaats. Het is helaas volledig uit de hand gelopen: er komen er steeds meer, ook andere families komen ontbijten, lunchen en dineren.

Mijn overbuurman Johnny heeft 6 lijsterbesbomen in zijn tuin, maar daar zie je ze niet. Ik laat het maar zo, ze hebben gewonnen, de groenteboer verkoopt ook druiven, helaas niet zulke lekkere.

 

 

druiven

met veel moeite en liefde gekweekt en
gekoesterd, rijp gekeken in de felle zon
er gesprekken mee gehouden en bemest

maar de heerlijkheden werden te verleidelijk
hordes merels komen nu dagelijks op bezoek,
vreten zich klem aan mijn kostelijke trossen

en verlaten mijn tuin zonder een bedankje
of… misschien wachten ze wel tot het voorjaar
en maken me vroeg wakker met een bedankje

met een lenteserenade bijvoorbeeld