Elke avond gaan we naar een concert, nee, komt het concert naar ons. Op de schoorsteen zit onze buurtmerel na etenstijd zijn muzikale gaven ten gehore te geven. Ik probeer wel eens mee te fluiten, maar dat is eigenlijk een belediging voor zijn zangkunst. Een medelijdende blik vanuit de hoogte is dan mijn deel. Als merels konden spreken…

Ik stel me zo voor dat de vadervogel tegen zijn vrouwtje zegt, dat zij nu aan de beurt is voor het voeden en verschonen en dat hij even muziek gaat maken op die hoge schoorsteen van die rustige familie. Zoiets als wij naar ons zangkoor gaan, maar dan in hoger sferen.

Vogelkenners zullen bovenstaand proza afdoen als pure onzin, want, zo zullen ze zeggen, en ze hebben natuurlijk gelijk, die merel bakent met zijn gekweel gewoon zijn territorium af. Ik blijf tegen beter weten in geloven in mijn eigen versie van het verhaal.

een avondconcert

na gedane arbeid is het tijd voor muziek
na een hele dag grote gele snavels vullen
is het eindelijk eens tijd voor ontspanning

elke avond zit ik dus op de schoorsteen
van een vrij rustige theenippende familie
een lustig en ingewikkeld lied te kwelen

die man fluit dan altijd mee
maar dat is helemaal niks
je moet je eigen ding doen

ik mijn avondconcert geven
hij gewoon z’n krant lezen
en af en toe wat strooien

dan kom ik wel met een toegift