,,Oooooh, wat een schatje! Wat een snoepie! Wat een lief koppie!’’ Vooral vrouwen kunnen er maar niet over uit en roepen het constant mijn richting op. Ik snap dat je denkt dat ze het tegen mij zeggen, maar voordat je een minderwaardigheidscomplex krijgt omdat jij dat nooit te horen krijgt, moet ik bekennen dat de woorden gericht zijn aan Mazzel in m’n rugzak.

Ruim negen weken is ons Mechelse herdertje nu en hij ziet er inderdaad uit om op te vreten. Alsof hij met z’n oogjes dicht in een pot met zwarte inkt is gedoken. Hij wisselt in hoog tempo zijn doffe nesthaartjes in voor mooie camelkleurige beharing. Bovenop zijn rug en aan zijn staart heeft hij nog zwarte haartjes, maar gezien onze vorige pups zullen die nog wel uitvallen waardoor hij mooi egaal camelkleurig wordt. En zo niet, dan is het ook prima. Het gaat per slot van rekening vooral om wat er in zit en dat is veelbelovend.

Hij groeit als kool. Een kilogram per week. Hij weegt nu ruim 7 kilogram en zijn schofthoogte is ruim 30 centimeter. Er zal nog zo’n 30 kilogram en 30 centimeter bij komen, schatten we. De eerste en derde week bij ons groeide hij vooral in de hoogte, de tweede in de lengte. Drie weken geleden kwam hij amper tot onze knieën als hij op zijn achterpoten ging staan, nu reikt hij al tot ons achterwerk. Zijn oortjes groeien zo snel, dat de ontwikkeling van zijn spieren het daar niet kan bijhouden, waardoor bij toerbeurt het topje gaat hangen. Een koddig gezicht.

Sommige dingen leert hij supersnel. Met ‘zit!’ bijvoorbeeld hebben we hem maar twee of drie keer moeten helpen (z’n kontje op de grond drukken) voordat hij het begreep. Met ‘eten’, ‘water’ en ‘koekje’ ging het net zo snel. ‘Mazzel, kom eens hier’ ging eigenlijk al vanaf de eerste keer goed. Als hij met een andere hond aan het spelen is of iets onweerstaanbaar lekkers ruikt, heeft hij wel meer aansporingen nodig, maar komt hij wel altijd.

Bikkel levert ook zijn aandeel en misschien wel mede daardoor zien we de band tussen die twee bijna dagelijks nauwer worden. Ze zijn dikke vrienden, Bikkel is weer helemaal opgeleefd. Een kleine week geleden besloot hij dat het tijd werd om zijn pleegkind te leren hoe ze samen met een stok kunnen spelen. Hij pakte een stok, hield hem voor de snufferd van de kleine en ging er bij liggen. Op onze aanwijzingen deed hij dat de volgende dag met een van hun vele touwbotten (het favoriete cadeautje van kraamvisite). Bikkel moest er nog wel even op gewezen worden dat Mazzel dat ding nooit kan pakken als hij zijn kop steeds wegdraait op het moment dat die kleine er in wil happen, maar houdt hem nu keurig als een warme worst voor zijn neus en houdt hem dan alleen vast, zonder dat hij uit alle macht gaat trekken en Mazzel door de lucht vliegt omdat hij niet wil loslaten. Een paar dagen later waren ze hartstikke leuk met zo’n geknoopt touw aan het spelen tot Mazzel ineens twee andere honden zag die precies hetzelfde deden. Hij sloeg blaffend alarm en begon ook te grommen. Tja, binnen had hij al kennisgemaakt met het wonderlijke fenomeen ‘spiegel’, maar buiten had hij nog nooit zo’n ding gezien.

Deze week kregen we een filmpje waarin een broertje of zusje van Mazzel dat kennelijk later pakwerk moet doen, getraind wordt in bijten, vasthouden en trekken, maar dat leert onze kleine dus spelenderwijs van Bikkel. Wat dat betreft scheelt de aanwezigheid van een lieve volwassen hond een slok op een borrel met de opvoeding. Mazzel is nu in een fase van zijn leven waarin hij alles aandachtig bestudeert en Bikkel geen moment uit het oog verliest. Hij is verzot op complimentjes, dus complimenteren we Bikkel extra uitbundig met alles wat hij op verzoek of commando doet. Zo leert hij van Bikkel wel wat ‘liggen’, ‘blijf’, ‘volgen’, ‘goed volgen’, ‘schudden’, ‘spring’ en dergelijke is. Ons aandeel is vooral alles te benoemen waarmee hij in aanraking komt, in de hoop dat hij zo’n forse woordenschat opbouwt, dat we hem straks een kanjer vinden.

Ah, dat is er een van ongeveer zijn eigen formaat, dus die gaat hij eens even lekker aan z'n snor trekken.

Zo'n kleine is om op te vreten...

Hij struikelt over àlles en duikt om de haverklap met z'n snufferd tegen de grond.

,,Waarom staan daar geen hondjes op?''

Nu al dikke vrienden.

De kleur van z'n oogjes is inmiddels al veranderd. Als het goed is, krijgen ze na verloop van tijd dezelfde kleur als die van Bikkel.

Bikkel geeft een lesje samen met een stok spelen. ,,Pak 'm maar kleine.''

,,Verdorie, nou pakt hij mij weer in plaats van die stok.''

Hé, daar in dat water beweegt wat!

Voor de eerste keer samen met een touwbot spelen. Beiden leren: Bikkel mag niet trekken maar alleen vasthouden, Mazzel moet juist zo hard mogelijk trekken en blijven vasthouden.

Samen op onderzoek uit.

Veel hondentrainers en bazen hebben door voortschrijdend inzicht tijdens de opvoeding en training van een pup en jonge hond afgezien van een mix van straf en beloning, zoals vroeger heel normaal was. Fout gedrag moet je negeren, goed gedrag moet je belonen, vinden ze. Daarom lopen tegenwoordig zo veel mensen die hun hond uitlaten met koekjes in de zak. Maar zo gaat het in de natuur niet. Daar krijg je als ondergeschikte gewoon een pak rammel als je echt niet wilt luisteren. Fout gedrag wordt bestraft. Als je dat als baas van de roedel een paar keer hebt gedaan, volstaat dreigen. ,,Als je nou niet ophoudt...''  Sneller kun je een pup niet iets afleren.

Mazzel heeft altijd voldoende lekkers te knagen. Dat scheelt schade aan spullen waarin hij absoluut zijn tanden niet mag zetten.

,,Alleen maar vasthouden Bikkel, niet trekken. Hou vast Mazzel, hou vast!''

Echte liefde.