Hoewel Bikkel doorgaans niet zo veel van pups moet hebben, is hij meteen dolenthousiast als hij Mazzel in zijn geboorteplaats ziet. We vertellen hem al meer dan twee weken dagelijks dat we een nieuw maatje in huis krijgen, een ‘babyhondje’ dat Mazzel heet en dat werpt kennelijk vruchten af.

Zo hebben we Kanjer destijds voorbereid op de komst van Bikkel en hij ontfermde zich vanaf de eerste seconde op een ontroerende manier over ons nieuwe gezinslid. We hopen dat Bikkel half zo lief voor de kleine is en half zo goed voor hem zorgt als Kanjer destijds voor hem; meer mogen we niet verwachten. Gelukkig komt onze hoop uit: hij ziet Mazzel vanaf het eerste moment als zijn nieuwe maatje, is hartstikke lief en tolerant voor hem en houdt hem voortdurend in de gaten. Zijn ineens saai geworden leventje bruist plotseling weer. Hij wil graag met hem spelen, maar daar is de kleine nog te kwetsbaar voor, beseft hij ook. We hebben hem gezegd dat hij alleen heel voorzichtig en zachtjes zijn poot en neus mag gebruiken en dat doet hij perfect. Hij heeft het hummeltje ook al bijgebracht wat het verschil is tussen liefkozend en hard bijten en waar hij wel en niet in zijn 70 centimeter hoge en 46 kilogram zware lijf mag happen. De eerste dagen beet Mazzel hem overal op volle kracht en kwam hem dat op gegrom en de dreiging van een grote open bek vol grote tanden te staan, maar nu doet hij dat heel zacht en voorzichtig. Elke dag zien we de band tussen die twee hechter worden en dat beiden een leerproces doormaken.

Volgens de wet mogen pups pas na zeven weken het nest verlaten. Deze pups waren volgens de dierenarts hun tijd zo vooruit, dat ze al weg mochten; ze waren zelfstandig, zaten al geheel op droogvoer en soms wat vers vlees, dankzij contact met kinderen en gezelschap van andere volwassen honden waren ze voor hun leeftijd meer dan voldoende gesocialiseerd en van de eerste enting hebben ze totaal geen last gehad. Bovendien scheelt het nogal dat Mazzel, die als negende het nest heeft verlaten, bij een volwassen hond is gekomen die hem helpt met het verder socialiseren en ons met de opvoeding. Kanjer was onze jongste pup; hij verliet zijn moeder toen hij vijf weken en vijf dagen was en kwam ook bij een volwassen hond die zich over hem ontfermde. We hebben al eerder pups van zes weken gehad en dat is steeds erg goed bevallen. Mechelaars zijn nou eenmaal apart.

Over het algemeen schijnen zulke jonge pups wel wat lastiger snel zindelijk te krijgen dan wanneer ze twee weken ouder zijn. Al onze pups hebben niettemin maar één, hooguit twee keer in huis geplast. Maar dit kleine mormeltje heeft er beduidend meer moeite mee gehad dan de andere. Gelukkig is Bikkel een handje gaan helpen. Hij begeleidt ons naar buiten als we denken dat het zo ver is, ruikt aan Mazzels plassertje als hij op de grond staat, blijft staan als de kleine een paar meter loopt, kijkt goedkeurend toe als hij iets door zijn achterpootjes zakt en een plasje doet en gaat meteen enthousiast bij hem doen als het laatste druppeltje eruit gekomen is. ,,Goed gedaan jochie!’’ Het is wel heel fijn dat die kleine in huis poepen kennelijk ook vies vindt, want zijn drolletjes draait hij van meet af aan keurig buiten.

Mazzel leert sommige dingen ongelooflijk snel. Al na een paar dagen luistert hij perfect als we hem roepen en zeggen dat hij moet komen, ongeacht waar hij mee bezig is. Er zullen maar heel weinig pups van zijn leeftijd zijn die hem dat nadoen. Als hij wil eten en dat niet krijgt, pakt hij een paar keer zijn bakje op en laat dat op de grond vallen. En zo heeft hij meer dingen heel snel onder de knie.

Sommige zogenaamde ‘kenners’ vinden dat een pup nauwelijks mag lopen, andere beweren dat hij vier tot vijf keer per dag moet wandelen, tien minuten per maand leeftijd per wandeling. Wij regelen dat op vooral basis van gevoel, observatie en ervaring. Niet iedere hond is hetzelfde en wat voor de één goed is, kan voor de ander wel slecht zijn. Wat dat betreft zijn honden net mensen.

We nemen hem dan ook gewoon mee tijdens onze lange wandelingen met Bikkel, die toch wel zo’n drie uur per dag wil lopen. Mazzel mag net als al zijn voorgangers in zijn eigen tempo in principe zo lang mee lopen als hij wil. Als hij het niet te gek maakt, krijgt hij daar net als al onze andere honden enorm sterke spieren en heel mooi en sterk gewrichtskraakbeen van. Hij geeft zelf wel aan als hij er genoeg van heeft; dan gaat hij voor of op m’n voeten zitten en kijkt hij me piepend aan: ,,Ik wil gedragen worden.’’ Hij legt de rest van de wandeling vervolgens af in een rugzak, waar hij net zijn koppie uit kan steken, maar ook lekker in kan liggen slapen. In de praktijk komt het erop neer dat onze kleine belhamel per wandeling ongeveer een kwartier wil lopen en bij thuiskomst nog even gaat spelen, ten teken dat hij nog energie over heeft.

Het is een schitterend gezicht hoe een pup kennismaakt met de wijde wereld. Vrijwel alles is nieuw voor hem. Een blaadje, een takje, een steentje, lichten van auto’s en fietsers in het donker, een plas water, een pak sneeuw, een claxon van een auto, een schaap, een hardloper, vissen in een vijver, een volwassen hondje dat niet veel groter is dan hij; hij heeft het allemaal nog nooit eerder gezien en wil alles onderzoeken. Bikkel heb ik in zijn eerste levensjaar een rijk geïllustreerd dagboek laten bijhouden en als we daar in ‘bladeren’, verheugen we ons enorm op alles wat ons nog te wachten staat, want het leven is één grote ontdekkingsreis voor pups, net als voor ons mensen.

Foto: Lammert Niesing