Een tweede bijzonder voorval, naast de slang die in onze slaapkamer onderdak zocht, vond plaats op een wandeling langs het beekje door het bos. De honden liepen vooruit. Opeens zag ik een paar meter vóór ons een grote zwarte platte vlek die langzaam tussen de bladeren ons pad over kroop.

Wij bleven even staan om het verschijnsel van verre te observeren. Wat voor een dier was dat nou weer? Nooit gezien. Langzaam kwamen wij dichterbij, mijn vrouw wat angstig achter mij. Fototoestel in mijn hand. Van heel dichtbij zagen wij het: een massale rupsenkolonie die van het ene naar het andere bos trok. Het was één zwarte massa. Klitten zij samen voor hun verdediging, vroegen wij ons af. De onderste hadden het anders wel zwaar te verduren met de last van twee tot drie lagen rupsen op hun rug. De voorste wisten precies waar zij naartoe zouden gaan. De volgers als kinderen op een kleuterschool er achter aan. Het was niet zo‘n schitterend schouwspel om al die glinsterende beestjes op en met elkaar samen de overtocht tussen de dorre bladeren zien te overwinnen. We vonden het wel wonderlijk.

Op de foto gaan zij van links naar rechts. Het is alsof zij aan elkaar gelijmd waren. Een massa gedragen door eenzelfde massa.
Toch een mooi en wonderbaarlijk gezicht.

Het derde voorval is eigenlijk geen voorval. Het is meer een gedrocht dat ik in alle vroegte ontdekte tussen wat stekjes van vetplanten in de grote vaas op de veranda. Vraag mij niet hoe het daar terecht is gekomen. Dat is nog steeds wat ik als een wonder beschouw. Rosana dacht aan een gruwelfilm of een oerbeest dat ergens in een film over onderaardse wezens de hoofdrol speelde. Wij lieten waar het was en gingen wandelen met de honden.

Bij terugkeer van de wandeling zagen we dat er toch wel beweging in het naakte diertje zat. Het had zich nu op de houten afrastering van de veranda vastgeklemd.

Wij zagen dat het behoorde tot de paddenfamilie. Toch wel een mooi beest. En wat weten wij weinig van de natuur.

Een vierde voorval vond plaats in ons vijvertje met de cascade. Het waterniveau zat een beetje onder normaal, wat niet goed is voor het onderwatermotortje. Toen ik het vijvertje ‘s avonds wilde bijvullen zag ik in de ondiepe kant het bruine geval. Nooit aangetroffen in ons watertje. Een dikke kikker of pad zat heerlijk uit te rusten, net boven het waterpeil op wat eens witte stenen waren. Ik wilde het dier niet verstoren en liet het daar. Wel maakte ik een foto, maar zonder flash om het niet op te schrikken.

 

Daarna maakte ik toch een foto met flash. Hij bleef rustig zitten. Toen zag ik de ‘metamorfose’ van het mooie diertje. Een pracht van een oranje kleur bedekte zijn huid. Hij werd een Oranje-fan.

Van heel dichtbij nog een foto . Het diertje werd steeds mooier.

Ik riep mijn vrouw die na ons avondeten bezig was in de keuken. Zij vond het beest maar weerzinwekkend, zoals zij alle reptielen weerzinwekkend vindt. Wel moest zij toegeven, toen zij de foto’s op het computerscherm zag , dat licht, gewoon licht, veel kan doen om het schone te accentueren.

Ook in ons leven, dacht ik zo.