In Epe heb je, geloof ik, geen binnenhofjes. In Epe is alles buiten, zichtbaar voor iedereen. Tenminste, dat is wat ik ver weg in mijn geheugen heb opgeslagen. De moderne tijd eist nu dat misschien ook daar alles afgerasterd wordt van anderen. Zelfs tuinen moeten er aan geloven. Het is vooral om de zo geliefde privacy te garanderen.

De oude steden met hun samengebouwde huizen hebben wel veel ommuurde binnenhoven. Dat zag ik bv in Delft, waar mijn zoon een grachtenhuisje had gehuurd.

Achter onze flat op de eerste verdieping hebben ook wij een open ruimte van een 45 vierkante meter, die wij onze eigen private ruimte kunnen noemen, door hoge muren afgesloten van de omgeving. 

Het is het hart van ons woonsysteem, de plek waar wij de meeste warme dagen en avonden doorbrengen. In veel huizen is dat de keuken, maar in onze flat is het binnenhof het middelpunt van ons familieleven. De deuren en ramen staan altijd open om het zicht op dat hofje te garanderen.
Het is de plaats die je, achter de geraniums, als eerste ziet bij het wakker worden.

De plaats waar de feestjes van de kleinkinderen gevierd worden.

Waar ook de moeder op Moederdag gehuldigd wordt, vooral door de aanwezigheid van de kleintjes.

Waar de kinderen even komen pootjebaden in het kleine zwembadje.

Of waar mijn Nederlandse vrienden samen mijn verjaardag vieren.

Het is ook de plaats waar de honden, in uitzonderlijke situaties, hun behoeften kunnen doen. Of gewoon even heerlijk aan niets kunnen denken.

Daar is het ook waar ik nog wat handenarbeid doe, zoals het visvijvertje schoonmaken of de bromelia’s uitplanten, de planten wateren of het onkruid verwijderen.

De zon verplaatst zich nogal, dus kantoorwerkzaamheden verplaatsen zich ook.

De grote en kleine was wordt ook daar uitgehangen, waar de warme zon het in seconden droogt.

Het fijnste moment is in de avond, wanneer wij met een natje of droogje heerlijk kunnen uitrusten van de toch wel drukke dag.

De mens verdient dat toch echt, niet waar?