Iedereen die mij kent, weet dat ik totaal niet van voetbal houd en ook nooit kijk als er een wedstrijd op de tv is, zelfs niet van het Nederlands elftal.

Maar er zijn natuurlijk uitzonderingen, onze oudste kleinzoon, Bryan van 5 jaar zit sinds dit jaar op voetbal en wel bij de mini-pups van WZC Wapenveld, waarvan zijn vader trainer is. Zaterdag hadden ze de eerste wedstrijden en ja, dan sta je als opa en oma uiteraard langs de zijlijn. Wat is er nu mooier dan dat je je kleinkinderen langzaam ziet opgroeien richting de grotemensenwereld, waar sport ook zeker bij hoort.

De mini-pups kwamen vanuit de catacomben, net als in die grotemensenwereld, het veld op. Ze werden verdeeld over vijf teams, vier teams die steeds een wedstrijd speelden en het vijfde team was dan aan het penaltyschieten. Alle vijf teams hadden shirtjes aan van AC Milan, Celtic, Barcelona, Real Madrid en Borussia Dortmund. Uiteraard werd een klein gedeelte van het veld benut. Ieder team speelde vier keer tien minuten. Het zijn allemaal sterretjes in wording, maar voor ons was er begrijpelijk één echte ster en dat was Bryan, sterk aan de bal en een geweldig overzicht. Hij is steeds herkenbaar aan zijn fel rode voetbalschoenen. Komisch was het ook om te zien hoe sommige spelers een aanloop namen van bijna uit de kantine om een penalty te nemen en de bal net niet de doellijn of achterlijn haalde. Het viel mij wel op dat er zo weinig ouders waren om hun pupil misschien voor het eerst te zien voetballen. Wij gingen in ieder geval met een goed gevoel naar huis, wetende dat onze kleinzoon genoot en zich volledig inzette bij zijn eerste echte wedstrijd.

Familie staat al klaar in afwachting van ....

Echte kameraadschap.

Uiteraard geen theepauze, maar limonadepauze.

Lekker dollen met penaltyschieten .......

....... en even uitrusten.

Ja ja denkt Bryan, als je dorst hebt, moet je toch even wat drinken.

Ook vallen hoort er bij.

Na afloop iedereen op de foto, alhoewel één speler alleen aandacht voor zijn geblesserde knie heeft.