Meneer Teunis en mevrouw Aartje Boeve zijn vandaag 70 jaar getrouwd. Begin dit jaar beloofde ik ze, dat als ze dat mochten halen, ik ze in het zonnetje zou zetten. Belofte maakt schuld, dus ging ik bij het echtpaar op bezoek . Want het is niet alleen bijzonder dat een echtpaar zo lang getrouwd is, maar het is ook een bijzonder echtpaar!

In huize Boeve is er de dag voor het grote gebeuren al een feestelijke sfeer. Op het dressoir staan vele kaarten uitgestald. Meneer Boeve grapt: ”Goede mensen krijgen veel kennissen en vrienden.”

Dat blijkt wel.
Her en der staan mooie boeketten bloemen, waarvan er één een echte blikvanger is. “Die heb ik gekregen van een vriendin uit Australië”, vertelt de bruid, “heb je ooit zo`n grote bos gezien?”
Nou, om eerlijk te zeggen: nee! Maar ik kan me voorstellen dat de gever voor dit boeket gekozen heeft. Want het bruidspaar zijn schatten van mensen!

Ik leerde ze een paar jaar geleden kennen, omdat mevrouw Boeve zorg nodig had. (Ik ben werkzaam in de thuiszorg). Al mijn collega`s en ook ik kwamen graag bij dit lieve echtpaar. Meneer Boeve zorgde `s morgens voor een kopje thee met een plakje ontbijtkoek en altijd waren ze vriendelijk en hartelijk. En nu is het dan zover, ze zijn 70 jaar getrouwd. Nadat ik voorzien ben van koffie met een lekkere koek, vraag ik hoe ze elkaar hebben leren kennen.
Meneer Boeve gaat er eens goed voor zitten. ”Ik kende Aartje van de catechisatie in Heerde. Ik ging op de fiets naar huis en als jongens ging je dan wel eens achter de meiden aan. Ik dacht dat ik haar zag fietsen, maar het was haar nichtje. Toen ben ik achter Aartje aangegaan.” Ze reageert gevat: ”En daar had je een goede aan!” Meneer Boeve beaamt dat volmondig.

Ze trouwden op een zaterdag. Het was oorlogstijd en er was niet veel te krijgen. Maar gelukkig konden ze toch trouwen in een nieuwe jurk en een nieuw pak. De jurk van mevrouw werd later uitgeleend, net als haar panty`s. “Zo ging dat toen. De tijd was heel anders. Vroeger had je elkaar nodig, bij begrafenissen, geboortes , met het vee… Je had wat voor elkaar over, want iedereen had het slecht.Tegenwoordig is het ieder voor zich. Onze voorouders hebben het zo armoedig gehad, dat kun je je niet meer voorstellen. Dan haalden ze zilverzand om de melkbussen mee te schuren, lopend met de kruiwagen van Heerde naar Veessen. Of ze verkochten bezems van heide en liepen daar kilometers mee om te verkopen.”

Mevrouw Boeve schenkt koffie in, maar kan de dop van de koffiemelkfles er niet af krijgen. Als vanzelfsprekend loopt ze op haar man af en geeft hem de fles. Maar ook meneer Boeve heeft er de kracht niet voor. Ik merk door dit haast achteloze gebaar dat ze elkaar nodig hebben en op elkaar zijn ingespeeld. Mevrouw Boeve gaat naar de keuken om het op een andere manier te proberen.
Meneer Boeve vertelt verder: “We zijn getrouwd op een zaterdag. En op dinsdag vertrok ik alleen op huwelijksreis, naar Duitsland.” Daar werd hij te werk gesteld in een vliegtuigenfabriek. Mevrouw Boeve woonde bij haar moeder. Het echtpaar kreeg twee zonen en een dochter. Ze zijn gek met hun kinderen, maar weten ook alles over hun kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ze zijn betrokken bij hun leven.

Meneer Boeve heeft gewerkt als monteur bij Heidebad. Dat hij dat met plezier deed, blijkt uit het feit dat hij na zijn pensioen twee uur per dag bleef werken, voor het onderhoud van het zwembad en allerhande klusjes. Mevrouw Boeve had de zorg voor de kinderen, het huishouden en haar moeder, maar heeft ook altijd hard gewerkt in de huishouding bij anderen en als interieurverzorgster bij onder andere de voormalige Christelijke Mavo. “Kantoren schoonmaken, dat leek me niet zo`n goed idee”, zegt meneer Boeve olijk. “Dat is alleen `s avonds en dat kan niet, zo`n knappe meid alleen in het donker over straat!”

Op vakantie gaan was er in het begin niet bij. “Ja toch wel, een dagje met de kinderen op de fiets naar Nunspeet”, vertelt mevrouw Boeve. Later gingen ze met de kinderen ook wel naar Duitsland en Oostenrijk. “En uitstapjes maken met de WITO, de buurtvereniging, WITO staat voor Wissel en Tongeren.”

Ze zijn beiden nog behoorlijk vitaal. Meneer Boeve kan niet meer fietsen, maar is erg blij dat zijn vrouw dat nog wel kan en zelfs nog auto rijdt! En het geheugen werkt bij beiden nog opmerkelijk goed. 

Het echtpaar heeft veel humor. Een plagerijtje, een liefkozend “Hè Boefje!” van mevrouw. Ze hebben altijd mooie verhalen en het is gezellig bij ze. Daaraan merk je ook dat ze het samen goed hebben.
Dat bevestigen ze volmondig. “Ik zou geen andere vrouw willen”, zegt meneer Boeve. “We zijn al zo lang bij elkaar, en als het aan mij ligt, voor altijd!”
Als dat geen echte liefde is…..

Het echtpaar heeft z’n zeventigste huwelijksdag gevierd met een receptie met het gezin, familie, vrienden en bekenden. Er zullen vast veel mensen geweest zijn. Daar twijfel ik niet aan. Ik hoop dat het een fantastische dag is geweest, waar ze met veel plezier op terug kijken.
Het is ze van harte gegund!