Bijna drieënhalf jaar de Hertekolk beheren heeft me naast veel mensenkennis vooral een grote koffer vol mooie herinneringen opgeleverd. In deze aflevering van de serie over de populaire groepsaccommodatie aan de Officiersweg een aantal daarvan.

Met veel plezier denken we terug aan het echtpaar dat er met vrienden en familie z’n 40-jarig huwelijksfeest vierde. Hij was een jaar eerder bij de eerste kennismaking met het gebouw al zó enthousiast, dat hij het wilde kopen om er z’n bedrijf wilde vestigen. Ze arriveerden zoals alle weekendgasten vrijdagsmiddags en gingen meteen op het terras aan het werk. Hij had een heksenketel gekocht: een grote pan van wel 30 liter, die hij aan een driepoot hing en opwarmde met houtvuur dat op een grondplaat tussen de poten lag. Daar wilde hij goulash in maken waaruit de feestgangers de volgende dag hun maaltijd konden scheppen. Met wat familieleden vlijde hij zich aan een picknicktafel om alle ingrediënten te snijden: uien, paprika, knoflook, aardappels, tomaat, etc. Zijn ruim 70-jarige zwager werd belast met piepers jassen. Toen ik er bij ging zitten en de aardappelschillen bekeek, zag ik dat de piepers ongeveer gehalveerd waren; zo dik waren de schillen. Ik wees hem er op, maar hij had meteen een excuus: ,,Het is voor het eerst dat ik dit doe, ik heb nog nooit in m’n leven ook maar één aardappel geschild.’’ Ik besloot hem les te gaan geven, pakte een mesje, demonstreerde hoe ik een pieper schil en liet hem de dunne schil zien. Hij probeerde het net zo te doen, maar bleef veel te dikke schillen maken. Ineens schoot me te binnen dat we in de keukenkast nog een dunschiller hadden liggen. Ik gaf er een korte demonstratie mee en overhandigde hem het ding. Maar ook daar kon hij totaal niet mee overweg. Het draaide er uiteindelijk op uit dat mijn vrouw en ik samen de berg piepers gejast hebben en de zwager werd belast met het tappen van pilsjes voor het groepje harde werkers. Als beheerder van een groepsaccommodatie moet je van vele markten thuis zijn. En krijg je er veel vrienden bij.

Ik zie ook nog zo de koppen voor me van drie bomen van jonge kerels die een trainingsweekend van hun kempoclub achter de rug hadden. Het vechtsportweekend werd geleid door een klein, pezig mannetje van rond de 70 jaar. Drie van zijn discipelen stonden zondagsmiddags met samengeknepen oogjes duf voor zich uit te kijken. ,,Hebben jullie zo hard getraind?’’ ,,Ja, ook. Maar dat was niet het vermoeiendst. We hebben ’s avonds na de laatste training gezellig rond de vuurkorf gezeten en een lekker biertje gedronken. Het was zó gezellig, dat we pas om een uur of zes naar bed gingen. Maar we lagen er nog niet in, of we werden wakker van een enorme herrie. Dat was onze leraar, die met pannendeksels iedereen kwam wekken. ‘Om zeven uur klaar staan voor de eerste training van vandaag’, zei hij. Man, we zijn helemaal total loss.’’

Twee huwelijken zijn gesloten bij de Hertekolk. Het ene paar trouwde onder de Amerikaanse eik die op kleine afstand van het terras staat. Een prachtige ceremonie, op een zonovergoten vrijdagmiddag. De ambtenaar van de burgerlijke stand kweet zich voortreffelijk van zijn taak. Tot hij na de beide ja-woorden ineens begon te zingen. De bruiloftsgasten waren stomverbaasd. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt. Na de laatste noten stond de bruidegom op en wendde hij zich tot de gasten. Hij vertelde dat de ambtenaar van de burgerlijke stand een bevriende acteur is (het bruidje schrijft theaterstukken) en dat de hele ceremonie één groot, door haar geschreven theaterstuk was. Ze waren een paar dagen eerder al stiekem getrouwd, maar wilden dat op deze dag en locatie nog eens dunnetjes over doen in bijzijn van iedereen die hen dierbaar was.

Bij de vele geschenken die ze ontvingen, zat ook de kip waarover ik in de eerste aflevering heb geschreven.

Het tweede huwelijk, dat kort daarna plaatsvond, was een ‘echte’ huwelijksvoltrekking, op het terras, met Lenie Wittekoek uit Vaassen als de perfecte ambtenaar van de burgerlijke stand. Een prachtig stel, dat er een schitterende ceremonie vol symbolische rituelen van maakte. Op de eerste avond hadden ze het zich wat het eten betreft makkelijk gemaakt: iedere gast moest iets meenemen voor het buffet. Dat werd een enorm succes, met lange tafels vol met de meest uiteenlopende lekkernijen. Leuk was ook een loterij, waarbij alle gasten een nummer van 1 t/m 52 moesten trekken. Het nummer stond voor het weeknummer waarin degene die het getrokken had, het bruidspaar een recept moest sturen. Hun twaalf beste vrienden kregen bovendien een nummer van 1 t/m 12, met als verplichting op de 30ste van die maand iets leuks met het stel te gaan doen.

Nu ik het toch over huwelijken heb: natuurlijk zit elke zomer theaterschool My Dreams van Myléne Nijssen uit Velsen er een aantal weken met haar

. Begin dit jaar kregen we totaal onverwachts een uitnodiging van haar voor haar bruiloft. Ze wist zelf niet met wie ze zou trouwen, haar toekomstige echtgenoot zou ze pas voor het eerst in de trouwzaal ontmoeten. Ze bleek mee te doen aan het tv-programma 'Het geheim van een goed huwelijk', waarvoor ze in het huwelijk trad met een partner die door wetenschappers was uitgezocht. De eerste afleveringen van het Talpa-programma werden op woensdagavond op Net5 uitgezonden, de rest werd wegens tegenvallende kijkcijfers verbannen naar internet.

Maar er zitten nog veel meer mooie herinneringen in onze koffer. In de volgende aflevering nog een paar.

Volgende keer: Wilde zwijnen in huis