Als je vroeger, meestal lopend, naar school ging, was er onderweg van alles te zien: bij de warme bakker rook je niet alleen het brood, maar kon je door de ramen de bakker aan het werk zien. Je zag de smid aan het werk en als je geluk had, werd er een paard beslagen. Zo’n smid hield zomaar dat nerveuze paard in bedwang en speelde ook nog eens met vuur. In onze ogen een echte kerel.

de hoefsmid

de kinderen keken
de smid had altijd wel een
ijzer in het vuur

les enfants regardaient
le forgeron avait toujours
du fer dans le feu

die kinder schauten
der schmied hatte immer ein
eisen im feuer

 

De gedichtjes zijn haiku’s en die bestaan altijd uit 17 lettergrepen. De vertalingen vond ik toevallig op een Belgisch site van Bertho Jansen. Deze smid maakt niet alleen prachtig siersmeedwerk, maar siert zijn site ook nog eens op met mijn haiku’s en anekdotes over het mooie smidsambacht.

Het gedichtje is ook te lezen in “De Geur van Liefde”, uitgeverij Boekscout in Soest.