Daar is ze weer! 410: Oude woonplaats

Onlangs was ik een avond in mijn oude woonplaats. Ik heb er gewoond van mijn tiende tot mijn achttiende. Wat was er veel veranderd.

 

Mijn zusje speelt sinds een tijdje trombone. Hiermee was ze begonnen in Utrecht, maar ze verhuisde naar de Veluwe. Haar nieuwe woonplaats is de plaats waar ik naar school ging en naar de plaatselijke Harmonie. Mijn eerste muzikale stappen heb ik hier gezet, op de klarinet. Maar hier woonde ook de eerste jongen op wie ik verliefd werd. Wat vond ik hem stoer, hij was breed en lang en ik heb heel lang gedacht dat hij ‘Pink Floyd’ heette, tot mijn man me jaren later uit de droom hielp en vertelde dat dat een band was. (En ik ben fan geworden! Niet om mijn eerste liefde, wel om de laatste! Zo hebben we een concert bezocht, zijn naar de film Us and Them van Roger Waters geweest en binnenkort gaan we naar een coverbandje.) Maar goed, ik wijd uit.

Zusje geeft een uitvoering, in het dorpshuis. Het is een Hollandse Avond, met een zanger en daarna een dj. (Dj … huh … Hier?)
Met schoonzusje afgesproken in de plaatselijke cafetaria, die hier al dertig jaar zit. Als ik binnenkom bekijken tien paar ogen me van top tot teen. Ik weet wat ze denken. ,,Die is niet van hier.” Een beetje wel natuurlijk, maar na 33 jaar kan ik niet verwachten dat iemand me nog kent. Zo lang ben ik hier niet meer geweest. Want mijn ouders woonden buitenaf en verder dan dat kwam ik niet. Vrienden uit die tijd heb ik niet overgehouden, dus wat had ik er te zoeken?

Het dorpshuis staat niet meer op de plaats waar het vroeger stond. Schoonzusje leidt me er naar toe. Midden in een weiland staat een enorm modern en groot gebouw. Het nieuwe dorpshuis. Daarachter een sporthal. (Huh??? Hier???) en een heus bejaardencomplex.
Van het eenvoudige, wat achtergebleven dorpje is niet veel meer over. Ik herken het niet meer. Net als al die luxueuze winkels. Waar is het dorp gebleven uit mijn jeugd?

Binnen is het aardig druk, veel jongeren maar ook mensen van mijn leeftijd en ouderen. (Waarschijnlijk van het bejaardencentrum.) Het is een gezellige avond.
Schoonzusje, zwager, broertje zijn er ook, dus we maken er wat van en brullen bij tijd en wijle hard mee met de Harmonie, de zanger en de dj. Mijn zusje is niet zichtbaar in het orkest, maar toch heb ik een foto van haar kunnen schieten met haar grote toeter.
Mijn eerste liefde heb ik niet kunnen ontwaren. Ofwel hij is gekrompen en smaller geworden, waardoor ik hem niet herkende, ofwel hij is geen lid meer van de Harmonie.
Van alle overige aanwezigen herkende ik niemand. Ongetwijfeld zullen er mensen geweest zijn bij wie ik in de klas heb gezeten. Of die ik zou kunnen herkennen van het verenigingsleven.
Ik herkende ze niet.
Net zomin als ze mij herkenden.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.