Eindelijk is het dan zo ver: pakjesavond.

Weemoedig denk ik terug aan de tijd dat ik extra vroeg op stond om de schoentjes van onze jongens te vullen met pepernoten en kleine cadeautjes. De verrassing op die koppies, daar deed je het voor!

En dan pakjesavond zelf, het hele jaar was ik bezig om cadeautjes te verzamelen. Die ik vervolgens verstopte, en soms zo goed, dat ze met Pasen weer tevoorschijn kwamen als ik de paasversieringen van zolder haalde. Het jaar er op waren ze er dan te groot voor, maar dat mocht de pret niet drukken.

En dan de avondjes zelf. Stiekem de cadeaus in de wasmand en die op bed zetten. En dan een uur later zeggen: ”Wat hoor ik boven toch?” De eerste jaren durfden ze niet zelf naar boven, maar toen ze doorhadden dat er alleen maar een mand met cadeautjes te verwachten viel, vanaf toen waren ze niet meer te houden.  Onze jongste heeft er nog een jaar zelf een draai aangegeven toen hij op onderzoek werd uitgestuurd. Quasi boos kwam hij naar beneden, “er was helemaal NIETS!”
Oudste teleurgesteld, wij verbaasd, tot zijn grijns hem verried.

En dan het traditionele ‘snoepbord’. Net als met de cadeautjes ben ik ook met de lekkernijen enigszins buitensporig. Vanaf oktober sla ik in, om met pakjesavond uit te pakken. Resultaat is meestal dat we halverwege de avond kotsmisselijk zijn, maar dat mag de pret niet drukken!

Zelf word ik nog steeds een beetje zenuwachtig als ik een zwarte piet zie. Niet omdat ik bang ben dat ik meegenomen wordt, maar om een andere reden. Zaterdag moest ik naar de supermarkt toen mijn naam werd geroepen. “Anita, Anita!”
Ik draaide me om en jawel hoor! Een hele horde zwarte pieten. Mijn eerste primaire reactie was instinctief: rennen!!!
Maar ja, dat staat een beetje vreemd, een volwassen vrouw in het centrum van Epe achtervolgd door een kudde pieten. Dus bleef ik gehoorzaam staan. “Hoe is het ermee?”

En dat is nou de hele ellende met die pieten, je weet niet wie het is! En dan weet je ook eigenlijk niet wat je zeggen moet. “Nou, wel goed eigenlijk!” zei ik. “Mooi, houden zo!” en weg waren ze weer.

Maar…. Wie was nou die piet? Kent of bent u hem/haar?

Laat het me weten! Want net als vroeger, dat je van de spanning niet kunt slapen, lig ik nu al een paar nachten wakker.