Daar is ze weer, nog één keer!

Toen Jan meldde dat de stekker uit Epernet ging dacht ik eerst: ,,Eh … dat moet ik zo nog ‘ns even goed doorlezen” en zette vervolgens koffie voor de verjaardagsvisite van echtgenoot. Misschien hoopte ik stiekem dat het niet waar was, omdat het niet waar kòn zijn, maar nee, een paar uur later stond het nog steeds zo in de mail.
Epernet stopt.
Shit.

Bij Epernet ben ik vanaf het begin gestart met ‘Daar is ze weer!’, de column die ik voortzette vanuit Epenaren.nl. Daar heette de column ‘(De) Bridget (Jones van Epe)’. Enige tijd heb ik de columns ook nog ingesproken voor Radio 794, maar dat was weer een avontuur op zich.

Maar ik heb meer gedaan, met veel plezier kijk ik terug op het uitdelen van ‘het bloemetje’, waardoor ik mooie en intieme verhalen als dank cadeau kreeg, die ik weer op Epernet zette. Uiteindelijk viel het me op dat sommige mensen me spontaan aanspraken als ik Bouquet en Brocante uit stapte. Toen was die mooie winkel met die aardige mensen er nog. Ach ja, die goeie ouwe tijd ...

Ik heb veel mooie artikelen en interviews mogen schrijven. Zo vond ik het ook altijd leuk en uitdagend om startende ondernemers een duwtje in de rug te geven. Soms werd een artikel een avontuur, ik denk dan aan het verhaal over Bep Breugem en het meisje van Westerbork.

En ja, wat dan nu? Na acht jaar wekelijks een column schrijven (eigenlijk tien, met Epenaren.nl er bij) valt er nu een gat. Want waar moet ik nu heen met al mijn belevenissen en avonturen? Mijn hersenspinsels en mijn kronkels? Met veel plezier beschreef ik een periode uit mijn leven (ik heb nu een mooi naslagwerk) en het voelde alsof ik het tegen een vriendin had. (En ze heette Epernet 😊)

En ik haat afscheid nemen, ben er nooit goed in geweest, maar nu zal het wel moeten ...

Maar voor het zover is: eerst wil ik iemand bedanken. Iemand die zich met hart en ziel heeft ingezet voor Epernet, voor de schermen maar zeker daarachter: Jan Stenvert! Jan, heel erg bedankt voor je enthousiasme, je kennis en het feit dat je altijd een luisterend oor had, maar bovenal: voor je hartelijke lach!

Ik denk met veel plezier terug aan onze (te weinige) brainstormsessies en aan het feit dat je ons als gezin voor een deel van onze hondenangst hebt af geholpen. (Met dank aan jullie jongens!)

Ik hoop dat je met plezier terug kijkt op Epernet, je kunt terecht trots zijn op jezelf, je hebt wat moois neergezet als mentor van Epernet. Ik hoop dat je een goede invulling vindt voor de tijd die je nu gaat overhouden. Alle andere Epernetvrienden: het was gezellig, we zagen elkaar altijd wel ergens. En dat zal zo blijven.

Lezers/liefhebbers van ‘Daar is ze weer!’:

Momenteel ben ik aan het nadenken, er moet iets anders komen, ik moet op zoek naar een platform om mijn schrijfsels kwijt te kunnen. (Ook om mijn gezin te ontlasten 😊) Ik ben voorzichtig bezig met wat dingen om een nieuwe uitdaging voor mezelf te creëren. Mocht dat lukken, dan laat ik het weten op Facebook van Epernet. (En anders weet ik jullie wel op een andere manier te benaderen!) We komen elkaar wel weer tegen, jullie zijn nog niet zomaar van me af.

Dag lieve lezers, dag lieve vriendin Epernet!

Je zit in mijn hart, de herinneringen neem ik mee.

Het ga jullie goed!

Dikke knuffel, niet te hard! Denk om mijn bril,

Anita

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.