Bij ons in Brazilië: 1. Ook hier gebeurt elke dag wel wat vreemds en leuks

Natuurlijk kan ik, als vriend en oud-Epenaar, een verzoek van Jan Stenvert om zo nu en dan wat voor Epernet te schrijven, niet zo maar naast mij neer leggen. Het is voor mij ook een gelegenheid om mijn contacten met mijn geboortedorp blijvend  te onderhouden. Het is dan niet alleen maar het dagelijks lezen van korte nieuwtjes  over dat prachtige dorp in de digitale versies van de verschillende media, maar ook een eigen inbreng hebben in deze gloednieuwe site, vooral door de tegenstellingen te laten zien die het leven en zijn gewoontes in Epe en Belo Horizonte zo drastisch anders maken.

James Michener, een bekende Amerikaanse schrijver, schreef in zijn boek “Polinesia” dat hij heel graag op het Eiland Tahiti woonde. Één van zijn redenen was dat daar ieder moment wel iets vreemds en leuks gebeurde.

Dat kan ik ook zeggen van de stad waar ik nu al meer dan vijftig jaar woon. 

In Belo Horizonte, met zijn immense, gevarieerde massa van een kleine 3 miljoen inwoners, gebeuren iedere dag honderden grote en  kleine betekenisvolle en onbeduidende dingen, die vooral voor een wat nuchtere Epenaar genoeg zijn om even te vermelden, vooral als zij tegenstellingen scheppen met de levensgewoonten van de Epenaren in  het verre en andere Nederland.

Ik hoop dat de beschrijvingen van die dingen in de smaak vallen bij mijn volgers.

Ik zal de beschreven feiten illustreren met foto’s om het voorstellingsbesef van mijn lezers te vergemakkelijken.

Mijn stukjes zullen ook een mengelmoes worden van mijmeringen en overpeinzingen, herinneringen en verleden.

Mijn verleden in Epe was wel van heel korte duur. De eerste vier jaar kun je al niet meerekenen, op een onverdoofde  amandeloperatie na, met als premie een pracht van een blauwe vrachtwagen met verlichte voorlampen. De zuster kreeg van mij, als dank, een schop(je) tegen haar onderlijf.

In 1935 geboren aan de Parkweg 2 , waar nu Ben Aa zijn schildersschool runt. Mevrouw Viegen bracht mij ter wereld, waarop ik veelal onbewust leefde tot aan mijn vierde jaar. Vanaf vier jaar schieten er wel wat herinneringen door mijn hoofd, die via de oorlogsjaren wat heftiger en duidelijker worden.

Na die voor ons wat bittere jaren heb ik mijn studies af gemaakt op de Bernardus school aan de Willem Tellstraat en ben ik in 1947 vertrokken naar een seminarie in het  Limburgse Weert. Alleen met de vakanties kwam ik over.

Mijn contacten met de bewoners van Epe waren dus miniem en dat ging zo door tot aan 1960, het jaar dat ik als pater naar Brazilië werd gezonden.

In 1968 trad ik uit en sinds dien woon ik in Belo Horizonte.

Over die stad en mijn leefomstandigheden daar meer in de volgende afleveringen. Tot dan!

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.