Tongerense heide (3)

th3voorWat je meestal tevergeefs hoopt, werd gistermiddag tijdens een wandeling door landgoed Tongeren en over de Tongerense Heide werkelijkheid: een koppel edelherten in het vizier. De slagroom op de taart.

Met mooi weer wandelen op landgoed Tongeren is het summum van genot voor wandelliefhebbers. Op het Van Manenspad is het druk met fietsers, maar zodra je een zijweg in slaat, ben je die kwijt. Bossen en glooiende heidevelden met veel vennetjes en wat verspreid liggende weitjes waar herten, reeën en wilde zwijnen kunnen grazen, doorsneden door karrensporen, zandwegen en smalle wandelpaadjes. Fluitende vogels waarvan ik de soorten aan hun gezang helaas kan definiëren, een koekoek die misschien wel gezelschap zoekt, grote kikkerkoren in concert bij wat grotere vennen, onze eigen voetstappen en af en toe ver boven ons een vliegtuig; meer horen we niet tijdens een drie uur durende wandeling. We komen gelukkig niet meer dan twee wandelaars, één trimmer en één mountainbiker tegen. Hier heb je het gevoel dat je het rijk voor je alleen hebt en ben je één met de natuur.

Als we een heuvel beklimmen aan de rand van het heidegebied rond het Smitsveen, blijft degene van ons met het beste reukorgaan ineens stokstijf staan. Zijn neusvleugels pompen op en neer, hij kijkt strak naar dicht struikgewas vlak onder de top van de heuvel en spant zijn spieren. Zou daar een wild zwijn liggen te slapen? Ik maak de lijn tussen hem en mij een stuk korter, gebaar hem mee te lopen en loop naar de top van de heuvel. Als we vlak onder de top zijn, zien we de kop van een hert het pad oversteken, al snel gevolgd door een tweede. We wachten heel even, want als het een groep is, willen we die door onze aanwezigheid niet uit elkaar drijven. Als nog twee hertenkoppen zijn overgestoken en onze speurneus zijn aandacht voor wat rechts van ons is verliest, lopen we verder naar boven. Op de top zien we links van ons vier edelherten over de heide draven. Ik maak op goed geluk wat foto’s. Gelukkig heb ik een zoomlens met een redelijk bereik op mijn camera en kan ik zeven keer afdrukken voordat ze dieren verdwijnen achter bomen en struiken.

Ze zijn nog maar nauwelijks uit het zicht verdwenen of we zien een buizerd boven de hei cirkelen en wandelen we verder. Na een uur zijn we weer in de buurt van de plek waar de herten uit het bos kwamen. We lopen over een glooiend pad en in de verte zien we vier edelherten oversteken, het bos in waar er eerder vier uit gekomen waren. Ongetwijfeld dezelfde als we al hebben gezien. Een eind verder ontwaren we in de verte twee mensen op een bankje op een top van een heuvel midden op de hei zitten. Je ziet ze genieten en hoort ze denken: ,,Wat ìs het hier mooi!’’. Als we weer op het Van Manenspad uitkomen, kijk ik op mijn camera. 55 foto’s heb ik genomen, waarvan zes voor een panoramafoto. Ik heb me dus ingehouden.

th3th3th3

Meer indrukken van wandelingen in dit gebied staan onder meer hier  en hier.

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Iets melden of vragen?
[email protected]

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.