Dick Bleijenveld vierde onlangs zijn 92ste verjaardag. Geen reden voor hem om zijn kunstzinnigheid uit te blazen. ,, Zolang het fysiek nog kan ga ik door met het maken van schilderijen.” Van wol in dít geval. Met een streepje op de i want in een lange voorliggende periode was het ingelijst houtsnijwerk wat uit zijn vingers kwam, met nog een intermezzo van glasgravures. Kort en goed: hier in Bekenborgh huist een creatieve duizendpoot. Een met grote maatschappelijke betrokkenheid, want hij besloot om ruim twintig prachtige schilderijen te verkopen ten bate van het  nieuw te bouwen Hospice.

(Door Dick van der Veen)

Dick kwam op het idee via contacten met Zwaantje Nooteboom. ,,We kennen elkaar van De Boskamp. Zij is betrokken bij de Kruimelschaar, bij terminale zorg. Toen ik haar verhalen hoorde en in de krant las wat dit allemaal los maakt, was mijn besluit gauw genomen.” Bleijenveld rekent er op dat in het voorjaar een deel van zijn uitgebreide collectie kan worden ingebracht in de verkoop  die Rotary Epe voor hetzelfde doel houdt.  

Wat zijn ogen zien kunnen zijn handen maken. ,, Ik heb mijn hele werkzame leven in de verkoop van verf gezeten. Toen ik op 58½-jarige leeftijd met pensioen ging zocht ik een nieuwe bezigheid. Dat werd houtsnijwerk.”

De Amsterdammer van geboorte was inmiddels naar Vaassen verhuisd en daar zag hij een toen in zijn ogen oud dametje dat op een beurs van ambachtsvlijt een stuk hout voor zich had liggen en een foto van haar kleinzoon. Ze vervlocht het tot een prachtig houtsnijwerk.

Dat kan ik ook”, moet Dick hebben gedacht. Hij schafte zich het benodigde tropische hout, beitels en andere apparatuur aan. In een kerk in Duitsland vond hij zijn eerste voorbeeld. Religieuze taferelen. Later sneed hij ook met grote accuratesse complete winkeltjes. Een collectie om U tegen te zeggen. ,,Toen mijn handen niet meer wilden heb ik vrijwel alles geschonken aan het Oude Ambachten en Speelgoedmuseum in Voorthuizen. Daar beleven er dagelijks honderden mensen plezier aan; hier liepen er hooguit een paar per dag langs.”

Van het houtsnijwerk stapte hij over op de wolkunst. Daarvan getuigen vele tientallen schilderijen die de centrale ruimten van Bekenborgh vullen. Met nog een enkel bewaard gebleven houtsnijwerk er tussen. In de huiskamer laat zijn vrouw ons fraai gegraveerd glaswerk zien. Pools glas dat hij met een diamantstift fijnzinnig bewerkte. Elke week begeeft hij zich naar de schuur van Alard van Huffelen, die hij 20 jaar geleden ontmoette en als collega-housnijwerker de lijsten voor zijn schilderijen maakt. ,,Helaas wordt mijn gezichtsvermogen minder. Dan moet ik maar weer wat anders bedenken, want iedere dag kijken welke verpleegster langs komt lijkt me ook niets.”