Vrijwillig weer aan het werk (deel 1)

Ik zocht Willem van Ree op, één van mijn oud-collega's die een paar dagen in de week bij "De Koperen Ezel", aan de Kopermolenweg in Zuuk, vrijwilligerswerk doet.

Willem van Ree was net als ik en zovele anderen slachtoffer van de capriolen van het bedrijf, waar drukkerij Hooiberg destijds mee te maken had, maar daar is al genoeg over geschreven. Ik was benieuwd naar het verdere verloop, van één van mijn oud-collega's, Willem van Ree dus in dit geval.

Met Willem van Ree uit Oene had ik de afspraak dat ik hem op zijn werk zou komen opzoeken. Willem doet bij "De Koperen Ezel" twee dagen in de week vrijwilligerswerk. Afgelopen dinsdag, het was wat druilerig weer, ben ik er naar toe gelopen. Precies op de afgesproken tijd kwam ik de zaal binnen, waar de koffie klaar stond. Er heerste meteen een gezellig sfeertje, men kon buiten toch even niets doen, want het regende behoorlijk. Na de koffie doen we een rondje langs zijn werkzaamheden en wetenswaardigheden.

Willem aan het woord: ''Ik ben geboren in 1953 in Zwolle, daarna in Heerde komen wonen, na Heerde verschillende adressen in Apeldoorn gehad. Vanuit Apeldoorn getrouwd en in Epe komen wonen in het Eperbroek, daarna in Epe zelf komen wonen en toen naar Oene, waar we nu nog steeds wonen. Via familie uit Zwolle, die in het grafische industrie zaten, ben ik gaan solliciteren bij drukkerij Hooiberg, waar ik na een gesprekje direct werd aangenomen. Ik werd er leerling boekdrukker, in die tijd ging dat niet zo moeillijk. In de leerlingperiode aan de grafische school in Zutphen het diploma gehaald. Een tijdje ben ik boekdrukker geweest en daarna volgde een lange periode van offsetdrukker en op het laatst een aantal jaren nog in de twee-ploegendienst. Na een periode van een jaar in Deventer, kwam er dus een einde aan. In totaal heb ik 41 jaar bij Hooiberg gewerkt".

,,Toen moest ik mij melden bij het UWV in Apeldoorn, waar ik meteen de eerste keer al trammelant kreeg met een werkcoach, die niet spoorde, wat later wel bleek, want ze kreeg ontslag. Twee maanden daarna kreeg ik een heftige hartinfarct, waarna ik twee jaar in de ziektewet terecht kwam, daarna werd ik 80 tot 100% afgekeurd. Op een middag was ik in Heerde bij een vergadering van een Parkinsonvereniging (Willem zijn vrouw Gerdie heeft Parkinson), waar iemand van De PLU (steunpunt voor vrijwilligers en mantelzorgers) aanwezig was, die tegen mij zei: wil je niet vrijwilligerswerk doen. Ik zei tegen hem, dat ik daar best wel oren naar had, voor een paar dagen in de week als ik het vol kan houden. 'Wat zou je dan willen doen?', waarop ik antwoordde: 'Iets in de dierenverzorging of zoiets'. Ze wilden mij toen ergens naar Hattem sturen, maar dat zag ik niet zitten, vanwege de reiskosten, per slot van rekening hoef ik geen geld te hoeven meenemen. Toen stuurden ze me naar iemand in Epe, die mij weer doorverwees naar "De Koperen Ezel". Zodoende ben ik hier dus terecht gekomen, maar niet in de dierenverzorging, maar meer in het algehele onderhoud, met uitzondering van het elektrische gedeelte".

Het enthousiasme straalt van Willem af: ,,Op dit moment zijn we behoorlijk aan het renoveren, wat je hiervoor ziet, waren gisteren nog klinkers. Die teiltjes met planten zijn er ook geplaatst en straks komen daar de terrasstoelen weer te staan. Er is ook net een nieuw springkussen geplaatst. Afgelopen week is alles nieuw omheind, allemaal nieuw hekwerk, ter vervanging van schapengaas".

Willem vertrouwt mij toe dat het ideaal werken is hier, ,,ook het team waar ik mee werk, allemaal fantastisch fijne mensen. Er is zelfs al een jonge ezel naar mij vernoemd: Willem, wat ook allemaal op papier staat".

Op mijn vraag waar de mensen nu allemaal voor komen, zegt Willem: ,,Veel mensen komen hier met kleine kinderen die zich de hele dag vermaken in de speeltuin en met de huifkartochten. Op sommige dagen lopen hier wel tot 150 mensen. Afgelopen vakantie, van een paar weken geleden, was het hartstikke druk. Ook komen er veel oma's en opa's met kleinkinderen, Schoolreisjes zijn er ook veel en kinderpartijtjes, feestavonden kunnen hier ook gehouden worden, er kan hier ook overal voor worden gezorgd, zoals catering en barbecue, alles kan hier. Als hier mensen komen die hun eigen brood meenemen, dan kan dat ook, het is geen verplichting om hier wat te consumeren, iedereen kan ook vrij binnenwandelen. Er is nu ook een tap, en een bar zat hier ook nog niet in. In principe kunnen we hier alle etenswaren leveren, zelfs stamppotbuffetten, wat hier echter niet wordt klaargemaakt, maar dat wordt extern geleverd en ook alle sterke dranken kan men krijgen. Er wordt gewerkt met twee vaste krachten, twee meisjes, die achter de bar staan en het frituurgedeelte. Ook de dochters van de eigenaars helpen wel eens mee".

We lopen naar een achttal foto's aan de wand. Willem wijst een kiosk aan op een van de foto's waarmee ze hier ongeveer vijf jaar geleden zijn begonnen. Waar we nu zijn, was eerst een open schuur, die nu helemaal dicht is. Hierna lopen we naar een ruimte naast de zaal waar een speelparadijsje is voor de kleintjes en ook een opblaasbare ballenbak aanwezig is.

,,Onlangs hebben we ook nog werkzaamheden uitgevoerd aan de hooiberg. Aan de onderkant op alle hoeken zaten nog lieren, waar de kap van de hooiberg mee omhoog of omlaag kon worden gedraaid. De lieren hebben we er af geslepen en aan de bovenkant met ijzeren balken gestut en met beugels en bouten vastgezet. In deze hooiberg stonden eerst ezels en dat is nu een speelhoekje voor kleine kinderen. In de hoek zitten wat konijnen. Momenteel lopen er 41 ezels en 7 schapen. Verder lopen er dus konijnen, cavia's, geiten, varkens enz. Er loopt zelfs een wit varken, een gewoon mestvarken, die ze hebben gevangen in het bos op de Hoge Veluwe. Met de dierenambulance is hij hier naar toe gebracht".

Deel 2 volgt spoedig.

 

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento