Hij moet er bijna 1000 km voor rijden, maar heeft het er graag voor over. Jur Vinke komt eind mei vanuit Tsjechië naar Epe om de reünie van de 40-jarige volleybalvereniging Ormi bij te wonen. Hij heeft samen met zijn vrouw Lilian een schitterend gelegen camping in Opatov in Zuidwest-Moravië, die ze in mei 2004 hebben geopend en met veel succes exploiteren. Daar moet een mooi verhaal in zitten. Dat klopt, blijkt als ze uitgebreid in gaan op een aantal vragen over het hoe en waarom. Een soort ‘Ik vertrek’ op Epernet.

In eerste instantie leek het onmogelijk voor Jur om naar de reünie van Ormi te komen. ,,Ik had me erg verheugd op de aankomende reünie, maar zoals jullie zullen begrijpen (het is maar een twee-mans zaakje, die camping van ons) kunnen we er geen tijd voor vrijmaken’’, schreef hij in eerste instantie naar de jubileumcommissie. Maar hij heeft een oplossing gevonden, dankzij vaste gasten die Lilian tijdens zijn afwezigheid zullen bijstaan.

Hij zal veel oude bekenden tegenkomen op de reünie van de jubilerende volleybalvereniging. Hij is er jaren lid van geweest. ,,Ik ben lid geweest van de volleybal al van voor de ORMI-tijd toen het nog THOR heette. Ik denk dat het in 1969 was dat ik lid werd. Heb een geweldige tijd gehad met het volleyballen. Ook een aantal internationale toernooien gespeeld in Trier en Kassel (met o.a. een gemeente-team). Heb ook een tijdje de “Mini’s” getraind, het heeft een beetje mijn ‘sport-cultuur’ gevormd. Dit is ook o.a. een reden dat ik er veel voor voelde om deze reünie te bezoeken, en natuurlijk ‘oude bekenden’ te ontmoeten’’, schrijft Jur.

,,Uiteindelijk ben ik CIOS gaan doen (in Arnhem van 1979 tot 1982) en ben daardoor uit Epe vertrokken en zo ook bij de volleybal in Epe. Na het CIOS in dienst gegaan als sportinstructeur in ’t Harde en ben dat tot in 1988 gebleven. In de avonduren natuurlijk ook nog eens diverse sportverenigingen en daardoor uiteindelijk een beetje ‘sportmoe’ geworden.
In 1988 ben ik in de ‘recreatie’ terecht gekomen, eerst als assistent-beheerder op een bungalowpark, daarna zeven jaar op een jachthaven/camping en vervolgens ruim zes jaar als beheerder op een bungalowpark. Vanaf het moment dat ik in de recreatie terecht kwam, vond ik deze branche helemaal geweldig. Het was dan ook al snel een wens om ooit iets voor ons zelf te kunnen beginnen.’’

Ze gingen gericht zoeken, maar vonden in eerste instantie niet wat ze zochten. Ze richtten hun blik op de Ardennen, maar dat bleek toen ,,veel te duur’’ te zijn. ,,In een later stadium, direct na het vallen van de ‘Muur’, waren we een eind op weg in het voormalige Oost-Duitsland, maar daar was de Treuhand’, die over het privatiseren van de gronden ging, zo lastig, dat we er uiteindelijk van af hebben gezien. Het is toen een aantal jaren ‘rustig’ geweest, totdat wij mensen ontmoette die een camping in Tsjechië hadden. Het ‘waakvlammetje’ dat nog steeds in het achterhoofd brandde, werd ineens weer een behoorlijk ‘vuur’. Daar zijn we toen tijdens onze vakanties een aantal keren heen geweest en hebben we het land verder verkend. Uiteindelijk hebben we besloten dat we het hier nog eens wilden gaan proberen. Via deze mensen erg veel informatie gekregen over hoe bepaalde zaken geregeld moesten worden en met wat voor instanties je te maken zou gaan krijgen. We hebben ons toen vijf jaar de tijd gegeven om iets te zoeken en op te starten. Na 3½ jaar liepen we (toevallig) tegen onze huidige locatie aan.’’

Dat was een prachtig huis in een glooiend gebied, met aan de ene kant een natuurlijk meer en aan de andere kant bos, vlakbij het nog geen 800 inwoners tellende dorp Opatov en op rijafstand van een aantal dorpen en steden met diverse bezienswaardigheden. Een heerlijk gebied om te zwemmen, fietsen en wandelen, waarbij je ook nog schaapskuddes kunt tegenkomen. Maar er stond alleen een huis en veel grond was er toen nog niet bij.

Jur: ,,Het heeft toen nog ruim een jaar geduurd, voordat we het land konden kopen. Het huis was al die tijd te koop, maar ja een huis zonder voldoende grond er om heen was voor ons geen optie. Uiteindelijk in 2003 de boel met 20.000 vierkante meter grond gekocht en in de herfst van 2003 hier heen verhuisd. In de winter heel hard gewerkt en op 1 mei 2004 de camping geopend. Alles moest gedaan worden: nieuw sanitair, elektra op het veld, watertappunten, chemisch toilet, een weg over het terrein, terreinverlichting, enz. enz.’’

,,Op de eerste etage van het huis hebben we een tweetal ruime appartementen gerealiseerd die we het gehele jaar verhuren. In de eerste jaren hebben we gedurende de winters nog erg veel verbouwd. We zijn nu bijna 10 jaar verder en hebben alle ‘grote’ zaken aardig op de rit. Natuurlijk zijn er altijd weer dingen, die je uiteindelijk toch anders wilt gaan doen en ben je alsnog druk in de weer met veranderingen en natuurlijk het diverse onderhoud. Je bent nooit klaar met zoiets. Maar dat is ook weer het mooie eraan.’’

Hun camping Vidlak heeft plek voor maximaal 50 tenten, caravans, tenten en vouwwagens. Alle plaatsen zijn minimaal 200 vierkante meter groot, dus het is ruim opgezet. Er is een gasten-huiskamer, een overdekte veranda, een tafeltennistafel, een badminton- en natuurlijk een volleybalveld en er zijn kampvuurplaatsen. Natuurlijk kunnen de gasten ook beschikken over internet. De grote kracht van de camping is de ligging aan het meer en de schitterende omgeving. De camping is van 15 april tot 15 oktober geopend, de beide appartementen, die een prachtig uitzicht bieden, zijn het hele jaar beschikbaar.

Zowel campinggasten als appartementenhuurders roemen de gastvrijheid van Jur en Lilian, die zich als campinghouders als een vis in het water voelen en er ,,erg veel plezier in hebben om het iedereen naar de zin te maken. De gasten bij ons zijn internationaal, uit alle hoeken van de wereld. In het hoogseizoen het merendeel uit Nederland, maar in het voor –en naseizoen uit heel Europa tot zelfs uit Australië. Veel van de gasten komen weer terug, omdat ze het zo goed naar de zin hebben bij ons. Zo hebben we mensen uit Noord-Ierland, die elk jaar in Oost-Europa op vakantie gaan en ook ieder jaar een paar nachten bij ons komen genieten. Ook zijn er in het verleden wel gasten uit Epe en omgeving geweest. Soms puur toeval en soms omdat ze wisten dat wij hier een camping hadden. Gelukkig komen er ook regelmatig Tsjechische gasten op de camping (hiervan ook een aantal telkens terugkomend) en vooral voor die mensen is het belangrijk (vinden wij) dat wij ook de taal kunnen spreken. We spreken het dan wel niet perfect (de grammatica is ongelofelijk lastig), maar kunnen ons prima redden.’’

Ze hebben geen moment spijt van hun vertrek naar Tsjechië en hun leven als campinghouders. Het land bevalt prima. ,,Het fijne van het wonen hier is de rust en de ruimte. Tsjechië is een heerlijk land om in te wonen. De rust, ruimte, natuur en cultuur maken het geweldig. Het klimaat is anders dan in Nederland. De winters een stuk strenger, maar relatief droog (droge kou is toch anders als het natte in Nederland) en de zomers zijn warmer en stabieler dan in Nederland. Het voorjaar begint iets later, maar is veel ‘heftiger’ en de herfst loopt ook langer door, zodat september en oktober nog hele mooie maanden zijn. De omgeving waar wij zitten is relatief een droge hoek van Tsjechië, wat het ook zeer aantrekkelijk maakt. Het leven als ‘Tsjechische campinghouders’  is ook echt het ‘leven als’. Wij zien het niet als ons werk, maar als ons leven!!! Zou je dit als werk zien, dan waren we er gauw klaar mee…’’

De camping heeft uiteraard een eigen site. Warm aanbevolen, vooral voor hun oud-plaatsgenoten!

Kijkje in een van de twee appartementen