Theo Plakmeijer zweette peentjes in Oost-Berlijn

Bijzondere gevoelens maakte het verhaal van oud-Epenaar Henk Plakmeijer over een bezoek in 1962 aan Berlijn los bij zijn jongere broer Theo Plakmeijer uit Zuuk. Theo en Henk waren in 1964 en 1967 op een 14-daagse studiereis van het FNV Jongerencontact in West-Berlijn en werden geconfronteerd met de enorme verschillen tussen Oost en West. Tijdens een dagtrip naar Oost-Berlijn in juli 1967 stond Theo doodsangsten uit, zo schrijft hij in dit verhaal:

In 1964 reisden Theo en Henk samen als deelnemers aan de studiereis naar West en Oost-Berlijn. In 1967 was Henk Plakmeijer reisleider van de jongerengroep, met zijn broer Theo als deelnemer. In juli 1967 vertrok het gezelschap van 20 personen vanaf het station Amersfoort met de trein naar Hannover. De trein had vertraging opgelopen. In Hannover zouden wij verder gaan met het vliegtuig vanaf Langenhagen Airport, maar dat bleef niet wachten. Snel taxi’s geregeld, verhaal uitgelegd en als een speer met vijf taxi’s van het station naar het vliegveld, net als op een racecircuit, dwars door Hannover. Machtig mooi en spannend en precies op tijd voor het vliegtuig (dit beleef je niet vaak). Een uurtje vliegen boven Oost-Duitsland (DDR) en wij landden veilig op de toenmalige Flughafen Tempelhof midden in West-Berlijn.

Wij logeerden in het DAG Jugendheim (Duitse vakbond) aan de Havel, een groot meer in het westen van Berlijn. Halverwege het water lag de grens met de DDR. Wij werden gewaarschuwd om niet te dicht bij de roodwitte boeien te varen met de roeibootjes, want er konden waarschuwingsschoten komen van de Oost-Duitse Grenzpolizei.

Aan de Friedrichstrasze gingen we tijdens een dagtrip via Checkpoint Charlie de grens over naar Oost-Berlijn. Daar moesten wij heel lang wachten, want de Vopo’s deden aan vertragingstactiek. Wim Sluiter uit Groningen had daar commentaar op en kon met een van de Vopo’s mee naar binnen voor verhoor. Omdat ik, Theo Plakmeijer, er kort bij stond, moest ik ook mee (en ik had er part noch deel aan). Nou, dat wachten werd voor ons nog een uurtje langer, ik heb echt peentjes gezweet. Later heb ik het de reisleider, mijn broer Henk, uitgelegd en verder was het voor mij die dag in Oost-Berlijn spannend, want ik zag iedereen met een uniform aan voor een Vopo!

Op een avond kwamen wij met een paar man uit de binnenstad met de U Bahn terug en liepen naar de Konradshöhe, waar het Jugendheim ligt. Wij hoorden schoten. De anderen, die al sliepen, wakker gemaakt en met z’n allen naar onze steiger aan de Havel. Het was pikkedonker, over de Havel schenen schijnwerpers vanaf de Oost-Duitse kant. Er klonken vele schoten van geweren. Bootjes op het water om te zoeken naar vluchtelingen. Wij werden op de steiger ook nog in het licht gezet. De beheerder van het Jugendheim was ook bij ons en probeerde ons gerust te stellen. Rustig blijven zitten, zei hij uit ervaring. Het was net een film, maar dan echt. De volgende dag in de Berliner Zeitung: Geslaagde vluchtpoging van drie mensen vanuit de DDR aan de Havel naar het vrije Westen.

Wij hebben veel gezien en meegemaakt in 1964, maar vooral 1967 was voor mij ontzettend spannend en leerzaam. Respectievelijk 50 en 47 jaar na dato herinner ik mij alles als de dag van gisteren.

 

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.