Bijzondere herinneringen aan het IJzeren Gordijn

muur (Custom)Henk Plakmeijer heeft bijzondere herinneringen aan de 25 jaar geleden gevallen Muur in Berlijn. De geboren en getogen Epenaar, die tegenwoordig in Borculo woont, was kort na de opbouw van het IJzeren Gordijn in Berlijn en schreef er bijgaand verhaal over.

Eind april en begin mei 1962 verbleef ik met een vakbondsdelegatie van het toenmalige NVV in West-Berlijn voor een internationaal jongerencongres. De Muur was net nog geen negen maanden jong. Voor de 1 mei viering hadden wij de keuze tussen een tribuneplaats in West-Berlijn of op eigen risico naar Oost-Berlijn. Jeugdig en avontuurlijk kozen wij voor de Oost sector.

Via een strenge controle bij Checkpoint Charlie bereikten wij de Alexanderplatz, waar wij een gigantische militaire parade met veel wapengekletter aanschouwden. Dit alles onder het toeziend oog van het op een eretribune gezeten DDR-staatshoofd Walter Ulbricht, die met rode rozen in zijn handen naar de manschappen wuifde. Kennelijk leed deze man aan een vorm van zelfverheerlijking, want in elk van de enkele restaurants hing een enorm groot geschilderd portret van “Spitzbart” (zijn bijnaam vanwege zijn baardje). De door de straten denderende tanks en gevechtsvoertuigen, alsmede de zeer nadrukkelijke aanwezigheid van de vele Vopo’s (leden van de Deutsche Volkspolizei in de DDR) kweekten bij ons een gevoel van onbehagen.

Terug in West-Berlijn ondernamen wij een dwaaltocht langs de Muur, die op meerdere locaties bestond uit voormalige wooncomplexen met dichtgemetselde ramen. Op diverse plaatsen langs de Muur bevonden zich platforms met een toegangstrap en de waarschuwing “Betreten auf eigene Gefahr!”. Vanaf de platforms had je uitzicht op de vele anti-vluchtweg obstakels en de betonnen controleposten van de Vopo’s, die met verrekijkers constant de Muur observeerden. Afgerichte herdershonden, die zich aan looplijnen konden voortbewegen, lieten bij onze geringste beweging hun tanden reeds zien. “Vluchten kan niet meer” dacht ik, maar toch? Van een West-Berlijner vernam ik, dat de samenstelling van de Vopo-teams telkens wisselde, om te voorkomen dat er een onderlinge vertrouwensband zou kunnen ontstaan.

Op één van de platforms trof ik een schoolmeisje aan, dat naar een controlepost stond te zwaaien. Toen ik haar vroeg waarom, vertelde zij mij over de aanwezigheid van haar oudere broer in de controlepost. Vanwege zijn baan verbleef hij langere tijd in de Oost sector en het was hem niet gelukt om tijdens de bouw van de Muur naar West-Berlijn te vluchten. Op de een of andere manier, zij wilde niet zeggen hoe, wist zij telkens in welke controlepost hij dienst had. Zij ging door met het zwaaien naar haar broer in de verte, die zijn zusje via de verrekijker “dichtbij”  kon halen….!

muur

West-Berlijn, 1 mei 1962. De Muur bestond op meerdere locaties uit voormalige wooncomplexen met dichtgemetselde ramen. Links op de foto Henk Plakmeijer, destijds uit Epe.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.