Hans Volker 100 jaar

 DSC3605 copyAfgelopen woensdag werd de Eper fotograaf, lid van de AFV Epe 100 jaar. In 2011 plaatste ik op het toenmalige Epenaren een artikel genaamd: De passie van Hans Volker. Als hommage aan deze bijzondere en succesvolle fotograaf plaats ik datzelfde artikel nog een keer, maar nu dus op deze site.

Het was in het najaar van 1974, dat Hans Volker zich kwam melden als nieuw lid van de Eper Fotografen Vereniging, de AFV Epe. Zelf was ik toen sinds kort ook lid geworden van de AFV Epe, waar ik door een toenmalige collega naar toe was gesleept. Zodoende had ik mijn eerste stappen bij een fotografische vereniging al gezet. In die jaren hield de fotoclub hun avonden in de Antenne, het bijgebouw, achter de Gereformeerde Kerk. Vandaag de dag zit de AFV Epe al weer een hele tijd in de Eper Gemeente Woning. Ik was wel blij met dat nieuwe lid, want hij bracht gelijk een andere sfeer in de club, zo van, doe maar gewoon, dan....

Hans bracht dus een wat losser sfeertje in de club. Bovendien vond ik hem, en nog steeds, een zeer kundig fotograaf, en een plezierig mens om mee om te gaan. Ik herinner me ook nog, dat Hans destijds een paar keer diaseries vertoonde op een clubavond, die hij had geschoten op Curaçao, prachtige plaatjes vond ik dat. Met zijn inmiddels 92 jaar, is hij nog steeds lid van de AFV Epe, en bezoekt hij nu ook nog getrouw de twee maandelijkse clubavonden. Hans is daar tevens ook nog mentor van twee fotografen, dat zegt genoeg over zijn fotografische kunnen.

Onlangs heb ik hem opgezocht in de Eper Veste, waar hij met zijn vrouw woont. Gelijk bij binnenkomst beneden in de hal, keek ik al tegen foto's aan van zijn hand. Deze foto's zijn door een mede bewoonster van de Eper Veste uitgezocht en opgehangen.

 DSC3596

 DSC3608

"Ik vind kiekjes maken heel bijzonder. Op mijn tiende verjaardag heb ik mijn eerste foto toestelletje gekregen. Het was een Kodak Brownie, waarmee ik wat gefotografeerd heb, maar daar ging het al heel snel niet zo goed mee. Daarna heb ik met een grotere van mijn ouders, een 6 x 9 camera, wat gefotografeerd. Ik fotografeerde er mee op schoolreisjes, en dat soort dingen allemaal.

Toen al begon voor mij de fotografie eigenlijk, ik vond dat geweldig, je drukt op een knopje, en daar verschijnt een plaatje. Je hoeft zelf niets te tekenen, gewoon luiigheid dus. In 1939 mocht ik mijn spaarbankboekje aanspreken van mijn ouders, en toen heb ik een tweedehands Leica 3 met een Elmar50 mm objectief gekocht, een geweldige combinatie.

Daar heb ik een tijdje mee gefotografeerd, en heb er daarna een 90 mm objectief bij gekocht. Tijdens de oorlog heb ik met deze spullen gefotografeerd. Officieel woonde ik toen in Leiden, waar ik studeerde. In 1942 mochten we verder studeren in Groningen, omdat Leiden sloot. Daar ben ik geweest tot 1945. Het studeren was daar ook snel afgelopen, toen werd het dus fotograferen. Mensen die een o.a. fototoestel zochten, hielp ik met het zoeken voor een geschikt toestelletje, dat soort dingen allemaal.

 DSC3597

 DSC3598

 DSC3599

 DSC3600

In 1945 heb ik voor een familie in Bloemendaal, waarvan de man tijdens een krijgsgevangenschap niet was terug gekomen, een aantal camera's verkocht. Ze hadden een Bolex 16 mm camera, een Rolleiflex, een Leica, en nog wat andere camera's. Ze wilden dat kwijt, want niemand in de familie deed er iets mee. Toen heb ik dat allemaal voor ze verkocht, maar er bleef een Rolleiflex over. Dat was een automaat uit 1934. Dat vonden ze een onhandzaam ding. Ik had een Voigtlander Vito op de kop getikt ergens, die ze wel wilden ruilen voor die Rolleiflex. Toen had ik dus een echte 6 x 6 camera. Mijn Leica heb ik toen verkocht voor een goed prijsje, wat mij toen aardig wat opleverde, wat goed welkom was, temeer omdat ik nog steeds niet was afgestudeerd.

In die tijd maakte ik voornamelijk sportfoto's, met name vooral de race roeierij. Aangezien de winnaars altijd wel op een prentje kwamen bij de pers, fotografeerde ik niet de winnaars, maar de anderen, en dat verkocht. Dit was een goede markt, want deze sporters kregen anders nooit een plaatje van zichzelf. Toen ik afgestudeerd was ben ik in militaire dienst gegaan, het was mobilisatie direct na de oorlog.

Daarna heb ik eigenlijk vrij weinig tijd gehad, het eerste jaar helemaal geen donkere kamer, het tweede jaar ook nog niet. Toen ik naar Curaçao kwam, waar ik arts was, had ik dus de Rolleiflex. Daar ben ik 18 jaar geweest. Ik heb daar meegedaan aan foto wedstrijden, en heb daar o.a. een splinternieuwe 6 x6 twee oog Rolleiflex mee verdient, een geweldig toestel. Maar ik heb hem weg gedaan, omdat ik hem niet meer gebruikte, net zoals al mijn analoge spullen. Dat is nu zo'n zes jaar geleden, en ben toen volledig overgestapt op digitaal. Eerst heb ik toen gefotografeerd met een Olympus met 7 MP, wat ik een openbaring vond, daarna met een nikon D100, en nu met een Nikon D700. Ik moet er ook niet meer aan denken om terug te gaan naar de natte doka, want digitaal is dermate goed, dat ik helemaal geen behoefte meer heb aan die natte troep.

Na mijn pensioen ben ik echt weer begonnen met fotograferen, voor die tijd was het alleen met vakanties. Het was toen 1974, en weer terug in Nederland, in Epe, waar ik ook een donkere kamer had laten maken. Inmiddels is dat natte gebeuren dus verleden tijd. Ik heb echter geen specialisatie in de fotografie, als ik iets leuks tegen kom, dan fotografeer ik dat. Ik vind het dus leuk om plaatjes te maken, en heb er ook veel aan gehad in mijn vak, omdat ik visueel ingesteld ben, ik zie dus erg snel wat er mis is bij mensen.

 DSC3603

 DSC3605

Regelmatig duikt Hans in zijn omvangrijke negatieven en dia's archief, om daar beelden uit te digitaliseren. Hier laat hij mij een stapel kleine prentjes zien, zo als hij ze noemt, dat zijn kleine foto's, die hij eerst print, voordat hij over gaat tot wat grotere foto's.

 DSC3607

 DSC3609

Hans Volker, een bijzonder mens en begenadigd fotograaf!

 

 

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.

Iets melden of vragen?
[email protected]

Terzijde

Het houdt niet op, schijnt het. Appartementen op de plek van de Middenstip, de voormalige RK Kerk en de ABN AMRO-bank. Het centrum wordt er niet mooier op en bestaat straks alleen uit winkels en appartementengebouwen. Dus bouwen voor projectontwikkelaars. Waar blijven de kleine huizen met tuintje voor senioren en starters? Bouwen voor de bevolking!



De donaties t.b.v het herstel van de Notre-Dame zijn nu al opgelopen tot 700 miljoen euro! Kan dat geld niet veel beter worden besteed aan de enorme armoede in de wereld?



Het wordt steeds gekker in ons land. Hier meer daarover.



Niet alleen in Epe, maar in heel het land kunnen ze er wat van. Een goed artikel over de bomenkap in ons land. En hier een filmpje



Mooi gesprek tussen Sunny Bergman, u weet wel, de documentairemaakster die vooral bekend is omdat ze jan en alleman van racisme beschuldigt, en cabaretier Theo Maassen, die met zijn show over 'de opkomst en ondergang van de witte man' volle zalen trekt.



Kijk eens wat leuk, de werkgroep Twerk van De Passerel aan het werk.



,,Ik heb een groen hart.'' Welnee man, je wilt gewoon een vette bankrekening.



Epe mien däärpien deel 3 van Gert van den Esschert ligt nog in de winkel en daar is nu deel 1 ook bij gekomen. Het is de vierde herdruk van het succesvolste boek uit de serie, waar nog steeds veel vraag naar is. Snel naar de winkel of bestellen bij Uitgeverij Gelderland, voordat het weer uitverkocht is!



 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.