Een onderwijzer van de laatste school die ik wegwijs maakte in de Hertekolk, verwoordde wat bijna al zijn collega’s vonden die vóór hem voor het eerst in de groepsaccommodatie in Epe waren. Hij had een rondleiding gehad en was zijn bagage aan het uitpakken toen ik hem bij mijn vertrek veel plezier wenste. ,,Dat heb ik nu al. Ik ben járen mee geweest op schoolkampen, maar op zo’n schitterende locatie heb ik nog nooit gezeten.’’

Scholen vormen op werkdagen de grootste groep tijdelijke bewoners van de Hertekolk. Geen wonder, want de gasten hebben het rijk voor zich alleen en de groepen hoeven het terrein niet af om te kunnen sporten en spelen. Van eind maart tot de zomervakantie is het gebouw vrijwel permanent bezet door basisscholen. Na de zomervakantie volgen nog een flink aantal groepen uit het basis- en vooral voortgezet onderwijs, maar ook wel bedrijven en collega’s uit onder meer gezondheidsinstellingen. In de weekends zitten er het hele jaar door vooral families, maar ook verenigingen en vriendengroepen. In de zomervakantie is het gebouw een aantal weken het domein van theaterschool My Dreams die er theaterworkshops houdt en een christelijke organisatie die zomerkampen voor tieners en jongeren organiseert.

Vooral in de maanden waarin basisscholen hun kampen organiseren is de belangstelling groot. De meeste scholen huren de Hertekolk al vóór of onmiddellijk na hun verblijf in Epe voor het jaar er op. De enige wisselingen van groepen in de loop der jaren doen zich voor als vaste bezoekers achter het net vissen en een jaartje elders op kamp moeten gaan. Mijn ervaring is dat ze dan meteen voor het jaar erop al boeken. Het zijn dan ook vrijwel allemaal vertrouwde gezichten die je na een paar jaar beheerder te zijn geweest in die periode ziet.

De trouwste bezoeker is een groep van een montessorischool uit het midden van het land, die het gebouw met vier groepen twee midweken huurt. De school komt al vele tientallen jaren jaarlijks naar Epe. Vorig jaar sprak ik een vader die vertelde dat zijn 70-jarige moeder net als hij als leerling van de school al op kamp in Epe was geweest. Mijn voorganger Henk van Essen gaf al hoog op over deze school, waarvan de kinderen als ze naar binnen gaan, heel gedisciplineerd in de hal hun schoenen wisselen voor slippers of pantoffels. De leiding creëert altijd weer een huiselijke sfeer en de kinderen zijn opmerkelijk sociaal.

Als beheerder merk je trouwens dat er over het algemeen een behoorlijk verschil zit tussen scholen uit de Randstad en de rest van het land. Scholen uit het westen hebben andere normen en waarden voor wat betreft de staat waarin ze het gebouw achter laten dan scholen van elders. Het onderwijzend personeel heeft de kinderen meestal minder goed onder de duim dan hun collega’s uit dorpen en de overige delen van het land, maar dat ligt ongetwijfeld voornamelijk aan de leerlingen. Er zit ook veel verschil in het budget dat scholen tot hun beschikking hebben. Er komen scholen een midweek waarin ze met een bus of gehuurde busjes allerlei attracties – van het Openluchtmuseum tot het Dolfinarium en van Walibi Flevo tot zwembad De Brake in Nunspeet - bezoeken en er worden kinderen door ouders gebracht die er twee dagen zitten en op het terrein blijven omdat er geen geld is om ergens heen te gaan.

Wat de attracties in de regio betreft is bij scholen ’t Smallert in Emst van oudsher favoriet, maar steeds meer scholen bezoeken, op mijn advies, ook de ezelboerderij in Zuuk. Ook de midgetgolfbaan in Wissel, het Heerderstrand en zwembad De Brake in Nunspeet trekken wel scholen. Maar in principe hoeven de gasten het terrein niet af, want kinderen van de basisschoolleeftijd vermaken zich daar ook prima.

Ronduit pijnlijk vond ik vorig jaar het afscheid van een trouwe school uit een arbeiderswijk in Rotterdam, waarvan de directeur met wanhoop in zijn stem vertelde dat een schoolkamp er in de komende jaren waarschijnlijk niet meer in zou zitten. ,,De ouderbijdrage is 70 euro, waarvoor de ouders maandelijks een klein bedrag kunnen betalen. Maar 70% van de ouders heeft dat geld gewoon niet. Bij ons in de wijk zijn ze bijna huis aan huis werkloos. De meeste kinderen hebben niet eens een fiets omdat hun ouders die niet kunnen betalen.’’ De school moest dit jaar inderdaad verstek laten gaan en staat ook niet op de lijst voor volgend jaar.

Dramatisch vond ik ook de ervaring die een directeur van een zogenaamde zwarte school had. De ene helft van de leerlingen was Turks, de andere helft Marokkaans. Toen na een zeer geslaagde midweek de bus voor het vertrek arriveerde, hield hij nog een toespraakje voor de kinderen. ,,We hebben samen met elkaar een heerlijke week gehad, waarin we onder meer geleerd hebben dat we voor elkaar moeten opkomen en elkaar moeten helpen als de situatie daar om vraagt. We zijn hier naar elkaar toe gegroeid. Ik zou het heel erg fijn vinden als jullie dat laten zien als we de bagage naar de bus brengen. Er zijn heel sterke kinderen, maar er zijn ook kinderen die niet zo sterk zijn en een hele zware tas met bagage hebben. Nou zou ik het leuk vinden als de sterke kinderen de minder sterke kinderen even helpen met het in de bus tillen van de tas. Dus wie klaar is, helpt even een klasgenoot.’’ Maar het was weer ieder voor zich, niemand stak een hand uit om een ander te helpen. ,,Daar hebben we nou de hele week aan gewerkt’’, stamelde hij diep teleurgesteld.

Veel scholen maken gebruik van de cateringmogelijkheden vanuit de Paasheuvel in Vierhouten of nemen ouders als koks mee die hun inkopen bestellen bij C1000 van Andel, die de boodschappen komt brengen en mee terugneemt wat niet gebruikt is. Als de scholen koks meenemen, staat er vrijwel altijd op de eerste avond macaroni op het menu. Wraps, pannenkoeken en patat frites volgen meestal op de dagen daarna.

Op vrijdag 13 juni van dit jaar ontvingen we voor het eerst in onze beheerderstijd een schoolklas die er een weekend vertoefde. En wat voor weekend. Twee vaders van leerlingen van groep 3 van een basisschool uit Amstelveen die elkaar regelmatig bij het schoolplein troffen, hadden samen het ‘Woeste Weekend’ georganiseerd. Het leek ze wel leuk om de andere vaders (wat beter) te leren kennen en bovendien vonden ze het wat sneu voor hun kinderen dat groep 8 van de school wel op kamp ging, maar groep 3 niet. Dus hadden ze een groepsaccommodatie gehuurd. Spelregels: geen moeders, geen tandenborstel en geen zeep. Ze hadden een enorme flatscreen meegenomen waarop ze op de eerste avond allemaal in het oranje naar de WK-voetbalwedstrijd Spanje-Nederland (1-5) keken, dus het weekend kon niet meer stuk.
Enkele weken later zat er weer een schoolklas in een weekend. Een hoogbegaafde leerlinge van groep 6 van een school uit de Randstad mocht een aantal klassen overslaan en meteen naar het hoger voortgezet onderwijs. Daardoor zou ze het schoolkamp van groep 8 moeten missen en daarom had haar moeder de hele groep 6 uitgenodigd voor een weekendje Epe. Ze had wat vrienden en vriendinnen gecharterd als begeleiding, want dat zou voor de kinderen veel leuker zijn dan wanneer ouders mee zouden gaan. Een schitterende ouderwetse schoolbus (zie foto) leverde de groep af en haalde ze op zondagmiddag weer op. Je zult maar zo’n moeder hebben!

Volgende keer: Een grote koffer vol mooie herinneringen