Peter de Lint in 'Dat doet-ie anders nooit!’: 3. De Ketel

Boek Peter (2) (Custom)Recepties en condoleances bezoeken was een onderdeel van zijn werk waar Ties niet op zat te wachten, maar het hoorde er nu eenmaal bij en achteraf was hij altijd blij als hij gegaan was. In het rouwcentrum afscheid nemen van de overledene probeerde hij te vermijden. Hij wilde liever de overledene herinneren zoals hij/zij bij leven was. Hij kwam vooral voor de familie.

Eén keer had hij een uitzondering gemaakt. Dat was bij de begrafenis van Simon Steenhouwer. Simon was weliswaar niet in Epe geboren, maar iedereen kende hem. Aardige kerel met het hart op de goede plaats. Hij woonde in een vrijstaand huisje aan de Gildenweg en had zo veel rotzooi om het huis liggen, dat je de deur haast niet kon vinden. Binnen was het al net zo’n uitdragerij. Hij had ooit een vrouw gehad, maar die was op een gegeven moment het huis ontvlucht en nooit meer teruggekomen. Hij had ook een bijnaam, de Ketel. Waarom hij zo heette wist niemand, hijzelf ook niet. De bijnaam leek op een of andere manier beter bij hem te passen dan zijn echte naam. De Ketel leefde van handel in oud ijzer en het doen van allerlei klusjes, van het plaatsen van een schuurtje in een tuin tot het vegen van een schoorsteen. Dat hij altijd oude kleren droeg en er niet al te schoon uit zag, laat zich raden. Toch mocht iedereen de Ketel graag. Hij zat vol verhalen. Hij hoorde en zag veel onderweg, deed er een leuk sausje over en er was weer een mooi verhaal geboren. Simon rookte pijp en dat had er vast mee te maken dat hij ook bijen hield.

Bij de Eper toneelvereniging hielp hij altijd mee met het bouwen van de decors. Eens moest hij een rolletje overnemen van iemand die plotseling ziek was geworden en zo werd zijn acteertalent ontdekt. Sindsdien had hij elk jaar één van de hoofdrollen. Een keer kreeg hij de rol van burgemeester. Een vriendin van Ankie was zijn tegenspeelster. Ze maakten zich zorgen, want de Ketel moest er natuurlijk wel als een echte burgemeester uit zien. Ze vroeg aan Ankie of Ties nog een jacquet had. Dat had hij en hij kon het ook wel een dagje missen. De afspraak was dat de Ketel het jacquet na afloop zelf zou komen terugbrengen en Ankie het zou laten stomen.

Er gingen maanden voorbij, maar het pak was nog steeds niet terug. Ankie werd onrustig, want het was een mooi jacquet en ze nam aan dat Ties het in de toekomst nog wel eens nodig zou hebben. Ties beloofde dat hij het pak zou ophalen. Hij kwam toch vaak in de buurt van de Gildenweg, het was een kleine moeite, maar het kwam er niet van en werd vergeten. Totdat zijn petekind, Ties Jaap, ging trouwen en het de bedoeling was dat hij in jacquet aanwezig zou zijn. Hij had nog zes weken de tijd, maar het moest nog wel gestoomd worden.

Het was snel bekend in het dorp. De Ketel was dood. Hij was ’s morgens dood gevonden, waarschijnlijk koolmonoxidevergiftiging. De toneelvereniging had een afscheidsdienst geregeld in het rouwcentrum omdat hij geen familie had, of misschien wel, maar dat was niet bekend. Tja, dan kun je niet direct dat pak ophalen, dat komt dan nog wel. Eerst maar de begrafenis. Half Epe was aanwezig. Ties kon nog net vermijden dat de begrafenisondernemer hem het kamertje in loodste om afscheid van de Ketel te nemen. Hij liep rechtstreeks naar de koffiekamer, had moeite om een plekje te bemachtigen. Iedereen was druk met elkaar en de koffie met cake. Ties ving links en rechts wat gesprekken op. Het was toch wel erg jammer voor Epe … en dat hij er zo mooi bij lag … en dat hij niet geleden had … en vooral dat hij met z’n gekamde haren en geschoren gezicht er zo verzorgd bij lag. „Een knappe kerel wel.” „Hoe zouden ze toch aan dat mooie pak gekomen zijn?”

Ties kwam op zijn schreden terug. Mooi pak? Daar moest hij meer van weten. En jawel, daar lag Simon, keurig in het jacquet van Ties. Het stond hem goed. De begrafenisondernemer had in de klerenkast het jacquet ontdekt en verondersteld dat Simon het op de kop getikt had voor het geval dat …

Zes weken later liep Ties op de bruiloft van Ties Jaap in een jacquet dat hij bij firma Brouwer in Apeldoorn gehuurd had.

Boek Peter (2)

Gisteren is het boek van Peter de Lint bij Uitgeverij Gelderland gearriveerd. Vanaf volgende week ligt het in de winkel.

Boek Peter (1)

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento