Lot Pakistaanse familie lijkt bezegeld, uitzetting gaat door

Het lot van de Pakistaanse familie Israël lijkt bezegeld. De poging om ze terug te krijgen naar Epe, waar ze bijna twee jaar hebben verbleven, is vooralsnog mislukt. Ze worden op grond van de Dublinverordening teruggestuurd naar Polen, het eerste Europese land waar ze na de vlucht uit hun moederland voet aan de grond zetten. De verwachting is dat Polen, dat met de Europese Unie in de clinch ligt over de weigering asielzoekers op te nemen, de familie op het eerste het beste vliegtuig naar Pakistan zal zetten. In dat land worden christenen vervolgd omdat ze met hun geloof de islam en profeet Mohammed zouden beledigen, waardoor voor hun leven gevreesd moet worden. Een 8-jarige dochter en een oom hebben hun geloof al met hun leven moeten bekopen.

De familie werd in Epe opgevangen door een werkgroep vanuit de Goede Herderkerk. De bedoeling was de vader, moeder en twee zoons (15 en 21) tot 7 maart te laten onderduiken. Vanaf die datum hoeven ze niet teruggestuurd te worden naar Polen en zouden ze gewoon asiel kunnen aanvragen. Gezien de levensbedreigende situatie voor christenen in Polen is de kans groot dat ze dan een verblijfsvergunning gekregen zouden hebben.
Maar het mocht niet zo zijn. De Dienst Terugkeer en Vertrek haalde de Pakistani vorige week woensdagmorgen om half zeven uit hun tijdelijke woning op een camping in Epe en zette ze gevangen in Kamp Zeist. Ze zouden dinsdag naar Polen uitgewezen worden.

Maar de familie Israël had inmiddels de harten van vele Epenaren veroverd. De ouders werkten waar ze maar konden, deden kerkelijk vrijwilligerswerk, de zoons gingen in Apeldoorn naar school en zaten op sportverenigingen. ,,Zulke lieve mensen, geweldig!’’, klonk het steevast liefdevol als er over hen gesproken werd. Een flinke groep Epenaren kwam in opstand. Een vertegenwoordiging ging vrijdag een gesprek aan met de burgemeester, die zei zich hard te willen maken om de familie terug naar Nederland te krijgen. Zijn mailbak werd overspoeld met steunbetuigingen die hij kon gebruiken om bij de Dienst Terugkeer en Vertrek en staatssecretaris Mark Harbers aan te tonen dat de dreigende uitzetting van het gezin voor grote maatschappelijke onrust in Epe heeft gezorgd. Ook Tweede-Kamerlid Joël Voordewind van de Christen Unie spande zich daar voor in.

Maandagmiddag zag het er naar uit dat de actie succes zou hebben. De advocaat van de familie zorgde voor wat lucht door een voorlopige voorziening aan te vragen waardoor de uitzettingsprocedure naar Polen kon worden uitgesteld. Maar dinsdagavond bleek dat alle acties tevergeefs zijn geweest. De pogingen mensen met een goed hart uit Epe en wijde omgeving zijn mislukt, hun harten gebroken. Regels zijn regels en Europese regels zijn heilig en daar wordt ook in dit geval niet van afgeweken. Nederland legt de verantwoordelijkheid bij Polen, hoewel dat land hevig onder vuur ligt omdat het stelselmatig weigert de Europese afspraken over de opvang van vluchtelingen na te leven en iedereen weet hoe levensbedreigend de situatie voor christenen in Polen is. De Israëls zijn nota bene gevlucht voor het geweld tegen niet-moslims, waaraan ze al een gezins- en een familielid hebben verloren.

De werkgroep was in een shock toen het nieuws vandaag doorsijpelde. Teleurstelling, woede, wanhoop, verslagenheid, onttreddering; heftige emoties stuurden de radeloze gevoelens van machteloosheid. Het is allemaal ook zó onrechtvaardig. Twee weken scheelde het, dan zouden de Pakistani in principe veilig zijn. Nu overheerst het gevoel dat Nederland ze de dood in drijft. Omdat Europese regels dat voorschrijven. Het is niet te verklaren. Het riep bij velen herinneringen op aan de Tweede Wereldoorlog, toen Nederlanders meewerkten aan de deportatie van Joden naar o.a. Polen. (Zie hier een aangrijpend gedicht van Henk Posthouwer daarover) ,,Dit nooit weer’’, zeiden we. Maar met dit Pakistaanse gezin is het van hetzelfde laken een pak. Alsof we niets geleerd hebben.

Burgemeester Jos Heijmans van Weert legde enkele jaren geleden alle regels en verplichtingen naast zich neer om een Syrisch gezin te helpen. Hij is burgemeester, maar in de eerste plaats mens, betoogde hij. De werkgroep had een dergelijke houding ook heel graag gezien bij burgemeester Hans van der Hoeve van de gemeente Epe. Ook op hem richt de woede zich nu. Waarom heeft hij zijn hart niet laten spreken en het gezin of de werkgroep niet gewaarschuwd toen troepen op weg waren naar Epe om ze zo gelegenheid te geven tot 7 maart elders onder te duiken? Hij had formeel niets te vertellen bij het oppakken van dit gezin (In een commissievergadering vorige week kwam hij niet veel verder dan de opmerking dat dat ‘ordentelijk’ was gebeurd), maar hij zou de eerste burgemeester niet zijn geweest die uit menselijk oogpunt actie zou hebben ondernomen om uitzetting te voorkomen of op z’n minst uit te stellen.

Verraden door de burgemeester, voelen de werkgroepleden en sympathisanten zich. Vandaag hebben ze een groot deel van de dag overlegd wat ze nog konden doen. Acties ontketenen, desnoods heel Epe plat leggen om te laten zien hoe groot de maatschappelijke onrust is. Maar uiteindelijk, nadat de eerste emoties wat geluwd waren, hielden ze het bij een brief aan de Eper gemeenteraad. Daarin schrijft de werkgroep onder meer: ‘We stellen burgemeester Van der Hoeve dan ook volledig aansprakelijk voor de ontstane situatie en de te voorziene gevolgen.’ De raad wordt gevraagd alles in het werk te stellen om de uitzettingsprocedure stop te zetten.

De brief aan de Eper gemeenteraad staat hier.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
Powered door Komento