Bij hem in Brazilië

Gerard (7) (Custom)Een mijlpaal gisteren: ‘Onze man in Brazilië’ jubileert. Gerard van de Schepop heeft zijn 200ste column 'Bij ons in Brazilië' voor Epernet gepubliceerd. Een bijzonder moment voor een bijzonder mens.

Gerard (80) is geboren en getogen aan de Parkweg in Epe, was leerling van de Sint Bernardusschool en misdienaar bij de befaamde pastoor Ben Som, werd in de Rooms Katholieke Kerk als priester gewijd en emigreerde 55 jaar geleden als missionaris naar Brazilië. Hij hield het niet lang vol als discipel van de paus, want toen die zich in zijn encyklieken van 1967 en 1968 uitliet over ontwikkelingshulp, het priestercelibaat, het menselijk leven en geboorteregeling, was voor Gerard de maat vol. Hij had er altijd al vreselijk veel moeite mee gehad dat hij bij de arme Brazilianen geld moest lospeuteren ter meerdere eer en glorie van de RK Kerk, maar dit vond hij zo’n bewijs dat de kerk ver van de mensen stond, dat hij het instituut de rug toe keerde. Hij was de oceaan over gevaren om de allerarmsten te helpen, maar had niet langer het gevoel dat hij wat dat betreft op één lijn zat met de paus en bisschoppen.

Hij besloot dat hij de Brazilianen beter van dienst kon zijn door ze iets te leren en werd docent. Hij trouwde, kreeg drie kinderen, scheidde en hertrouwde met de weduwe Rosana, psychologe en moeder van vier kinderen. Ze wonen met drie geadopteerde honden en een geadopteerde kat –verschoppelingen en door het verkeer in de kreukels gereden dieren – in Belo Horizonte in de mijnstreek Minas Gerais, waar ze driehoog een grote woning met charmant binnenhofje hebben, op een steenworp van een favela èn een villawijk waar alle huizen ommuurd en streng bewaakt zijn. Ze leven dus middenin een omgeving die het enorme contrast tussen arm en rijk in Brazilië typeert en maken alle bijbehorende verschijnselen mee, waarvan Gerard in zijn 200ste column een treffend voorbeeld beschrijft.

Dat contrast, de corruptie in het land en de respectloze manier waarop een gelukkig slinkend aantal Brazilianen omgaat met dieren, maakt het wonen daar weleens lastig voor Gerard en Rosana. Beiden hebben een hart van goud en kunnen zeer slecht tegen onrecht en dierenleed. Gerard wil helemaal niets van politiek weten omdat hij daar somber van wordt, maar Rosana is meteen van de partij als er gedemonstreerd wordt voor een eerlijke verdeling van de beschikbare middelen of tegen corruptie.

Rosana leidt in haar miljoenenstad een meditatiegroep volgens de leer van Yogananda, maar dat is helemaal niets voor Gerard. Hij heeft er het geduld niet voor, twee uur ‘rondhangen in het spirituele’, zoals hij dat omschrijft, is helemaal niets voor hem.

Ze trekken zich maar al te graag terug in hun buitenverblijf, dat Gerard als hommage aan Epe ’t Hemeltje heeft genoemd. Daar zitten ze ver weg van alle ellende en middenin de natuur.

Beiden kunnen ongelooflijk genieten van mooie bloemetjes, lieve beestjes en een romantische zonsondergang en –opkomst (Gerard staat daar altijd om zes uur op omdat hij de zon op wil zien komen). Een vlinder op een bloemetje brengt beiden in totale extase. Dat zal de trouwe lezers van zijn jubelverhalen over natuurschoon niet zijn ontgaan. Het is fascinerend om met beide tortelduiven (ze lopen en zitten altijd verliefd hand in hand, wat een gezamenlijke vriend van ons de vraag ontlokte of hij bang is dat hij haar kwijtraakt) door een natuurgebied te wandelen en om de haverklap te moeten stoppen omdat hij een detail wil fotograferen zodat beiden daar later nog vele malen van kunnen nagenieten.

Als het even kan, komen ze elk jaar naar Epe. Gerard had er nog lange tijd familie wonen, maar na het overlijden van zijn broer Jan heeft hij alleen zijn zussen Annie in Apeldoorn en Nel in Rotterdam, aangevuld met wat neven en nichten, nog over. Maar ze blijven naar Epe komen zo lang hij kan. Want ze houden van Epe. Gerards jeugdherinneringen liggen hier en zo lang hij leeft, wil hij niets missen van de ontwikkelingen van zijn geboortedorp. Rosana ziet Epe als een paar huizen in een groot, groen park. Epe zorgt ook voor problemen voor beiden: als ze in Brazilië zitten, hebben ze heimwee naar Epe. En als ze in Epe zitten, missen ze hun kinderen en kleinkinderen in Brazilië.

We kennen elkaar nu zo’n tien jaar en hoewel een kleine 9400 kilometer ons scheiden, zijn we vrienden voor het leven. Wekelijks wisselen we wetenswaardigheden uit en daar fietsen tegenwoordig tussentijds ook regelmatig whatsappjes doorheen. We zijn min of meer door toeval goed bevriend geworden. Ik werkte bij de Stentor en het viel me op dat op internetverhalen uit en over Epe regelmatig iemand reageerde die liet merken dat hij in Brazilië woonde. Daar zou wel eens een mooi ‘kerstverhaal’ in kunnen zitten, dacht ik en daarom zocht ik contact met de schrijver. Hij meldde desgevraagd via email in een paar zinnen zijn levensverhaal en stemde er vervolgens meteen in toe om dat veel uitgebreider te doen en wat foto’s te sturen, zodat ik er een groot artikel van kon maken dat op de dag voor kerst in de krant zou verschijnen. In zijn tweede mail was hij zo’n open boek, dat ik me moreel verplicht voelde iets over mezelf te schrijven en sturen. Sindsdien vliegen de emails heen en weer tussen Epe en Belo Horizonte en zijn we boezemvrienden. Een paar jaar later ben ik een paar weken bij Gerard en Rosana geweest om aan den lijve te ondervinden waarover hij schrijft, om zijn familie en vrienden eens in het echt te zien, kortom, om een paar weken hun leven te leven. Afgelopen jaren logeerden ze steeds een aantal dagen bij ons. Hij frappeert elke keer weer door een feilloos geheugen te etaleren en de kleinste veranderingen in zijn geboortedorp te signaleren, al is het een nieuwe dakkapel in een huis of andere struik in een tuin waar hij weleens langs kwam. Elk jaar weer komt hij tijd tekort om iedereen die hij een warm hart toedraagt even de hand te schudden. Simpelweg omdat dat zo veel mensen zijn en hij te weinig tijd heeft.

Dagelijks begint hij met het absorberen van nieuws uit zijn geboorteland en vooral Epe, te beginnen met deze site. Hoewel hij zich wel eens afvraagt of hij wel voldoende onderwerpen kan verzinnen om elke week een bijdrage te leveren, wil hij daar zo lang zijn geheugen en fysiek hem dat toestaan, mee doorgaan. Want met het schrijven van zijn wekelijkse column voelt hij zich weer even Epenaar onder de Epenaren.

Gerard (1)

Gerard (2)

Gerard (3)

Gerard (4)

Gerard (5)

Gerard (7)

Gerard (8)

Rosana is net als Gerard stapelgek op dieren. In haar koffer vol cadeautjes zitten er ook alijd een paar bij voor Kanjer en Bikkel: schoenen. Ze zijn er hartstikke blij mee.

Gerard (9)

Gerard (6)

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Iets melden of vragen?
[email protected]

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.