Laatste reacties

Hi,
I'm looking for any memorabilia in connection with a UK band that played at De Trap on 25/09/1974. We are about to release a live vinyl album fr...
Mooi verhaal met veel bekende dingen voor mij. Wij woonden tegenover de azaleakwekerij en ging naar de Hosthoeker school.
Eerst nog langs het zwemba...
Dit huis werd kort vóór, in en na de tweede wereldoorlog waarschijnlijk bewoond door de fam. J.H. Slebos, directeur van de Confectie Centrale te Elbur...
Wat leuk, zij was is een ver familielid van mij. Ik heb nog een foto / ansichtkaart waar zij op staat met een pijp in de mond.
Wijlen mijn vader hee...
Het is niet de Verlengde Bloemstraat, maar de Wachtelenbergweg. Het witte huisje links is ons huis, Officiersweg 28.
Ik ben familie van veearts altenburg dat is mijn opa jammer dat hij nu niet meer in leven is?
Beste Herman,
Ik ben geboren in 1954 op de Hoge Weerd in Epe en per toeval kwam ik op deze site terecht.
Prachtig vooral de getekende plattegrond. ...
De gemeente Epe moet zich diep schamen dat ze deze kiosk, die er vele jaren heeft gestaan, af te laten breken. Het is nu tot een plek geworden waar je...
Wij wonen nu 51 jaar in Elburg en gaan regelmatig naar het Landgoed Tongeren. Zijn zeer geïnteresseerd in historie in het algemeen waarbij Tongeren to...
Wat een prachtige kerel was Rein........... en wat heeft hij veel betekent voor EPE.
Ik zag nu pas de vraag. Ik heb ook bij Ellie in de klas gezeten. Als leerkrachten hadden we achtereenvolgens: juffrouw Van Klaveren, juffrouw Kamphuis...
Bedankt voor het werk en de mooie artikelen die daar uit voort kwamen. De Gemeente Epe kon een kritische noot vaak wel gebruiken, jullie leverden die!...
Best jammer.
Maar ook mooi dat veel Epenaren er gebruik van hebben mogen maken.
ut is wat ut is.
Ik had een blauwe DKW hummel, mijn broer een grijze.
Ben op zoek naar een restauratie dkw, het liefst een blauwe
Volgens mij is er nog niet zoveel verandert.
Het bijzonder onderwijs mag nog steeds veel te veel eigen onzin verkondigen.
In omringende landen komen...

Zoeken

Bijzondere herinneringen aan het IJzeren Gordijn

muur (Custom)Henk Plakmeijer heeft bijzondere herinneringen aan de 25 jaar geleden gevallen Muur in Berlijn. De geboren en getogen Epenaar, die tegenwoordig in Borculo woont, was kort na de opbouw van het IJzeren Gordijn in Berlijn en schreef er bijgaand verhaal over.

Eind april en begin mei 1962 verbleef ik met een vakbondsdelegatie van het toenmalige NVV in West-Berlijn voor een internationaal jongerencongres. De Muur was net nog geen negen maanden jong. Voor de 1 mei viering hadden wij de keuze tussen een tribuneplaats in West-Berlijn of op eigen risico naar Oost-Berlijn. Jeugdig en avontuurlijk kozen wij voor de Oost sector.

Via een strenge controle bij Checkpoint Charlie bereikten wij de Alexanderplatz, waar wij een gigantische militaire parade met veel wapengekletter aanschouwden. Dit alles onder het toeziend oog van het op een eretribune gezeten DDR-staatshoofd Walter Ulbricht, die met rode rozen in zijn handen naar de manschappen wuifde. Kennelijk leed deze man aan een vorm van zelfverheerlijking, want in elk van de enkele restaurants hing een enorm groot geschilderd portret van “Spitzbart” (zijn bijnaam vanwege zijn baardje). De door de straten denderende tanks en gevechtsvoertuigen, alsmede de zeer nadrukkelijke aanwezigheid van de vele Vopo’s (leden van de Deutsche Volkspolizei in de DDR) kweekten bij ons een gevoel van onbehagen.

Terug in West-Berlijn ondernamen wij een dwaaltocht langs de Muur, die op meerdere locaties bestond uit voormalige wooncomplexen met dichtgemetselde ramen. Op diverse plaatsen langs de Muur bevonden zich platforms met een toegangstrap en de waarschuwing “Betreten auf eigene Gefahr!”. Vanaf de platforms had je uitzicht op de vele anti-vluchtweg obstakels en de betonnen controleposten van de Vopo’s, die met verrekijkers constant de Muur observeerden. Afgerichte herdershonden, die zich aan looplijnen konden voortbewegen, lieten bij onze geringste beweging hun tanden reeds zien. “Vluchten kan niet meer” dacht ik, maar toch? Van een West-Berlijner vernam ik, dat de samenstelling van de Vopo-teams telkens wisselde, om te voorkomen dat er een onderlinge vertrouwensband zou kunnen ontstaan.

Op één van de platforms trof ik een schoolmeisje aan, dat naar een controlepost stond te zwaaien. Toen ik haar vroeg waarom, vertelde zij mij over de aanwezigheid van haar oudere broer in de controlepost. Vanwege zijn baan verbleef hij langere tijd in de Oost sector en het was hem niet gelukt om tijdens de bouw van de Muur naar West-Berlijn te vluchten. Op de een of andere manier, zij wilde niet zeggen hoe, wist zij telkens in welke controlepost hij dienst had. Zij ging door met het zwaaien naar haar broer in de verte, die zijn zusje via de verrekijker “dichtbij”  kon halen….!

muur

West-Berlijn, 1 mei 1962. De Muur bestond op meerdere locaties uit voormalige wooncomplexen met dichtgemetselde ramen. Links op de foto Henk Plakmeijer, destijds uit Epe.

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Terzijde

samen

Houd vol, we moeten met z'n allen door deze crisis. Houd rekening met elkaar en wees extra lief voor iedereen die dat nodig heeft.

 

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.