Woar blif de tied: de 'Drie Meren Loop'...

Het is 15 september 2012 wanneer de Zaterdagmorgenloopgroep van de A.V. Cialfo (Citius, Altius, Fortius, Latijn voor Sneller, Hoger, Sterker) om negen uur vertrekt voor weer een heerlijk trainingsrondje in onze prachtige natuur.

De A.V. Cialfo werd opgericht ten huize van Leo en Mar Kwakernaak uit Wissel en wel op dinsdag 2 maart 1976. De eerste training vond plaats op dinsdag 6 april in dat zelfde jaar, op de velden aan de Kweekweg onder leiding van Jan Koster. Deze was sportleraar aan de LTS in Epe.


Het clubhuis van de S.V. Epe aan de Kweekweg – 1976.

De groep, die normaal door Lillian Cassee wordt getraind, staat vandaag onder leiding van Gerrit Durberg. Lillian is helaas verhinderd. Het zonnetje schijnt en de temperatuur is zo’n 13 graden, een ideaal loopweer. Gewoonlijk zijn we ‘s zaterdags met een stuk of tien enthousiaste mannen en vrouwen, maar vandaag zijn we maar met ons vieren, te weten: Ruud Horst, (een telg uit het slagersgeslacht die hun winkel vroeger aan de Stationsstraat hadden staan) Hans Versteeg uit Vaassen, Gerrit Durberg uit Epe en de schrijver van dit verhaal.

 


Epe – Nieuwe Vijver, Uitgave van: Fotohandel Fa. Kuyters uit Epe – 1968.

Trainer Durberg vertelt ons de trainingsarbeid die we deze morgen kunnen verwachten. ,,We doen vandaag de ‘drie meren loop’’’, zegt Gerrit met een knipoog. We kijken elkaar aan wanneer we het verste punt horen om naar toe te lopen, namelijk de Bootjesvijver. Deze ligt helemaal in de Dellen, op zo’n 6,5 km van het clubhuis van Cialfo. Het is een prachtige route, die onze voormalige trainer Jaap Kooiman eens voor ons verkend heeft. De route gaat over prachtige slingerpaadjes en pittige zandheuvels, het zijn behoorlijke kuitenbijters, maar we zijn te goed getraind om daar wakker van te liggen. 

Langs de kant van de route zijn heel veel verse sporen zichtbaar van door de wilde varkens omgewoelde grond. Het zal me niks verbazen wanneer de zwijnen eerdaags weer ons centrum aan gaan doen.
Maar de route voert ons eerst naar de Nieuwe Vijver.


Epe - Paviljoen „Hertenkamp” met vijver. Uitgave van: D. Montizaan, Hoofdstraat 32, Epe – 1965.


In het begin van de loop is het een gepuf en gekreun, maar dit gaat al gauw over in een goede regelmatige ademhaling. ‘Zodra mijn benen bewegen, beginnen mijn gedachten te stromen’ is een uitspraak van Henry David Thoreau (1817-1862), een Amerikaans denker en schrijver. En zo is het ook met mij. Tijdens het lopen kom ik op de gedachte om boven- en onderstaande regels aan het papier toe te vertrouwen.


Epe - 'Nieuwe Vijver aan de Delleweg'. Uitgave van: Sigarenmag. „Veluwe” – W. Das jr. Hoofdstraat 87 in Epe – 1967.


Soepel lopend vervolgen wij onze weg. We komen eerst aan bij de Nieuwe Vijver. We zijn deze ochtend niet de enigen die proberen de conditie op peil te houden; een damesgroep is in de nabijheid van de zandbult bezig met allerlei grondoefeningen en is zelfs aan het touwtjespringen.

De Nieuwe Vijver is in het kader van de werkverschaffing in 1935 uitgegraven. Je kon er ’s zomers geweldig fijn recreëren, lekker zwemmen en luieren op het gele zand. Een broodtrommeltje mee en een fles ‘Exota’, wat kon je gebeuren.

Tot voor kort werd de vijver door Vitens gebruikt als retentievijver om te komen tot hoogwaardig en duurzaam drinkwater. In de periode van 1 september tot 1 mei werd er gemiddeld zo’n 1.3 miljoen m³ water per seizoen geïnfiltreerd. Momenteel ligt de vijver droog en hij gaat niet meer door Vitens gebruikt worden. Maar van horen zeggen zal de gemeente Epe de bodem van de vijver gaan belemen, zodat het water in de toekomst niet kan weglopen. De vijver zal niet weer net als vroeger gaan dienen als recreatievijver, maar meer dienst gaan doen voor flora en fauna.


Epe – Pluizenmeertje, Uitgave van: J. Hartman, Beekstraat 7 in Epe – 1958.


Door het prachtige zonnetje en de nog steeds volop in het blad zittende bomen, die al wel licht aan het verkleuren zijn, lijkt het of het lopen steeds minder moeite kost. Door de slingerpaadjes naderen we ons ‘tweede meer’, het bekende Pluizenmeertje. Het schijnt dat vroeger het meertje altijd ‘Vlasmeer’ werd genoemd.

De natuur is hier echt overweldigend, ook voor een zestal Nordic Walkers die hier ook al vroeg de schone lucht in zich opzuigen. Onze benen malen maar door. We zitten geïnspireerd door de omgeving in een ‘hardloop-flow’, maken we ons zelf wijs. Het schijnt dat er door het hardlopen een bepaald stofje (endorfine) in je hersenen vrijkomt die je blijer gaat maken.

Foto 6 - Pluizenmeer (Custom)
Epe - Pluizenmeertje, Uitgave van: Boekhandel Dalmolen, Hoofdstraat 79 in Epe – 1957.


Vanaf het ‘Vlasmeer’ gaan we de bult over langs de ‘Paraplu’ een uitkijkpost waarvan er vroeger op de hoger gelegen delen van het Landgoed de Renderklippen meer moeten hebben gestaan. Het rieten dakje van deze uitkijkpost is wel aan vervanging toe en is al aardig verweerd.

We steken over en gaan nu de echte kuitenbijters tegenkomen. Volgens Epenaar en ‘hardloopfilosoof’ Antoine Rongen is ‘Bewegen de natuurlijke weg naar een biologische rebirthing’. Zelf merk ik verrekte weinig van deze zogenaamde rebirthing; ik raak behoorlijk vermoeid, maar zwoeg en puf gewoon door.

In de verte naderen we ons ‘derde meer’, het laatste doel van deze ochtend, de zogenaamde Bootjesvijver, die ligt aan de Dellenselaan. Van een vijver is echter geen sprake meer, we zien alleen de contouren een cementen betonbak, van wat eens een recreatievijver is geweest.


Epe - Paddestoel bij het Pluizenmeertje, (ook wel Paraplu genoemd) Uitgave van: Scholten’s Boekhandel, Epe – 1964.

 

Herberg „de Dellen” bij Epe, Uitgave van: Scholten’s Boekhandel, Epe – 1927.

De ‘bootjesvijver’ lag bij café-pension Het Meinhuis (ook wel ‘de Oude Dellen’ genoemd) op het Landgoed de Dellen. De naam voor de herberg Het Meinhuis werd ontleend aan de grote partijen hout die daar toen werden geveild, het zogenaamde ‘mijnen’. Degene die een bepaalde partij hout wilde kopen, moest “Mijn!” roepen. Er reed zelfs een bus tussen Heerde en Het Meinhuis, om de vele toeristen naar de uitspanning van de toenmalige eigenaar Bertus van den Burg te brengen. Ook de lagere scholen uit de regio planden hun schoolreisjes naar deze attractie, met speeltuin en een bassin met motorbootjes. De duur van de vaartijd met zo’n bootje werd bepaald door een zandloper; wanneer die was doorgelopen, werd krachtig op een fluit geblazen.


Hier ziet u op een privéfoto van Marietje Kwakkel (8) met haar neef Piet van der Horst (12) uit Epe, die genoeglijke uurtjes doorbrachten op de ‘bootjesvijver’. Mevrouw Marie Kwakkel Nieuwenhuizen woont nog steeds in Epe – 1937.

 

Op deze privé foto ziet u Hans van Ouwerkerk (6) met zijn vader Henk van Ouwerkerk uit Epe, die zich eveneens kostelijk vermaken op de ‘bootjesvijver’ – 1949. 

We vervolgen onze hardlooptraining en gaan middels het betonpadennetwerk richting de Dellenweg naar huis. We komen langs de nieuwe schaapskooi, die door het Gelders Landschap bij de parkeerplaats van het Erf van Daendels aan de Nieuwe Zuidweg is gebouwd. Er is 'eigen hout' gebruikt; douglasspar die afgelopen winter op de Dellen is gekapt en men gebruikte eikenhout van landgoed Schouwenburg in 't Harde. Nog dit jaar worden op een vorig jaar uitgerasterd stuk van de Dellense heide veertig Veluwse heideschapen uitgezet. Die kunnen dan overwinteren en lammeren in de met een rieten dak gebouwde nieuwe schaapskooi.

De beentjes raken al aardig vermoeid, de babbels worden wat minder, maar de omgeving en de oplopende temperatuur geven genoeg inspiratie om door te gaan.

 

to  Hier ziet u de voormalige ‘Bootjesvijver’ aan de Dellenselaan, die door het Gelders Landschap weer aanschouwelijk is gemaakt voor publiek – 2010.

Al verder lopend op het betonpad komen we langs het Natuurkampeerterrein de Dellen. Het terrein heeft 22 staanplaatsen voor tenten en/of caravans en campers. Ondanks dat er geen toilet en elektriciteit aanwezig is, is deze ochtend het kampeerterrein nog druk bezet. Wel is er een waterpomp en zien we een container voor het huishoudelijk afval.

Theehuis „in den Dellen” Epe, Scholten’s Boekhandel, Epe – 1925.

Het is behoorlijk druk deze ochtend. We komen een hele horde dames en heren op de fiets tegen, die bezig zijn met een puzzeltocht. Ja, de Eper bossen trekken als nooit te voren. Het zweet parelt inmiddels van onze gezichten, en het tempo is iets aan het terugzakken. We komen in de nabijheid van de Sparrenlaan, die we recht oversteken, het clubhuis is nu niet ver. Op de velden van S.V. Epe is het razend druk en vele auto’s staan aan de kant van de Wachtelenbergweg gevuld met spelertjes en goedwillende ouders die hun kroost naar de uitwedstrijden vervoeren. We nemen het paadje langs de fietsenparkeerplaats van de S.V. Epe. De geur, zeg maar stank, van rottende en versnipperde takken prikkelt onze neus; het is de groene afvalbelt van de gemeente Epe die dit veroorzaakt. Dan steken we de grote parkeerplaats over en laven ons zo aanstonds in het clubhuis van de A.V. Cialfo aan een kop thee. Moe maar voldaan laten we deze prachtige ochtend bezinken.

 

(Gert van den Esschert – lohuizerbrink-epe.nl – 007-2012)

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden

Iets melden of vragen?
[email protected]

Epe mien däärpien 3

EMD 3 cover Aangepast

Als er een prijs zou worden uitgereikt voor het boek dat bij de lezers het meeste enthousiasme losmaakt, gaat die zonder twijfel naar 'Epe mien däärpien 3'. Hier een persbericht en hier een interview met auteur Gert van den Esschert. Verkrijgbaar bij Boekhandel Bosch, de Read Shop en Uitgeverij Gelderland.

buukies

Twee prachtige boeken van Gert. De eerste druk van deel 1 is uitverkocht, maar er komt vermoedelijk een herdruk waarvoor hier kan worden ingeschreven. Deel 2 is nog bij de boekhandels Bosch en Bruna in Epe verkrijgbaar en bij de uitgever aan de Hoofdstraat ook online.

Copyright www.epernet.nl

Niets mag zonder toestemming van de redactie worden overgenomen.