Woar blif de tied: ‘Na Utrecht ging de wereld open’

Foto 08 (Custom) (Custom)Al surfend op het internet kwam ik een prachtig verhaal tegen over het vakantiecentrum Heidebad. Het is geschreven door Huib Schouten, die als jonge Rotterdammer een weekje kwam logeren in Wissel. Het maakte op hem een onuitwisbare indruk om als jonge jongen zo ver van huis te zijn.

Foto 01 (Custom)

Het Hoofdgebouw van Heidebad – 1945.

‘Mijn vader werkte als koperslager bij de Koninklijke Rotterdamse Lloyd¹. Het beroep koperslager was in die tijd al een verdwijnend ambacht. Echte koperslagers bestaan niet meer. Tegenwoordig kunnen ze alleen nog een beetje plaatwerken en sleutelen. Nee, dan mijn tijd’, vervolgt hij. De Lloyd verzorgde voor het personeel een vakantieweek in het park Heidebad² aan de Wisselseweg in Epe.

Foto 02 (Custom)

Vacantieoord Heidebad „EPE″ - Veluwe – 1965.

‘Het zal eind jaren vijftig geweest zijn, dat wij elk jaar daar naartoe gingen. Het grote avontuur tegemoet, want die week begon met een lange busreis naar de Veluwe. De opstapplaats was aan de Schiedamseweg tegenover het Prinsestheater. Door het Kralingse bos reden we over de oude weg richting Utrecht. Zelfs dat was spannend. Ik kende het bos alleen maar van het strandbad en was reuze nieuwsgierig waar dat bos zou eindigen en wat er daarna te zien zou zijn.

Foto 03 (Custom)

Recreatie-eetzaal de Schaapskooie – 1964.

Bossen
De reis duurde uren voor we de eerste stop maakten. Rutecks³ in Utrecht. Kreeg er altijd een huzarenslaatje op een aluminium schoteltje met geribbelde rand. Soms zat de mayonaise in de ribbels en deed je alle moeite om alles eruit te krijgen. Na Utrecht ging de wereld open. Oneindige bossen met verspreid liggende kippenboerderijen. Mijn moeder maakte me wijs dat de roodbont-koeien chocolademelk gaven. Als de Naald in Apeldoorn in zicht kwam, wist je dat die wonderbaarlijke reis ten einde liep. Verlangend keek je uit naar de vreemde plaatsnamen. Emst, Epe en Wissel. Voor de ingang van het hoofdgebouw was het een drukte van belang. Jij kwam en anderen gingen. De lucht bezwangerd door het dennenhars en een ander soort zand dan je in Rotterdam gewend was, met rode mieren.

Foto 04 (Custom)

Foto 05 (Custom)

Twee mooie ansichtkaarten van Heidebad – Ons Tentenkamp – 1954.

Dikke Deur
In de kantine werd je welkom geheten door directeur Van Erk. Een man met een kalend hoofd en een streng uiterlijk. Voor het eerst van mijn leven zag ik een directeur en dat was toch een andere dan de Dikke Deur, die telkens ‘Pipo koeien’ riep. De man woonde met zijn gezin naast het hoofdgebouw. Alle dagen van het jaar vakantie en ik vroeg me af hoe dat zou zijn. Hoe onbezorgd of kinderlijk naïef kun je zijn. Het park werd doorsneden door de Wisselseweg en autoverkeer was nog zeldzaam. De eenvoudig ingerichte houten huisjes hadden vogelnamen. Eén huisje had de voorkeur van mijn ouders. De Geelgors, het enige stenen huisje op het park.

Foto 06A (Custom)

Te huren accommodatie op Heidebad de zogenaamde Berghutten – 1969.

Foto 6B (Custom)

Berghut De Wielewaal – 1960.

Tegenover het hoofdgebouw lag het voetbalveld, niet veel meer dan een kale, stoffige vlakte. Achter de kantine het natuurzwembad. Zo genoemd, omdat het ongezuiverd regenwater was waarin je zwom. In het ondiepe gedeelte stond een stalen wip. Het bassin was vreemd gevormd, een breed kikkerbad waarna het smaller werd om daarna zijn oorspronkelijke breedte terug te krijgen in het diepere gedeelte. Er lag zand op de bodem, maar in het diepe durfde ik niet te duiken, bang als ik was in de modder vast te komen zitten.

Foto 07 (Custom)

Je kon er niet alleen voetballen, maar ook naar hartenlust een partijtje volleybal spelen – 1950.

Waterwerken
Naast het zwembad liep een geul, die afboog in de richting van de speeltuin. Door water over de rand te scheppen, vulde je de geul die je met een stop kon afsluiten. Je bouwde daar dijken tegen het wassende water, dat op je af kwam denderen als de stop eruit ging.

Foto 08 (Custom)

Ook de jeugd uit Epe mocht graag zwemmen op Heidebad – 1964.

Op het park zat een kleine groentewinkel. Op de hoek een melkboerderij. Rauwe melk en verse eieren werden daar verkocht. Later werd die boerderij uitgebreid met een kleine zuivelwinkel en trampolines. Op het terrein waar nu de Henri Polakstichting staat, bevond zich een kruidenier. Voor de ingang een hok met een pauw erin. Ik hoopte altijd dat hij zijn veren zou opsteken. Tevergeefs. Dat dit een bezigheid was in de lente, wist ik toen nog niet. Mijn ouders keken uit naar noodslachtingen. Wat dat precies waren heb ik nooit goed geweten, maar het leverde lekker vlees op en van Creutzfeldt-Jakob had niemand nog gehoord.

Foto 09 (Custom)

De tweede kampwinkel van Reijer ten Have tegenover Heidebad. Naast het hoofdgebouw van Heidebad had de familie ten Have nog een groentewinkel – 1953.

Foto 10A (Custom)

Melkboer Bart Hoekert bediende alle campings in Wissel en schenkt hier op Heidebad ´losse´ melk – 1940.

Foto 10B

Melkboer Bart Hoekert op zijn transportfiets, zwaar bepakt met melkbus en flessen zuivel – 1948.

We huurden er fietsen. Gingen naar de Renderklippen en het Pluizenmeertje, naar Elburg, paling kopen, paling eten en als de verkoper niet oplette, een paling jatten, zo vers uit de rokerij. Niet zo’n goed voorbeeld voor mijn onbedorvenheid. Die week duurde een eeuwigheid tot op zaterdag de bus voor de deur stond. Met heimwee nam ik afscheid, maar ik keek ook uit naar mijn vriendjes in de Watergeusstraat. Ik had ze lang niet gezien, ze gingen voor zes weken naar de kolonie.’

Foto 11 (Custom)

Panorama van de Renderklippen – 1960.

Foto 12 (Custom)

Het Pluizenmeer – 1954.

 

Bron: De Oud-Rotterdammer – De krant voor 50-plusser – Auteur: Huib Schouten – 17-09-2013.

 

Notenː
¹De Koninklijke Rotterdamsche Lloyd NV was een Nederlandse rederij gevestigd in Rotterdam die heeft bestaan tussen 1883 en 1970. Tot 1947 was de naam Rotterdamsche Lloyd.

²Het vakantiecentrum ‘t Heidebad in Wissel bestond al in 1935. De beheerder was toen dhr. C.W. Marx. Het vakantieoord kwam in 1947 in particuliere handen van de Nederlandse Reisvereniging, Winkelbedrijf v.d. Meer en Schoep en Wilton-Feijenoord. Momenteel is Hotel Villa Heidebad een Conferentiehotel onder leiding van Wim en Joyce van Vilsteren.

³Utrecht had het Ruteck’s Cafetaria. Begonnen als traditioneel eethuis, werd in de jaren 60 het roer omgegooid naar Amerikaans voorbeeld. Een lichte inrichting en snelle bediening waren de aankondiging van de moderniteit of wat daar voor doorging. Staand aan kleine ronde pilaartjes kon je vlug een pannenkoek of kop erwtensoep naar binnen werken. Rutecks verdween toen dit deel van de Leidseweg gesloopt werd om Hoog Catharijne te bouwen en tegenwoordig zit op ongeveer dezelfde locatie (zes meter hoger weliswaar) de MacDonalds...

Op de camping Heidebad had men vroeger ook een kampwinkel, het was de familie Reijer ten Have die daar haar groente en fruit aan de man bracht. Later had men in de nabijheid van de Wisselse School aan de Wisselseweg in Epe een moderne groentewinkel.

De melkboerderij werd beheerd door Bart Hoekert en zijn vrouw Mina Hoekert–Vlieger en stond aan de Molenweg 26 in Wissel. In 1969 opende de familie Hoekert op de hoek Molenweg – Ericaweg een eigen “Midgetgolfbaan” met zo’n 18 holes, en 4 trampolines. Nu zit hier Bertus Stijf met zijn Veluws Eethuis Wissel.

⁶Henri Polak was een vakbondsleider en sociaal-democratisch politicus, is geboren te Amsterdam op 22 februari 1868 en overleden te Laren op 18 februari 1943. De Henri Polakstichting was een scholings- en vormingsinstituut van de FNV en was vanaf 1982 t/m 2005 eigenaar van het landgoed De Waaijenberg.

 

(Gert van den Esschert – lohuizerbrink-epe.nl – 002-2016)

 

Laat je reactie achter

Reageer als gast

0
algemene voorwaarden.
  • Geen reacties gevonden
Powered door Komento